dinsdag 14 april 2015

Wachten

Nu ik een tijdje met het Human Design-experiment bezig ben, merk ik hoe fijn het is om te wachten. Dit is namelijk mijn strategie: niets initiëren, maar wachten tot de wereld naar me toe komt. Dit geldt overigens voor 70% van de mensen. Want die wereld kómt naar je toe, als je wacht. Dan valt jouw energie op z'n plek en neemt je aura de juiste vorm aan. Die aura heeft een aantrekkende kwaliteit, open en omhullend. Je trekt dus letterlijk aan wat voor jou de correcte dingen zijn om tot je volle potentieel te komen, door je magnetische monopool, die in je hartstreek zit. Maar dan moet je er wel op wachten. Dus zit stil, pak er een boek bij, geniet van de vogeltjes en de zon, doe wat boodschappen en draai de was, maar verder: geef je over aan het wachten. Initieer niets.

Dit staat haaks op wat we in deze maatschappij leren. Het beeld van de go-getter, die gaat voor wat hij wil, is erg populair. 'Gewoon doen!' Of: 'De wereld komt niet naar je toe!' Volgens dit beeld is succes maakbaar, als je het maar echt wilt. Je gebruikt ook nog eens je hoofd om uit te maken wat je wilt. Bij het nemen van beslissingen is het zelfs populair om een lijstje te maken met plus- en minpunten. Je gedachten bepalen dan jouw werkelijkheid. Ook in de new age-hoek speelt dit, maar dan wordt de term 'manifesteren' gebruikt. Als je weet wat je verlangt of wilt, kun je het krijgen door er maar lang genoeg en met overtuiging over na te denken. Dit met behulp van affirmatie en visualisatie. Het punt is: dat hoeft helemaal niet, als je een Generator bent. Ja, natuurlijk kun je je focussen op je verlangen en voelen hoe het zou zijn om dit verwezenlijkt te hebben, maar doe dit puur en alleen voor je genoegen, wanneer het zo uitkomt (je zult merken dat je het vanzelf al doet: dat is een bijproduct van het wachten), en ga het niet forceren! Dat is alleen maar frustrerend, in mijn ervaring.


Het is een waarheid die elke Generator onbewust al over zichzelf vermoedde: ze zijn helemaal geen go-getters! Wat een frustratie levert dat op, alsmaar iets in de wereld proberen te zetten. Alsmaar een Manifestor proberen te zijn. Want alleen voor een Manifestor komt de wereld niet naar zich toe! (En alleen de Manifestor heeft de tools om iets neer te zetten vanuit het niets, en er nog een impact mee te maken ook.)

Ik kan voelen hoe mijn nervositeit settelt als ik overschakel op de wachtstand. Ik plant mezelf neer waar ik zit, en bam, ineens zit ik in het midden van mijn eigen energie, die rond me wervelt en zoemt, vol berusting over en vertrouwen in wat er komen gaat. En nee, dat lukt me niet altijd. Bij mij komt dit tot uiting in rusteloosheid in m'n kont en niet stil kunnen zitten. Anderen krijgen een rusteloos hoofd, zoeken naar oplossingen, willen groeien, zich terugtrekken om het overzicht te krijgen - wat ook de drijfveer is (en er zijn er 64), ze hebben hoe dan ook het gevoel dat ze vastzitten. Ik ben rusteloos omdat ik de beperkingen van mijn omstandigheden wil overkomen. Pas als ik die beperkingen accepteer, kan de verandering naar me toe komen. Dan is het aan mij om te beslissen of ik erop in wil gaan of niet. Daar komt mijn innerlijke autoriteit in het spel: zegt mijn onderbuikgevoel ja of nee? Als het antwoord nee is, wacht ik gewoon nog wat langer. Als het antwoord ja is, oh boy, dan word ik beloond.

Mijn energiemotor slaat aan, er komt een mutatie op gang, die via mijn intuïtie mijn leven transformeert tot een nieuwe orde, in de perfecte vorm en in het juiste ritme. Of: mijn energiemotor brengt een flow op gang waardoor er synchroniciteiten op mijn pad komen in de perfecte vorm, die met de ondersteuning van de groep mensen om me heen, mijn intuïtie wijzen op de mogelijkheden om mijn leven transformeren, en een grote verandering bewerkstelligen. Deze cirkel (bij mij is het een gesloten cirkel van kanalen) houdt zichzelf in stand tot ik er geen zin meer in heb. Met andere woorden: tot mijn sacrale energie zegt: het is genoeg. In dit proces breng ik ook anderen in hun flow en mutatieve kracht. Niet door iets te doen, maar gewoon door te zijn, in mijn correcte energie. Natuurlijke karaktertrekjes komen dan vanzelf tot uiting, zoals leiderschap (mits ik hiertoe uitgenodigd word), creativiteit, een luisterend oor hebben en een vonk van levendigheid en speelsheid.

Ik merk ook wat er gebeurt als ik niet wacht (haha, hier komt mijn 3/5 profiel! Want daardoor struikel ik keer op keer over wat er niet werkt!). Mijn hoofd gaat met me aan de haal en probeert me, via mijn open centra, over te halen om toch maar dingen te doen, voor de zekerheid. Dit lijkt op wat er gebeurt als ik mijn onderbuik-nee negeer. Heel subtiel worden er processen in mijn leven verstoord, waardoor ik niet uitkom met geld of eten, mijn gezondheid achteruit voel gaan, me teveel aanpas aan anderen, mezelf niet meer kan zijn, mijn tijd verspil, en algehele verwarring creëer, bij mezelf en anderen. Dit vanuit stemmetjes van bewijsdrang, behoefte aan aandacht, mentale druk, pleasegedrag of het willen vermijden van confrontatie. Daar, de demonen uit mijn open centra. Gelukkig maar dat mijn vriendje een gedefinieerd ego-centrum heeft, waarmee hij me in één klap verlost van mijn onzekerheid… tot ik weer de drang voel om me te bewijzen.

Er zijn mensen die heel radicaal zijn in hun Human Design-experiment. Die zonder genade hun strategie en autoriteit volgen. Ik ben wat minder radicaal: het enige wat ik wil is dat mijn leven soepeler verloopt. Fouten zijn er tenslotte om gemaakt te worden!


Dus, Generator, wacht je met me mee? Je hoeft er niets voor te doen. Dan kunnen we samen lachen om die aap in je hoofd, die je probeert over te halen om toch te initiëren. Gooi er maar een muntje in, dan gaan we samen op reis!*

*Althans de galmende meneer in de speelautomaat (hoe noem je zoiets) die altijd bij de plaatselijke Kruidvat stond waar ik als kind demonstratief en zeurend in ging zitten en omheen drentelde in de hoop dat mijn ouders er een muntje in gooiden. Toen al was ik niet zo goed in wachten…

zaterdag 4 april 2015

Stil zijn

Ik las in een energievoorspelling voor april dat we deze maand de neiging zullen hebben om meer stil te zijn. Dat komt goed uit, want dat doel heb ik zelf ook. Mijn open keelcentrum in Human Design, maakt dat dit de gezondste manier voor mij is om met mijn expressie om te gaan: in eerste instantie niet spreken. Dit maakt dat ik bij mijn wijsheid kom en kan observeren wie authentiek spreekt en wie niet. Daardoor liet ik een oordeel los. Want ik heb altijd kunnen zien wie er opgeklopte lucht verkoopt, en wie werkelijk in contact met zijn ziel spreekt. In plaats van daar weerstand tegen te voelen, te oordelen over de lucht-opkloppers, kan ik door stil te zijn gewoon een beetje glimlachen vanbinnen. "Ah, wat een interessante conversatie wordt er hier gevoerd, en kijk eens, hoe de authentieke stem wordt overschreeuwd door de niet-authentieke stem, maar bijval vindt in mijn innerlijk weten." Meer hoef ik niet te doen. Laat ze maar.

Het is niet zo dat ik helemaal stil moet zijn, hoor. Ik mag heus wel spreken. Alleen komt het dan vanuit mijn wijsheid, en niet vanuit aandachttrekkerij, mentale druk of bewijsdrang. Het komt op willekeurige, onregelmatige momenten, en ik hoef geen gesprekken te initiëren. Mijn keel voelt als een zwakke plek, en door stil te zijn versterk ik hem. Ook schrijven helpt me hierbij. Volgens Human Design is de enige definitie in mijn keelcentrum poort 56, de energie van 'storytelling' - datgene wat mij grondt, waarmee ik verwerk wat ik ervaar op de hobbelweg van mijn leven. Schrijven helpt me onbewust om te ordenen, en door dit ordenen, transcendeer ik de ervaring van persoonlijk tot universeel.

In de energievoorspelling van afgelopen maand stond dat maart een enorm turbulente maand zou worden, waarin dingen die al langer sluimerden aan de oppervlakte kwamen en we in een wervelwind mee werden gesleurd, rechtop of ondersteboven, al naargelang ons bewustzijn. Deze versnelling konden we gebruiken om in actie te komen en te transformeren.

Dat heb ik precies zo ervaren, en hoewel ik het grootste deel van de tijd nog rechtop stond, gleed ik ook een paar keer uit. Voornamelijk rond de datum dat het een jaar geleden was dat mijn oma overleed. Van mijn intuïtie schakelde ik over op mijn hoofd, dat zich probeerde te gedragen naar 'hoe het hoort'. Ik ging het graf bezoeken en bij mijn opa op bezoek, die mij allerlei dingen liet lezen en meegaf. Dat bracht me geen vervulling, hooguit de verwarde gedachte: maar ik voel haar toch in mijn hart, ik weet dat ze er nog is, dus waarom zou ik me vastklampen aan materiële restanten, zoals deze foto's die ik nu krijg, en een kaarsje, dat ik zou kunnen aansteken op haar graf, dingen die eigenlijk van geen waarde voor mij zijn? Als het troost biedt, is het goed, maar als het niet nodig is, dan is het zuiver en juist om geen waarde te hechten aan de nostalgie van foto's en graven. De emoties van mijn opa vertroebelden me even, maar nu heb ik er vrede mee dat ik verder ben gegaan met mijn leven.

Afgezien daarvan zijn er nog veel andere dingen gebeurd in maart. Mijn stresslevels schoten daardoor omhoog - hoe kan ik al deze ballen tegelijk in de lucht houden? - maar ook mijn energieniveau is op peil en ik ben fitter dan ik een jaar geleden zou durven dromen. Ik ging een week vrijwilligen in Frankrijk, Enes en ik wijzigden onze plannen voor de zomer, ik kreeg werk en een ander baantje aangeboden en ik werd creatief en spiritueel uitgedaagd in iets, waar ik nog geen uitsluitsel over heb. Er kwamen veel dingen op mijn pad, die ik door te wachten heb aangetrokken, dingen waar ik een paar maanden geleden domweg nog niet de energie voor had gehad. Enerzijds wil ik daar wel meer over vertellen, maar anderzijds voel ik dat ik er energie mee lek, vooral omdat ik me bewust ben van het feit dat anderen dit kunnen lezen, dus ik hou het liever bij mezelf. Ik ga mijn blog of Facebook niet verwijderen, zoals ik even overwoog, maar ik zal geen concrete details meer geven. Grenzen in mijn communicatie. Oppervlakkigheid leren. :)

vrijdag 3 april 2015

Schaken met mezelf

Na alle over the top Human Design-waanzin van de laatste tijd, vond ik het tijd voor wat anders. Zelf werd ik er ook een beetje moe van. Zoals ik al zei, ben ik niet zo goed in oppervlakkigheid, en Human Design brengt een waanzinnige pitbull in me naar boven. Nadat ik gisteren tot veel te laat filmpjes zat te kijken over de oprichter, waarin hij vertelde dat het systeem tot hem kwam via een Stem, een ervaring die 8 dagen duurde waarbij zijn lichaam de helft van zijn lichaamswater in een soort explosie kwijtraakte, er drie lichtjes in zijn lichaam gingen als geweerschoten, en zijn hond al die tijd zonder te ademen onder het bureau lag maar daarna weer tot leven kwam, keer ik vandaag maar weer terug naar mijn comfort zone.

Dit zal wel een soort blasfemie zijn, maar dat verhaal smelt nu samen in mijn hoofd met de net uitgekeken finale van seizoen 5 van True Blood waar heel wat gore vampierexplosies in voorkwamen - de enige reden dat ik nu deze blog zit te typen, is dat ik niet wil dat dit als één klomp horror-compost neerslaat in mijn onderbewuste en ik er straks over droom

Nu ligt die comfort zone voor de helft van mijn lezers toch ook een beetje op het randje. Het betreft mijn cursus Healing. Omdat ik nu halverwege het tweede jaar ben, ben ik gewend aan de manier waarop het leven benaderd wordt vanuit de new age-hoek, maar ik kan me voorstellen dat dit voor anderen net zo out there is als Human Design. Tja, ik ben echt hopeloos ver afgedwaald van het normaal zijn. Al blijf ik het cursiveren van engelse woorden in mijn teksten hilarisch vinden, alsof ik één of ander bezorgd schoolboek ben, maar goed, hoe banaal dat ook is, normaal zal het ook wel niet zijn.

Mijn cursus gaat over een zachte manier van ontwikkeling. Er komen geen explosies van lichaamswater in voor, en ook geen gewelddadige Stemmen. Het punt is juist: jij hebt de macht over je eigen energie, niet iets of iemand anders. Alle stukjes van jouw energie in eigendom nemen, dat is wat Healing is. Dat wij uit meer bestaan dan uit alleen ons lichaam, ja, dat is mijn comfort zone. Misschien een beetje teveel, zouden sommige zelfkritische stemmetjes dan kunnen zeggen: ik heb namelijk de neiging tot dromerigheid. Maar het incarneren van deze energie in mijn lichaam, daar gaat het mij juist om. Dat is mijn doel. En dat is een langzaam en liefdevol proces, waar geen heilige graal of explosies aan te pas komen.

Eén van de leukste dingen die ik daartoe heb geleerd vind ik de communicatie met mijn onderbewuste of innerlijke leiding, het deel dat mijn 'kleine denken' overstijgt. Ik heb geleerd om hier contact mee te maken en hulp en antwoorden te vragen. Via symboliek, beelden, woorden en liedjes in mijn hoofd, ontvouwt zich een respons. Niet dat ik daardoor mijn leven ineens compleet doorzie, maar het helpt me wel om meer vertrouwen te krijgen, doordat het tegen me zegt: dit is wat er nu aan de hand is, zo zit het in elkaar, hier moet je op letten, dit is het thema dat er speelt, en jij hebt de intelligentie en wijsheid om met deze extra wetenschap te leven, zodat je keuzes op een dieper niveau gemaakt worden. Of iets in die richting. Het is moeilijk uit te leggen, omdat het niet op dezelfde manier gaat als waarop men gewoonlijk denkt: poëtisch, niet logisch. Maar goed, het uitleggen van zulke dingen was niet per se de achterliggende bedoeling van deze blog. Dit schrijven valt eerder onder de categorie 'aan leuke dingen denken' om nachtmerries te voorkomen. Bang? Ik? Nee hoor, ik neem gewoon preventieve maatregelen.

Nu heb ik mezelf in het geven van een voorbeeld geluld, shit. Dat ene over oppervlakkigheid? Ja, dat bedoel ik dus: ik ken mezelf, voor ik het weet ben ik weer ultrapersoonlijke geheimen aan het uitbaggeren op deze blog. Dus hm… Die drang om te bewijzen dat zoiets als 'innerlijke leiding' echt bestaat, ha, ik heb je door. I'm not going there. Laat ik in plaats daarvan iets vertellen over het onderbewuste. Zoals ik kan voelen dat dit de verwerking van al die horror en waanzin naar mijn dromen gaat overhevelen als ik er nu niet even bewust bij stilsta en in juxtapositie breng - althans, humoriseer - zo sta ik in het dagelijks leven ook in contact met deze onderlaag. In die context heet dit ook wel 'intuïtie', ha, en dat kennen we allemaal. Sorry voor dit rare opgeklopte toontje. Ik weet ook niet waar het vandaan komt. Goed, dit gaat nergens heen.

Oké, dus ik heb twee avonden op rij nogal waanzinnige filmpjes en tv-series zitten kijken en nu zet de zwarte koningin me schaakmat. En de witte koningin komt aanzetten met al haar pionnen en torens en paarden om de zwarte kant te herinneren aan dat wat goed is. Zoals Healing.

Maar het punt is, je hebt de zwarte en de witte schaakstukken, maar het is geen dualiteit, het is een drie-eenheid. Er is ook nog het speelveld waarop de schaakstukken bewegen, het bewustzijn dat de dans van de twee tegenkrachten gadeslaat, het bewustzijn dat kijkt, en glimlacht.

Dat is dus een stukje dat voortkwam uit het raadplegen van mijn innerlijke leiding. Kan ik toch nog een voorbeeld geven zonder te baggeren. Ik pauzeerde namelijk even in het schrijven van de blog omdat ik niet wist waar het heen zou gaan, maar mijn innerlijke leiding heeft dezelfde humor als ik, en zond me het woord drie-eenheid in het Engels, trinity, omdat ik zo van cursiveren hou, en toen viel alles op z'n plek. Kijk, je hoeft niet te strijden met lichte dingen tegen donkere dingen. Je hoeft alleen maar het schaakbord eronder te zijn. Dus nu kan ik rustig slapen.