dinsdag 14 april 2015

Wachten

Nu ik een tijdje met het Human Design-experiment bezig ben, merk ik hoe fijn het is om te wachten. Dit is namelijk mijn strategie: niets initiëren, maar wachten tot de wereld naar me toe komt. Dit geldt overigens voor 70% van de mensen. Want die wereld kómt naar je toe, als je wacht. Dan valt jouw energie op z'n plek en neemt je aura de juiste vorm aan. Die aura heeft een aantrekkende kwaliteit, open en omhullend. Je trekt dus letterlijk aan wat voor jou de correcte dingen zijn om tot je volle potentieel te komen, door je magnetische monopool, die in je hartstreek zit. Maar dan moet je er wel op wachten. Dus zit stil, pak er een boek bij, geniet van de vogeltjes en de zon, doe wat boodschappen en draai de was, maar verder: geef je over aan het wachten. Initieer niets.

Dit staat haaks op wat we in deze maatschappij leren. Het beeld van de go-getter, die gaat voor wat hij wil, is erg populair. 'Gewoon doen!' Of: 'De wereld komt niet naar je toe!' Volgens dit beeld is succes maakbaar, als je het maar echt wilt. Je gebruikt ook nog eens je hoofd om uit te maken wat je wilt. Bij het nemen van beslissingen is het zelfs populair om een lijstje te maken met plus- en minpunten. Je gedachten bepalen dan jouw werkelijkheid. Ook in de new age-hoek speelt dit, maar dan wordt de term 'manifesteren' gebruikt. Als je weet wat je verlangt of wilt, kun je het krijgen door er maar lang genoeg en met overtuiging over na te denken. Dit met behulp van affirmatie en visualisatie. Het punt is: dat hoeft helemaal niet, als je een Generator bent. Ja, natuurlijk kun je je focussen op je verlangen en voelen hoe het zou zijn om dit verwezenlijkt te hebben, maar doe dit puur en alleen voor je genoegen, wanneer het zo uitkomt (je zult merken dat je het vanzelf al doet: dat is een bijproduct van het wachten), en ga het niet forceren! Dat is alleen maar frustrerend, in mijn ervaring.


Het is een waarheid die elke Generator onbewust al over zichzelf vermoedde: ze zijn helemaal geen go-getters! Wat een frustratie levert dat op, alsmaar iets in de wereld proberen te zetten. Alsmaar een Manifestor proberen te zijn. Want alleen voor een Manifestor komt de wereld niet naar zich toe! (En alleen de Manifestor heeft de tools om iets neer te zetten vanuit het niets, en er nog een impact mee te maken ook.)

Ik kan voelen hoe mijn nervositeit settelt als ik overschakel op de wachtstand. Ik plant mezelf neer waar ik zit, en bam, ineens zit ik in het midden van mijn eigen energie, die rond me wervelt en zoemt, vol berusting over en vertrouwen in wat er komen gaat. En nee, dat lukt me niet altijd. Bij mij komt dit tot uiting in rusteloosheid in m'n kont en niet stil kunnen zitten. Anderen krijgen een rusteloos hoofd, zoeken naar oplossingen, willen groeien, zich terugtrekken om het overzicht te krijgen - wat ook de drijfveer is (en er zijn er 64), ze hebben hoe dan ook het gevoel dat ze vastzitten. Ik ben rusteloos omdat ik de beperkingen van mijn omstandigheden wil overkomen. Pas als ik die beperkingen accepteer, kan de verandering naar me toe komen. Dan is het aan mij om te beslissen of ik erop in wil gaan of niet. Daar komt mijn innerlijke autoriteit in het spel: zegt mijn onderbuikgevoel ja of nee? Als het antwoord nee is, wacht ik gewoon nog wat langer. Als het antwoord ja is, oh boy, dan word ik beloond.

Mijn energiemotor slaat aan, er komt een mutatie op gang, die via mijn intuïtie mijn leven transformeert tot een nieuwe orde, in de perfecte vorm en in het juiste ritme. Of: mijn energiemotor brengt een flow op gang waardoor er synchroniciteiten op mijn pad komen in de perfecte vorm, die met de ondersteuning van de groep mensen om me heen, mijn intuïtie wijzen op de mogelijkheden om mijn leven transformeren, en een grote verandering bewerkstelligen. Deze cirkel (bij mij is het een gesloten cirkel van kanalen) houdt zichzelf in stand tot ik er geen zin meer in heb. Met andere woorden: tot mijn sacrale energie zegt: het is genoeg. In dit proces breng ik ook anderen in hun flow en mutatieve kracht. Niet door iets te doen, maar gewoon door te zijn, in mijn correcte energie. Natuurlijke karaktertrekjes komen dan vanzelf tot uiting, zoals leiderschap (mits ik hiertoe uitgenodigd word), creativiteit, een luisterend oor hebben en een vonk van levendigheid en speelsheid.

Ik merk ook wat er gebeurt als ik niet wacht (haha, hier komt mijn 3/5 profiel! Want daardoor struikel ik keer op keer over wat er niet werkt!). Mijn hoofd gaat met me aan de haal en probeert me, via mijn open centra, over te halen om toch maar dingen te doen, voor de zekerheid. Dit lijkt op wat er gebeurt als ik mijn onderbuik-nee negeer. Heel subtiel worden er processen in mijn leven verstoord, waardoor ik niet uitkom met geld of eten, mijn gezondheid achteruit voel gaan, me teveel aanpas aan anderen, mezelf niet meer kan zijn, mijn tijd verspil, en algehele verwarring creëer, bij mezelf en anderen. Dit vanuit stemmetjes van bewijsdrang, behoefte aan aandacht, mentale druk, pleasegedrag of het willen vermijden van confrontatie. Daar, de demonen uit mijn open centra. Gelukkig maar dat mijn vriendje een gedefinieerd ego-centrum heeft, waarmee hij me in één klap verlost van mijn onzekerheid… tot ik weer de drang voel om me te bewijzen.

Er zijn mensen die heel radicaal zijn in hun Human Design-experiment. Die zonder genade hun strategie en autoriteit volgen. Ik ben wat minder radicaal: het enige wat ik wil is dat mijn leven soepeler verloopt. Fouten zijn er tenslotte om gemaakt te worden!


Dus, Generator, wacht je met me mee? Je hoeft er niets voor te doen. Dan kunnen we samen lachen om die aap in je hoofd, die je probeert over te halen om toch te initiëren. Gooi er maar een muntje in, dan gaan we samen op reis!*

*Althans de galmende meneer in de speelautomaat (hoe noem je zoiets) die altijd bij de plaatselijke Kruidvat stond waar ik als kind demonstratief en zeurend in ging zitten en omheen drentelde in de hoop dat mijn ouders er een muntje in gooiden. Toen al was ik niet zo goed in wachten…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten