vrijdag 16 januari 2015

Waarom ik nog bij mijn ouders woon

"Writing cleanses what you do to yourself but not what others have done to you."

Ik dacht, ik begin gewoon met schrijven en ik zie wel wat er komt, even mijn blog gebruiken als uitlaatklep, goede oude tijden. Ergens helemaal mogen zijn, gezien en gewaardeerd worden, omdat ik het schrijf en omdat mijn blog de ruimte neemt om het weer te geven, als een soort digitaal thuis.

Ik heb veel gedoe omtrent inkomen/wonen. Ik heb een geinternaliseerde moeder-stem die mij elke keer stresshormoon laat produceren op het moment dat ik even ontspan. Want ik moet werken, werken, werken. "Zo word je gelukkig, anders is er iets mis met je," zegt die stem. Vandaag leerde ik dat je zulke stemmen verinnerlijkt zodat je het jezelf aandoet, en dat is minder erg dan wanneer een ander het je aandoet. Die stem ontstaat omdat hij je wil helpen en wil voorkomen dat je kwaad overkomt. Tot hij je niet meer helpt, maar juist kwaad doet. Mijn moeder hoeft maar even iets te laten doorschemeren, of die stem neemt het over en herhaalt het twintig keer en veel destructiever.

Bij mij resulteert dit er dus in dat ik in mijn genezingsproces - nog steeds broodnodig na mijn uitputting tijdens kunstacademiejaren 2011 en 2012 - vaak net niet die rust kan pakken. Wat tot gevolg heeft dat ik niet de energie heb om een inkomen te gaan vergaren. Of anders ben ik wel bang dat ik er niet de energie voor heb, dat werkt net zo goed. Wat betreft dat moeder-dochterdrama: daar heb ik toentertijd al een heel stuk van vernietigd, toen ik opkwam voor het feit dat mijn (hoog)gevoeligheid geen zelfmedelijden is, een predikaat dat ze weer van haar moeder heeft meegekregen. "Flink zijn!" zijn de woorden die erbij horen. Want die generatie had natuurlijk de oorlog meegemaakt.

Zucht, soms twijfel ik wel eens of ik ooit kinderen moet gaan nemen omdat je hoe dan ook zo'n misvormd stuk familiebagage doorgeeft aan die arme pure zieltjes. Als het niet dit is, dan wel wat anders.

Ja, dat innerlijk kind, op dit moment is dat dus boos - goh - omdat het weer eens geen aansluiting kan vinden, niet omarmd en begrepen wordt. Ik laat het boos zijn. Zodra ik zelf alle negativiteit toelaat, trouwens, verrast mijn omgeving me met positiviteit. Dat is polariteit. Of zelfliefde, eigenlijk: toelaten wat je zelf voelt is zelfliefde, waardoor de omgeving liefde naar je terug reflecteert. Die ene vent die me zo zat aan te staren en die ik daarom gemeen afsneed in mijn pisbui, gaf even later een compliment op mijn retro vouwfiets en bleek dus bewonderend te hebben gekeken. Zo zie je maar weer.

Maargoed, terug naar de emoties en nare gedachten want dat vinden we zo lekker. Mijn broertje en ik doen allebei 'niets' volgens die norm van onze (verinnerlijkte) ouders. We zijn beiden heel gevoelig, zachtaardig en kwetsbaar, en ons verweer vindt voornamelijk zijn vorm door thuis te zitten, ons NIET uit de naad te werken om aan de norm te voldoen. Met andere woorden, passief-agressief gedrag. We zijn niet de enigen trouwens hoor (google maar eens op 'thuiszitter' en 'onderwijs'). Dat is de missie van deze generatie, denk ik, van de hooggevoelige indigo- en kristalkinderen. Dat 'moeten' te ont-moeten.

Ondertussen volg ik wel mooi mijn hart, zit ik op een helende weg, en gaat het steeds beter met mijn fysieke genezing. Het is niet zo dat ik volstrekt apathisch en depressief ben, maar het feit dat mijn broertje dat veel meer is, zorgt ervoor dat mijn ouders het van mij ook minder kunnen verdragen. We zijn een spiegel voor hen, een levend pleidooi voor onthaasten, rust en gevoeligheid. Want in hoeverre volgen zij hun verstand in plaats van hun hart? In hoeverre laten zij werk voor plezier gaan? In hoeverre putten zij zich uit zonder naar zichzelf te luisteren? (In het geval van mijn moeder, best ver!)

Dan komt het praktische stukje.

Mijn ouders onderhouden mij. Ik heb niet de innerlijke motivatie om te kiezen voor een weg (in dit geval: een uitkering aanvragen) die hen gelukkig zal maken, of waarvan ze denken dat ik er gelukkig van zal worden. Mijn weg is een andere, en houdt geen uitkering in. Als ik een uitkering zou aanvragen, zou ik het voor hen doen - ook al weet ik verstandelijk dat dit een kromme reden is. Dit betekent ook dat ik er nooit genoeg energie voor zal kunnen hebben. Zo lief is mijn lichaam wel voor mij. Het laat me alleen dingen doen die me gelukkig maken. Dit uiteraard omdat ik het daarvóór zelf jarenlang heb genegeerd om te voldoen aan de norm. Dat is overigens vaak de reden van uitputting: niet naar jezelf luisteren.

Wil ik uit huis? Ja, natuurlijk, ik word overmorgen 25! Heel fijn hoe verjaardagen ervoor zorgen dat je gaat nadenken over hoe geslaagd of gefaald je leven inmiddels is en zou moeten zijn.

Maar nog liever wil ik genezing en rust. Geen verhuizingen. Geen stressvolle verplichtingen met werkcoaches, participatietrajecten, verplicht solliciteren, omdat het 'moet'. Ja, nóg meer tijd om bij te komen. Desnoods een heel jaar. Want het kan jaren duren om te genezen van (bijnier)uitputting. Terwijl ik hieraan werk, steeds zachter, krachtiger, energieker en steviger word, en mijn lichaam ook, wil ik geen veranderingen. Of alleen heel geleidelijk, op mijn tempo.

Ik zit nog een jaar vast aan mijn opleiding. Nog een jaar waarin ik mijn hart volg, mezelf heel en anderen professioneel leer helen. Nog een jaar waarin ik thuis zal zitten, en waarin mijn ouders verandering willen zien. Ik heb zo erg de zenuwen voor het gesprek met mijn ouders dat ik ga voeren om te pleiten voor mijn gevoel - wellicht kan er zelfs nog een stuk van dat 'werk'drama opgelost worden ook, welja, leg de lat maar hoog - dat ik mijn verjaardag niet met ze wil vieren. Dat zou voelen als me overgeven aan de norm, aan de stemmetjes in mijn hoofd die mijn 25-jarige leven volstrekt mislukt vinden. Maar ik heb ook geen eigen plek om een feest te geven, omdat ik geen inkomen heb. Tja. Hieperdepiep hoera.

Daarnaast keuren mijn ouders mijn droom niet goed. Datgene waar ik zielsgelukkig van word (een creatieve healer zijn in een zelfvoorzienende gemeenschap), roept bij hen allerlei vraagtekens en tegenwerpingen op. Zij denken dat ik op een andere manier gelukkiger kan worden, want ze hebben immers het beste met me voor. Soms twijfel ik dus wel eens of ik kinderen moet gaan nemen, want zal ik zó open en neutraal en liefhebbend kunnen zijn dat ik mijn kinderen hun geluk gun en hen daar 100% in vertrouw en ondersteun? Terwijl ik weet hoe destructief ouder-kind-projecties kunnen zijn?

Ach ja, ik kom er wel uit, dit komende jaar. Zelfs mét de angst dat ik de band met mijn ouders zal vernietigen door op te komen voor mijn gevoel en mijn tempo. Want ik ben volwassen en zelfstandig, en verzorg mijn eigen innerlijk kind. En daar mag ik zo lang over doen als ik nodig heb.

PS: Ik heb nog even innerlijk met mijn ouders gepraat. Wellicht kunnen zij niet de weg van hun gevoel gaan omdat ze mij en mijn broertje denken te moeten onderhouden (onder andere), maar op het moment dat ze dat toegeven, zal er een blokkade oplossen die mij in staat zal stellen om volledig op eigen benen te staan. Want op eigen benen staan is het probleem niet, dat kan ik best en heb ik eerder gedaan.

9 opmerkingen:

  1. Hè.. Wat wijs en helder weer. Zeker geen woordenkots als je het mij vraagt.
    Ik heb er ook wel wat aan. Als het goed is ben ik over een half jaar eindelijk afgestudeerd en ik zit langzaam eens te bedenken wat ik dan ga doen. Wat ik wil, is tijd voor mezelf, tijd om te helen, precies wat jij ook doet, maar als ik daarbij ook mijn studio wil behouden....... En net als jij bedenk ik steeds dat ik faliekant tégen hetgeen ben dat me toch iedere keer weer weet op te fokken. Namelijk de gejaagde door prestatie gedreven maatschappij.
    Het is fijn om even herinnerd te worden dat ik hier niet alleen in ben én om te lezen hoe jij je tijd en ruimte gewoon opeist. Dat steunt me. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ah, ik hoop dat ik die tijd en ruimte opeis! Het steunt mij weer dat jij dat ook wil doen :) Gisteren in mijn cursus zei mijn docente: zodra je een gezamenlijk doel hebt, creëer je een (helend?) veld dat groter is dan de afzonderlijke delen op zich :D

      Verwijderen
    2. Hm, dat is een mooie theorie. :) Ik heb in ieder geval het gevoel dat mijn wens gerechtvaardigd wordt en werkelijk het gevoel dat ik niet alleen sta!

      Verwijderen
  2. Knap hoe je dit hier zo verwoordt. Het is akelig om je in een situatie te bevinden waar je met meerdere problemen tegelijk worstelt, die grotendeels niet afzonderlijk lijken te kunnen worden opgelost. Dat vergt tijd en een hoop geduld en gaat gepaard met frustratie, maar concentreer je op je doel en neem de tijd om het te bereiken.

    Aangezien ik net jarig ben geweest, heb ik ook weer dat fijne "hoe geslaagd/gefaald is mijn leven"-moment gehad. Ik had me altijd voorgesteld dat ik "verder" zou zijn, maar ik heb de afgelopen jaren ook geleerd dat een jaar niet zo gek lang is. Ik wil graag verhuizen, weg uit Arnhem en groter wonen. Dat gaat niet op korte termijn lukken, máár ik heb daar inmiddels ook vrede mee. Ik gun mezelf de tijd en dat is iets wat jij volgens mij ook moet doen.

    Voor ouders kan het heel lastig zijn om de "controle" over hun kind te verliezen, zeker als die fase aanbreekt terwijl jullie nog samen onder één dak wonen. Dat je thuis de oudste bent (toch?) werkt ook niet in je voordeel, want alles wat je doet is "nieuw". Het is volgens mij een kwestie van gewenning voor je ouders. En als je eenmaal het nest voorgoed verlaat en elkaar niet meer elke dag ziet, zullen er irritaties verdwijnen en zullen jullie meer waarde hechten aan de momenten waarop je elkaar wel ziet. Het is moeilijk om angsten weg te nemen, maar ik geloof niet dat je je band met je ouders zult vernietigen als je hen openhartig vertelt hoe je je voelt en hoe jij denkt zaken te gaan verbeteren. Jij bent welwillend en je ouders houden van je, dus daar komen jullie ongetwijfeld uit :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mjah, en dan blijf je er ook zo láng mee worstelen, tot je eindelijk eens die grote knoop ontwart…

      'Neem de tijd' is echt een goeie, dank je.

      Hm, mooie analyse. Ik ben inderdaad de oudste in huis.
      Ik vertrouw er ook op dat we eruit komen als ik vertel hoe ik het allemaal voel en zie. Zo ruimhartig zijn mijn ouders ook wel weer!

      Ah ja, nog gefeliciteerd trouwens! Stom he dat dat zo werkt terwijl je verjaardag eigenlijk een supercoole dag moet zijn volgens alle Disneyfilms! Fijn dat je er ook vrede mee hebt dat je woonsituatie even niet is zoals die is, daar op de hoek, bij Rawsome… :P Ik zou het wel weten! (sorry, flauw). Hoop dat je ook een mooi nieuw plekje zal vinden.

      Verwijderen
  3. Bedankt voor jullie reacties :) Hartverwarmend.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Misschien een paar maanden later maar ik wilde toch even reageren om dat ik delen van het verhaal zo herkenbaar vind.
    Het is soms al niet makkelijk om naar jezelf te luisteren, althans dat luisteren gaat wel goed maar er iets mee doen vind ik niet altijd heel makkelijk. Zeker niet wanneer 'belangrijke anderen' anders denken over wat jouw gelukkig maakt. Ik vind het moedig en inspirerend dat je wel je eigen gevoel en de weg van zelfheling volgt en daarin je eigen keuzes maakt.

    Groetjes Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Hilde! (van der Gang of Honnef?)
      Dank je voor je begrip :)
      Inmiddels is het gelukkig niet zo'n drama meer, omdat er in mezelf veel is veranderd, maar mooi dat het voor jou nog wel dingen raakt die belangrijk zijn…
      Succes met luisteren en doen… ;)
      Liefs

      Verwijderen
  5. Misschien een paar maanden later maar ik wilde toch even reageren om dat ik delen van het verhaal zo herkenbaar vind.
    Het is soms al niet makkelijk om naar jezelf te luisteren, althans dat luisteren gaat wel goed maar er iets mee doen vind ik niet altijd heel makkelijk. Zeker niet wanneer 'belangrijke anderen' anders denken over wat jou gelukkig maakt. Ik vind het moedig en inspirerend dat je wel je eigen gevoel en de weg van zelfheling volgt en daarin je eigen keuzes maakt.

    Groetjes Hilde

    BeantwoordenVerwijderen