zondag 28 juni 2015

Project keelchakra

Mijn keelchakra is een open lichtblauw veld, uitwaaierend en zwak schijnend. Ik zuig het op, allemaal naar binnen. Ik word groter en ik voel de kracht, die aanzwelt tot de angst voor mijn kracht, de woede, die me rillingen geeft. Uit de heldere blauwe bol verschijnt een engel met het zwaard van de waarheid in haar hand. Haar ogen zijn de mijne. Het is tijd om mijn kracht te uiten.

Mijn aardechakra is een veilige grot, met een koude witte wind die door allerlei openingen waait. Ik maak de meeste openingen dicht, en breng mijn helende handen naar de donkere gecomprimeerde wolk vlak boven de wortel in het midden. Ik laat los. Er verschijnt iemand die hier niet hoort, die ronddwaalt in deze grot. Ik begeleid haar naar buiten en wijs haar op het licht in de verte, waar zij naar toe moet. Het is tijd voor haar om op eigen benen te staan. De overtuigingen dat ik zelf niet op eigen benen kan staan, de verkramping en zuigende kracht die mij naar beneden trekt, gaan met de zwarte wolk mee de aarde in. Ze dienen me niet meer, want inmiddels kan ik zonder zorgen aarden en heb ik genoeg kracht verzameld om te leven.

Ik nodig de engel met het zwaard uit in de grot. Ze zwaait een paar spinnenwebben weg en het wordt lichter. Dan gaat ze zwevend boven de wortel in het midden zitten mediteren.

Zo laat ik haar achter.

Een hele tijd heb ik me gefocust op aarden en in mijn kracht komen. Nu ik zover ben, is het tijd om deze kracht te gaan gebruiken, vanuit het stevige fundament van het aarding-automatisme dat mij door de uitdagingen heen draagt.

Ik ga een grote verplichting aan. Ik buig voor de engel met het zwaard en omhels haar, tot ze in mijn hart versmelt en ik zelf het zwaard in mijn hand houd. Dit is de verplichting aan de waarheid, mijn waarheid. Een rode met blauwe spiraal-badge verschijnt in mijn hart-weide, mijn heiligdom. Hij ligt in het gras samen met de zonnewijzer, het zilveren hert dat mijn krachtdier is, de wolf van geelwit licht die met zijn puntige snuit wijst waar ik moet helen, de groene slang die sluw door de openingen van mijn eigen blokkades weet te glippen om liefde en stroom te brengen, de breedgeschouderde sjamaan met de blauwe ogen en het stralende leeuwenhart die mijn mannelijke aspect vertegenwoordigt, de door de zon verwarmde steen in het midden waar ik me kan opladen, de moestuin waar mijn dromen groeien, en mijn engel en andere licht-aspecten die naast elkaar rondom de schouw-poel zitten en me glimlachend aankijken.

Zoveel al geheeld, zoveel al in mijn hart gebracht, zoveel hulp en liefde.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen