zondag 28 juni 2015

Project keelchakra

Mijn keelchakra is een open lichtblauw veld, uitwaaierend en zwak schijnend. Ik zuig het op, allemaal naar binnen. Ik word groter en ik voel de kracht, die aanzwelt tot de angst voor mijn kracht, de woede, die me rillingen geeft. Uit de heldere blauwe bol verschijnt een engel met het zwaard van de waarheid in haar hand. Haar ogen zijn de mijne. Het is tijd om mijn kracht te uiten.

Mijn aardechakra is een veilige grot, met een koude witte wind die door allerlei openingen waait. Ik maak de meeste openingen dicht, en breng mijn helende handen naar de donkere gecomprimeerde wolk vlak boven de wortel in het midden. Ik laat los. Er verschijnt iemand die hier niet hoort, die ronddwaalt in deze grot. Ik begeleid haar naar buiten en wijs haar op het licht in de verte, waar zij naar toe moet. Het is tijd voor haar om op eigen benen te staan. De overtuigingen dat ik zelf niet op eigen benen kan staan, de verkramping en zuigende kracht die mij naar beneden trekt, gaan met de zwarte wolk mee de aarde in. Ze dienen me niet meer, want inmiddels kan ik zonder zorgen aarden en heb ik genoeg kracht verzameld om te leven.

Ik nodig de engel met het zwaard uit in de grot. Ze zwaait een paar spinnenwebben weg en het wordt lichter. Dan gaat ze zwevend boven de wortel in het midden zitten mediteren.

Zo laat ik haar achter.

Een hele tijd heb ik me gefocust op aarden en in mijn kracht komen. Nu ik zover ben, is het tijd om deze kracht te gaan gebruiken, vanuit het stevige fundament van het aarding-automatisme dat mij door de uitdagingen heen draagt.

Ik ga een grote verplichting aan. Ik buig voor de engel met het zwaard en omhels haar, tot ze in mijn hart versmelt en ik zelf het zwaard in mijn hand houd. Dit is de verplichting aan de waarheid, mijn waarheid. Een rode met blauwe spiraal-badge verschijnt in mijn hart-weide, mijn heiligdom. Hij ligt in het gras samen met de zonnewijzer, het zilveren hert dat mijn krachtdier is, de wolf van geelwit licht die met zijn puntige snuit wijst waar ik moet helen, de groene slang die sluw door de openingen van mijn eigen blokkades weet te glippen om liefde en stroom te brengen, de breedgeschouderde sjamaan met de blauwe ogen en het stralende leeuwenhart die mijn mannelijke aspect vertegenwoordigt, de door de zon verwarmde steen in het midden waar ik me kan opladen, de moestuin waar mijn dromen groeien, en mijn engel en andere licht-aspecten die naast elkaar rondom de schouw-poel zitten en me glimlachend aankijken.

Zoveel al geheeld, zoveel al in mijn hart gebracht, zoveel hulp en liefde.

donderdag 4 juni 2015

introverted intuitive feeling perceiving

Ik wil schrijven en dromen en niet naar buiten gaan omdat het zien van de zon die op de bladeren schijnt door het raam al genoeg is, een zinderend licht dat me de adem beneemt… Omdat de zomer hoorbaar en voelbaar is in het zoemen van een hommel die naar binnen vliegt. Omdat ik alleen thuis ben en mijn geest als stuifmeel om me heen waait en ik mijn voeten voel tintelen maar me niet verbonden voel met de aarde en tegelijk zoveel van die aarde voel, dat ik niets meer kan verdragen.

Dat ik zoveel licht in me voel stromen en integreren dat deze bank mijn anker is. Dat ik niet genoeg lucht krijg om mijn hart ruimte te geven. Dat de dagen die komen gaan me zo zullen raken dat ik nu met grote ogen afwacht wat er komen gaat.

Dat ik zielsgelukkig ben dat de enige persoon is die naar binnen kan lopen, die om me heen dwarrelt als een pluisje in de wind, mijn zielsmaatje is. De enige persoon die ik recht aan durf te kijken, waar ik mijn ziel aan bloot geef, bij durf te springen en gillen en diepe wijsheid en kind-zijn bij kan laten omslaan als een windvaantje - waarbij ik de slappe lach kan krijgen terwijl de tranen nog over mijn gezicht lopen… Die sterk genoeg is om de vonk die ik van binnen voel te laten ontsteken en naar buiten kan komen met al mijn kracht, waar ik op af kan rennen zonder dat hij omvalt…

Ik hou van mensen die begrijpen wat ik voel nog voor ik het zelf begrijp, omdat ik al zo veel zo snel begrijp, dat dit betekent dat ze me helpen wanneer ik het aller kwetsbaarst ben. Ik hou ervan dat mensen me omhullen met zoveel tederheid en zachtheid dat ik mijn eigen kracht kan vinden.

woensdag 3 juni 2015

De energie van de dag

Ik heb wel meerdere invalshoeken hierop gezien. De Tzolkinkalender, astrologie, en nu Human Design. En die laatste is altijd zo fijn concreet. Een spiekbriefje van het leven. Die 'gebruiksaanwijzing', die iedereen beweert niet te hebben - want ze kennen Human Design nog niet.

De energie van de dag is in Human Design de poort waar de zon nu in staat. Dat is zo'n 70% van de energie die nu door ons heen stroomt, waar iedereen op dit moment door beïnvloed wordt, hoe hij of zij verder ook in elkaar mag zitten.

Vandaag een grappige synchroniciteit om Human Design maar weer eens te bewijzen (oh, oeps, dat was mijn open ego). Ik werd vanmorgen wakker en dacht: ik wil weer eens affirmaties doen. Dit omdat mijn creativiteit de laatste tijd een beetje ongrijpbaar is en ik mijn centrum en richting in het leven even niet zo voel. Dat geeft het gevoel dat ik continu 'iets vergeet' en nog 'iets moet doen'. Een illusie, natuurlijk, want dat zijn maar gedachten. Maar het is geen fijne vibe om in te zitten. Liever geef ik me volledig over aan een goede meditatie, hier-en-nu zijn en wachten tot er iets naar me toe komt, dan als een soort ongeleid projectiel van hot naar her te fladderen met rusteloosheid in m'n kont. De affirmatie die me spontaan te binnen schoot was: ik beweeg me vandaag als vanzelf tussen creatie en meditatie heen en weer.

Meditatie omdat ik anders geen contact maak met de leegte. En als ik daar geen contact mee maak, kan ik ook niet openstaan voor creativiteit, want die komt voort uit met lege handen zitten, openstaan, wachten op inspiratie.
En als ik niet opensta voor creatie, sluit ik mijn levensenergie af en degenereer ik. Dan kan ik die leegte weer gaan voelen en dicht willen stoppen met bijvoorbeeld tv-series, wat ik gisteren zo fijn heb gedaan. Niet dat tv-series kijken per se slecht is. Het is  een soort therapie, vind ik, om tijdens een off-day onder een dekentje te kruipen en een tv-serie-marathon te houden. Ongeëvenaard. Niets kan je geven wat een tv-serie-marathon je geeft. Tv-series zijn een creatie van God. Daardoor kom je de volgende dag nog eens op goede ideeën.

En zonet las ik de dag-energie van Human Design, met in geel de concrete, treffende synchroniciteiten:

Gate 35 - Progress

Gate of Change
The Secret is 'No-Expectation'

By design, progress can not exist in a vacuum and is dependent on interaction. Life is a continuous cycle of experiences with beginnings, middles, and ends.

Line 2 - Creative block

Lack of inspiration which stops progress.
Exaltation: Attunement with the vagaries of the muse and the recognition, creativity is energy that ebbs and flows. Creativity and the muse will always come and go.
Detriment: The need to take action, however mundane, to overcome the feeling of emptiness. The actions being uninspired do not further progress. The need for change and the fear of stasis.