donderdag 4 juni 2015

introverted intuitive feeling perceiving

Ik wil schrijven en dromen en niet naar buiten gaan omdat het zien van de zon die op de bladeren schijnt door het raam al genoeg is, een zinderend licht dat me de adem beneemt… Omdat de zomer hoorbaar en voelbaar is in het zoemen van een hommel die naar binnen vliegt. Omdat ik alleen thuis ben en mijn geest als stuifmeel om me heen waait en ik mijn voeten voel tintelen maar me niet verbonden voel met de aarde en tegelijk zoveel van die aarde voel, dat ik niets meer kan verdragen.

Dat ik zoveel licht in me voel stromen en integreren dat deze bank mijn anker is. Dat ik niet genoeg lucht krijg om mijn hart ruimte te geven. Dat de dagen die komen gaan me zo zullen raken dat ik nu met grote ogen afwacht wat er komen gaat.

Dat ik zielsgelukkig ben dat de enige persoon is die naar binnen kan lopen, die om me heen dwarrelt als een pluisje in de wind, mijn zielsmaatje is. De enige persoon die ik recht aan durf te kijken, waar ik mijn ziel aan bloot geef, bij durf te springen en gillen en diepe wijsheid en kind-zijn bij kan laten omslaan als een windvaantje - waarbij ik de slappe lach kan krijgen terwijl de tranen nog over mijn gezicht lopen… Die sterk genoeg is om de vonk die ik van binnen voel te laten ontsteken en naar buiten kan komen met al mijn kracht, waar ik op af kan rennen zonder dat hij omvalt…

Ik hou van mensen die begrijpen wat ik voel nog voor ik het zelf begrijp, omdat ik al zo veel zo snel begrijp, dat dit betekent dat ze me helpen wanneer ik het aller kwetsbaarst ben. Ik hou ervan dat mensen me omhullen met zoveel tederheid en zachtheid dat ik mijn eigen kracht kan vinden.

2 opmerkingen: