dinsdag 27 januari 2015

Dromen

De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met mijn dromen. Van mijn opleiding heb ik dit voor de komende twee weken als huiswerk gekregen. Dromen zijn de manier waarop jouw meest wijze stukje* met jou communiceert. Het kan dus heel verhelderend zijn om met je dromen te werken. Ik merk na vier dagen al hoe het mijn leven verdiept en een magisch randje geeft. Plotseling kom ik overal onderliggende symboliek tegen. Ik heb veel meer toegang tot 'de ziel van de wereld' zoals Paulo Coelho zo mooi omschrijft. De ene na de andere synchroniciteit komt op mijn pad, een teken dat ik op de weg van mijn hart zit.

Dit begint met je dromen te onthouden. Ik heb nu dus al een paar nachten in het donker steekwoorden zitten krabbelen in mijn dagboekje. Als ik dan echt wakker werd, kon ik daardoor dingen terughalen die ik alweer vergeten was. Dan schreef ik nog wat meer details en verbanden tussen de nachtelijke hanepoten, en de rest van de dag kwamen er af en toe inzichten boven borrelen. Die schreef ik ordelijk onderaan. Zo heb ik inmiddels ontdekt dat ik mijn broertje niet hoef te dragen in zijn emoties. Dit naar aanleiding van een droom waarin we beiden in onze eigen boot zaten. Die van hem was oranje, een waarschuwingskleur. Mijn broertje kieperde telkens overboord om slap onder water te zinken, en dan sprong ik uit mijn eigen boot om hem op te tillen, want ik kon in dit water makkelijk staan.

Water stond in dit geval voor emoties, en de boot voor onze eigen koers. Ik kan mezelf prima staande houden in mijn emoties (vooral in verband met ruzies met onze moeder) maar hij (of: een hulpeloos stukje in mij) zinkt onder water. Ik voel dan de verantwoordelijkheid om hem te redden uit zijn emoties, terwijl een deel van mij wel weet dat dit niet de manier is. Daarmee spring ik uit mijn eigen koers en gebruik ik kracht die ik voor mezelf moet gebruiken, en dat put me uit. Bovendien haal ik hem ermee uit zijn koers.

Door in gedachten tegen hem te zeggen: 'jij mag ook geheeld worden' gaf ik mezelf vervolgens een heling op dat stukje van mij dat altijd maar voor hem denkt te moeten zorgen. Bovendien gaf ik het hulpeloze stukje in mij de boodschap dat het best voor zichzelf kan zorgen.

Ik stond er versteld van hoeveel ik over mijn familie droom, trouwens. En ook over hoe snel mijn herinner-vermogen verbetert. Ik herinner me steeds langere dromen, en ze communiceren met me via de symboliek van overdag. Als ik een bordspel speel, droom ik over een bordpoppetje. Als ik een zak chips vergeten ben op te eten (zulke dingen overkomen je soms), komt die 's nachts in mijn droom terug. EN EET IEMAND ANDERS DIE OP. Grr.

Het is net alsof ik mijn hele leven lang al op een school zit, maar dat niet zo door heb gehad. Nu ben ik weer volop aan het studeren aan deze droom-school. Ik heb wel eerder met dromen gewerkt, maar omdat ik toentertijd totaal niet goed in mijn lichaam zat, bracht dit me uit balans. Dan begon ik mijn dag met een waanbeeld-achtig 6e chakra-draaien dat ik niet uit kon zetten. Alsof ik lichtelijk schizofreen of psychotisch was. Nu kan ik beter in mijn lichaam komen na de mentaal-intuitieve activiteit van het droom-herinneren. Dat is dus een voorwaarde, wil je werken met de astrale dimensie.

Prompt droomde ik vannacht dat ik weer op mijn middelbare school zat. En de vakken die ik daar volgde, zetten me zeker aan het denken over waar ik mijn leven nu op zou moeten richten.

Dus, als je de behoefte hebt om je eigen intuïtieve vermogens te ontdekken en leiding in je leven te ontvangen zonder daarvoor naar één of andere coach te hoeven gaan: ga met je dromen werken! Serieus, je zal ervan versteld staan hoeveel wijsheid en diepte je zelf bezit.

Daarbij moet gezegd worden: alles in jouw droom is JOUW symboliek. Het zoeken in een boekje of op internet zal je niet hetzelfde opleveren als wanneer je echt zelf met de symbolen gaat communiceren. Een gangbare interpretatie voor 'water' is bijvoorbeeld emotie. In mijn geval klopte dit ook. Maar wie weet betekent 'water' wel iets heel anders voor jou. De dikste dromengids kan je nooit vertellen over die ene dag aan het meer waarop je je intens gelukkig voelde.

*Hogere Zelf, essentie, innerlijke leiding, zon, goddelijke vonk etc. - en ook je andere gidsen.

zaterdag 17 januari 2015

Ruziën om iets kleins

Voordat ik losbarst, laat ik eerst iets uitleggen.

Ik keek laatst een video van die wakkere kabouter Eckhart Tolle, over het pijnlichaam. Dat bestaat uit al je emoties, gekwetstheid en gevoelige punten bij elkaar opgeteld. Het pijnlichaam heeft twee staten: slapend of wakker. Het wordt wakker wanneer er iets getriggerd wordt. Dan reageer je op een manier die veroordelend, kwetsend, slachtofferig, woedend, verdrietig, angstig, zelfmedelijdend, paniekerig, piekerend of iets dergelijks is. Vanuit pijn dus.

Je pijnlichaam wil gevoed worden, als het wakker is. Het houdt van drama. Het heeft rottigheid nodig, om te blijven bestaan. Pas als het gevoed is, valt het weer in slaap. Tot het weer wakker wordt. Tenzij je zoveel bewustzijn hebt dat het geen vat op je krijgt, dat je je er niet mee identificeert en er niet naar handelt. Dat kan Eckhart Tolle. En soms kunnen wij dat ook.

Vaak echter, val ik ten prooi aan dat pijnlichaam. In dit verband wil ik het hebben over die stomme grote ruzies met mijn vriendje over kleine dingen. Je weet wel, dat je het mes verkeerd oppakte en het op een min of meer gevaarlijke manier viel. Vond hij dan. En dat jij dan hem de schuld geeft omdat je het helemaal niet zo gevaarlijk vond en hij zich niet zo moet aanstellen. Of dat je elkaar niet op de afgesproken plek opwacht, omdat je elkaar daar niet kon vinden en beiden vasthoudt aan je eigen redenering om eerst boven danwel beneden te kijken. Of dat hij alleen een dampend bord eten (mét gesmolten kaas wat ik niet eet) voor zichzelf pakt en ik boos word terwijl we daarover niets hadden afgesproken. Of dat hij te weinig frambozenjam op de taart smeert omdat hij dacht dat ik dat nog zou doen en ik dacht dat hij dat zou afhandelen. Je kent het vast wel. Bullshit. Onbelangrijke dingen. Zo van: als er nu een tsunami aankwam, dan zouden we zien hoe relatief het allemaal was.

En dan toch gaan zitten mokken. Allebei. Geen sorry zeggen. Niet toegeven. Niet naar onszelf kijken. Pas als het pijnlichaam weer in slaap is gevallen, het 'goed maken', kusje erop, klaar. Tot de volgende keer!

Toen we elkaar nog maar net kenden*, gingen we deze kleine ruzies nog helemaal uitpraten. Dat hield het mooi zuiver en puur. Kijken wat voor onopgeloste pijn eronder zat, die vaak helemaal niet eens te maken had met de ander maar bijvoorbeeld met schoolervaringen, opvoeding of een diep gevoel van onveiligheid. Maar na 2,5 jaar gebruiken we tot mijn schrik iets te vaak de 'zand erover'-tactiek. Sorry en klaar.

In lange-termijn-relaties heb je vaak van dit soort kleine drama's, meldde Eckhart, om dat pijnlichaam te voeden. Daar is geen tsunami groot genoeg voor, en geen eetlepel frambozenjam te klein. Het hoort erbij, kalmeer ik mezelf dus. Grote ruzies om iets kleins in een relatie zijn een universele menselijke ervaring. Tenzij je een wakkere kabouter bent.

Maar wanneer ik heel voorzichtig ga toegeven dat ik bang ben dat ik een blinde vlek heb, dat mijn hart met hem verkeerd heeft gekozen (geen bord eten voor mij), wanneer ik onder ogen durf te zien dat ik het allemaal niet perfect onder controle heb (vallende messen) en dat alles wat ik maak niet perfect hoeft te zijn om me waardevol te voelen (te weinig frambozenjam op de taart), wanneer ik erken dat ik niet genoeg vertrouw op onze band en bang ben dat we elkaar niet woordeloos begrijpen (elkaar niet kunnen vinden op de afgesproken plek)… dan, tja, dan los ik stukje bij beetje dat pijnlichaam weer op. En als ik dit dan aan hem vertel, zachtjes, zonder de hele gebeurtenis weer op te rakelen, dan denk ik dat het ons alleen maar dichter bij elkaar zal brengen. Want de diepste en meest persoonlijke worstelingen zijn datgene wat het meeste verbindt.

*En, moet ik zeggen, toen we onze ouders nog niet om ons heen hadden - met alle respect - de ultieme pijnlichaam-triggers.

Verjaardagstaart




WANT WE HEBBEN HEM AL BIJNA OP DAT WIL ZEGGEN, IK HEB AL TWEE STUKKEN GEHAD EN NU LAAT IK VIEZE SCHETEN SORRY VOOR DIE INFORMATIE

vrijdag 16 januari 2015

Waarom ik nog bij mijn ouders woon

"Writing cleanses what you do to yourself but not what others have done to you."

Ik dacht, ik begin gewoon met schrijven en ik zie wel wat er komt, even mijn blog gebruiken als uitlaatklep, goede oude tijden. Ergens helemaal mogen zijn, gezien en gewaardeerd worden, omdat ik het schrijf en omdat mijn blog de ruimte neemt om het weer te geven, als een soort digitaal thuis.

Ik heb veel gedoe omtrent inkomen/wonen. Ik heb een geinternaliseerde moeder-stem die mij elke keer stresshormoon laat produceren op het moment dat ik even ontspan. Want ik moet werken, werken, werken. "Zo word je gelukkig, anders is er iets mis met je," zegt die stem. Vandaag leerde ik dat je zulke stemmen verinnerlijkt zodat je het jezelf aandoet, en dat is minder erg dan wanneer een ander het je aandoet. Die stem ontstaat omdat hij je wil helpen en wil voorkomen dat je kwaad overkomt. Tot hij je niet meer helpt, maar juist kwaad doet. Mijn moeder hoeft maar even iets te laten doorschemeren, of die stem neemt het over en herhaalt het twintig keer en veel destructiever.

Bij mij resulteert dit er dus in dat ik in mijn genezingsproces - nog steeds broodnodig na mijn uitputting tijdens kunstacademiejaren 2011 en 2012 - vaak net niet die rust kan pakken. Wat tot gevolg heeft dat ik niet de energie heb om een inkomen te gaan vergaren. Of anders ben ik wel bang dat ik er niet de energie voor heb, dat werkt net zo goed. Wat betreft dat moeder-dochterdrama: daar heb ik toentertijd al een heel stuk van vernietigd, toen ik opkwam voor het feit dat mijn (hoog)gevoeligheid geen zelfmedelijden is, een predikaat dat ze weer van haar moeder heeft meegekregen. "Flink zijn!" zijn de woorden die erbij horen. Want die generatie had natuurlijk de oorlog meegemaakt.

Zucht, soms twijfel ik wel eens of ik ooit kinderen moet gaan nemen omdat je hoe dan ook zo'n misvormd stuk familiebagage doorgeeft aan die arme pure zieltjes. Als het niet dit is, dan wel wat anders.

Ja, dat innerlijk kind, op dit moment is dat dus boos - goh - omdat het weer eens geen aansluiting kan vinden, niet omarmd en begrepen wordt. Ik laat het boos zijn. Zodra ik zelf alle negativiteit toelaat, trouwens, verrast mijn omgeving me met positiviteit. Dat is polariteit. Of zelfliefde, eigenlijk: toelaten wat je zelf voelt is zelfliefde, waardoor de omgeving liefde naar je terug reflecteert. Die ene vent die me zo zat aan te staren en die ik daarom gemeen afsneed in mijn pisbui, gaf even later een compliment op mijn retro vouwfiets en bleek dus bewonderend te hebben gekeken. Zo zie je maar weer.

Maargoed, terug naar de emoties en nare gedachten want dat vinden we zo lekker. Mijn broertje en ik doen allebei 'niets' volgens die norm van onze (verinnerlijkte) ouders. We zijn beiden heel gevoelig, zachtaardig en kwetsbaar, en ons verweer vindt voornamelijk zijn vorm door thuis te zitten, ons NIET uit de naad te werken om aan de norm te voldoen. Met andere woorden, passief-agressief gedrag. We zijn niet de enigen trouwens hoor (google maar eens op 'thuiszitter' en 'onderwijs'). Dat is de missie van deze generatie, denk ik, van de hooggevoelige indigo- en kristalkinderen. Dat 'moeten' te ont-moeten.

Ondertussen volg ik wel mooi mijn hart, zit ik op een helende weg, en gaat het steeds beter met mijn fysieke genezing. Het is niet zo dat ik volstrekt apathisch en depressief ben, maar het feit dat mijn broertje dat veel meer is, zorgt ervoor dat mijn ouders het van mij ook minder kunnen verdragen. We zijn een spiegel voor hen, een levend pleidooi voor onthaasten, rust en gevoeligheid. Want in hoeverre volgen zij hun verstand in plaats van hun hart? In hoeverre laten zij werk voor plezier gaan? In hoeverre putten zij zich uit zonder naar zichzelf te luisteren? (In het geval van mijn moeder, best ver!)

Dan komt het praktische stukje.

Mijn ouders onderhouden mij. Ik heb niet de innerlijke motivatie om te kiezen voor een weg (in dit geval: een uitkering aanvragen) die hen gelukkig zal maken, of waarvan ze denken dat ik er gelukkig van zal worden. Mijn weg is een andere, en houdt geen uitkering in. Als ik een uitkering zou aanvragen, zou ik het voor hen doen - ook al weet ik verstandelijk dat dit een kromme reden is. Dit betekent ook dat ik er nooit genoeg energie voor zal kunnen hebben. Zo lief is mijn lichaam wel voor mij. Het laat me alleen dingen doen die me gelukkig maken. Dit uiteraard omdat ik het daarvóór zelf jarenlang heb genegeerd om te voldoen aan de norm. Dat is overigens vaak de reden van uitputting: niet naar jezelf luisteren.

Wil ik uit huis? Ja, natuurlijk, ik word overmorgen 25! Heel fijn hoe verjaardagen ervoor zorgen dat je gaat nadenken over hoe geslaagd of gefaald je leven inmiddels is en zou moeten zijn.

Maar nog liever wil ik genezing en rust. Geen verhuizingen. Geen stressvolle verplichtingen met werkcoaches, participatietrajecten, verplicht solliciteren, omdat het 'moet'. Ja, nóg meer tijd om bij te komen. Desnoods een heel jaar. Want het kan jaren duren om te genezen van (bijnier)uitputting. Terwijl ik hieraan werk, steeds zachter, krachtiger, energieker en steviger word, en mijn lichaam ook, wil ik geen veranderingen. Of alleen heel geleidelijk, op mijn tempo.

Ik zit nog een jaar vast aan mijn opleiding. Nog een jaar waarin ik mijn hart volg, mezelf heel en anderen professioneel leer helen. Nog een jaar waarin ik thuis zal zitten, en waarin mijn ouders verandering willen zien. Ik heb zo erg de zenuwen voor het gesprek met mijn ouders dat ik ga voeren om te pleiten voor mijn gevoel - wellicht kan er zelfs nog een stuk van dat 'werk'drama opgelost worden ook, welja, leg de lat maar hoog - dat ik mijn verjaardag niet met ze wil vieren. Dat zou voelen als me overgeven aan de norm, aan de stemmetjes in mijn hoofd die mijn 25-jarige leven volstrekt mislukt vinden. Maar ik heb ook geen eigen plek om een feest te geven, omdat ik geen inkomen heb. Tja. Hieperdepiep hoera.

Daarnaast keuren mijn ouders mijn droom niet goed. Datgene waar ik zielsgelukkig van word (een creatieve healer zijn in een zelfvoorzienende gemeenschap), roept bij hen allerlei vraagtekens en tegenwerpingen op. Zij denken dat ik op een andere manier gelukkiger kan worden, want ze hebben immers het beste met me voor. Soms twijfel ik dus wel eens of ik kinderen moet gaan nemen, want zal ik zó open en neutraal en liefhebbend kunnen zijn dat ik mijn kinderen hun geluk gun en hen daar 100% in vertrouw en ondersteun? Terwijl ik weet hoe destructief ouder-kind-projecties kunnen zijn?

Ach ja, ik kom er wel uit, dit komende jaar. Zelfs mét de angst dat ik de band met mijn ouders zal vernietigen door op te komen voor mijn gevoel en mijn tempo. Want ik ben volwassen en zelfstandig, en verzorg mijn eigen innerlijk kind. En daar mag ik zo lang over doen als ik nodig heb.

PS: Ik heb nog even innerlijk met mijn ouders gepraat. Wellicht kunnen zij niet de weg van hun gevoel gaan omdat ze mij en mijn broertje denken te moeten onderhouden (onder andere), maar op het moment dat ze dat toegeven, zal er een blokkade oplossen die mij in staat zal stellen om volledig op eigen benen te staan. Want op eigen benen staan is het probleem niet, dat kan ik best en heb ik eerder gedaan.