zondag 6 december 2015

Verhuizen en stilstaan

De afgelopen twee weken ben ik verhuisd. Eerst een week klussen, toen een week inrichten, en nu eindelijk: in de rust.

Van de weeromstuit voelde ik me vanochtend depressief. Ik had niks om mijn bed voor uit te komen, ondanks alle stemmetjes in mijn hoofd die me vertelden dat ik nog heel veel moest doen, zoals alle mensen ter wereld healen, of in mijn eentje een wasmachine de trap op sjouwen, bijvoorbeeld. Daar had ik geen zin in, dus bleef ik gewoon liggen. Ik daagde mijn gevoelens uit. Ik ging er even helemaal in. Een paar uur lang geloofde ik zelfs bijna dat ik dit laag-vibrerende gevoel wás, dat hier iets te halen viel. En toen viste ik mezelf weer op, door iets te doen wat mijn leiding me influisterde en een de-stressmeditatie via internet te volgen. Depressieve gevoelens: weg.

Ik heb me laten meeslepen, de afgelopen weken. Tot aan de vooravond van de verhuizing was ik bij mezelf, en volgde ik mijn ritme. Toen kwamen er andere mensen bij en begon ik compromissen te sluiten, over mijn grenzen te gaan, omdat "er nou eenmaal dingen moesten gebeuren en ik maar het beste gebruik kon maken van de hulp van al die mensen". Hoe meer ik me liet meeslepen, hoe meer ik mijn vriend hier de schuld van gaf, tot het tot een explosie kwam, die we rustig hebben uitgepraat en geheald.

Verwachtingen. De dingen die niet gingen zoals ik ze in gedachten had, en vervolgens de controle willen houden over wat er gebeurde, wat nog meer stress veroorzaakte. Mijn eczeem kwam terug na maanden rustig te zijn geweest. Ik was stukje bij onschuldig lijkend beetje uit mijn ritme geraakt en meteen betaalde ik daar de prijs voor. Aan mij nu de schone taak om mezelf weer bij elkaar te vegen en op te lappen. Want dit heb ik allemaal zelf gedaan. Ik heb me láten meeslepen. Niemand anders heeft daar de hand in gehad dan ikzelf. En ik vergeef mezelf.

Ik weet waarom ik me heb laten overweldigen.

Het alternatief was namelijk nogal beangstigend voor die schaduw die mijn voeten aanvuurde om maar voort te jagen: in mijn kracht gaan staan en mijn ruimte innemen. In de rust gaan, pas op de plaats maken en voelen dat ik goed ben zoals ik ben, dat er geen probleem is. Alleen doen waar ik zin in heb. En weten, voelen, vertrouwen, dat ik word geleid. Dat ik niet alles hoef te weten, alleen de volgende stap op de weg. En dat ik die in de stilte kan vinden.

Als je een tijdje niet naar de stilte hebt geluisterd, zitten alle negatieve gevoelens die je hebt opgepot in de weg. Die zijn het eerste wat je tegenkomt als je toch even niks durft te doen. De leegte lijkt daardoor een grijze, nare plek, zodat je grijpen wil naar je verslavingen voordat je er echt in bent gedoken. Maar als je lief bent tegen jezelf, jezelf toestaat te voelen en vervolgens weer kiest voor de liefde en hogere leiding, zul je ontdekken dat de leegte een plek is van volheid, vreugde, passie en vrede.

Ik ben in staat mezelf te healen. Jij bent in staat jezelf te healen. Geloof niet alles wat je denkt. Er is niets om bang voor te zijn. Het zit allemaal in je, en jij hebt de vrije wil om te kiezen voor liefde.

donderdag 12 november 2015

Windvaantje

Deze blog ga ik waarschijnlijk niet plaatsen, maar dient vooral om mij een vorm te geven waarin ik mijn emoties kan opdiepen.

Ik heb niet zoveel vat op deze emoties en voel me als een windvaantje dat heen en weer wordt geblazen. Er gaan veel dingen door me heen en ze wervelen rond me zodat ik alleen maar diep weg wil kruipen.

Voor het eerst ga ik echt uit huis, om samen te wonen. (insert emoties)
Ik heb mijn spullen opgeruimd en heel veel bagage van vroeger weggegooid, iets dat me nogal zwaar viel. Het sparkte geen joy, maar het sparkte wel heel veel emoties. (insert deze emoties)
Ik moet daardoor denken aan alles wat ik ben verloren. (insert emoties)
Al weet ik dat niets ooit echt verloren gaat, maar alleen een andere vorm krijgt. (insert emoties)
Morgen krijgen we de sleutel. In dit vage interbellum, de antichambre, tussen het vorige en het volgende, weet ik me niet een houding te geven. Maar dat wegkruipen, is dat zo slecht? Escapisme: ik veroordeel het streng in mezelf, omdat één van mijn grote angsten is dat ik naïef wordt gevonden. Ach, dat word ik toch al, dus laat ik in de tussentijd maar lekker genieten. Safety blankets zijn er niet voor niets. Wat is daar eigenlijk erg aan? Dit maakte mijn vriend mij duidelijk. (insert emoties)
Vanavond heb ik een reading gepland, waarbij ik te gast ben bij cursisten uit een hoger jaar, die mij zullen behandelen. Dat leek me wel verstandig zo 'aan de vooravond van', maar nu… (insert emoties) Ik heb geen zin om in de trein te stappen 's avonds. Bovendien moet ik ongesteld worden, en heb ik al een week lang vage vlaagjes rugpijn, het teken dat ik de volgende dag ongesteld word - alleen gebeurt dit steeds maar niet. (insert emoties) En nu ben ik bang dat ik ongesteld ga worden op de dag dat we gaan schilderen en dat ik dit dan niet voluit kan meemaken. Want dan heb ik pijn en weinig energie. Aan de pijn valt wat te doen, maar de vermoeidheid zal ervoor zorgen dat ik niet in mijn beste vorm ben, en het liefst weg wil kruipen.

En dat mag niet.

Wegkruipen mag niet. Ik moet te allen tijde stevig gegrond en aanwezig zijn. Dat is de lat die deze steenbok heel hoog heeft gelegd voor zichzelf. Ik ben een dromertje, en dat mag niet. Ik moet realistisch zijn. Zo ben ik geconditioneerd, heb ik mezelf geconditioneerd om kwetsing te voorkomen. (insert emoties)

Ik snap niet dat ik eigenlijk niet een vissen of kreeft ben, maar goed.

Dit zijn dus al mijn gedachten. Over de bijbehorende emoties scheer ik heen, terwijl ik af en toe verstrikt raak in angst en in de stress schiet daarover, vanwege 11:11 en de poort, en dan ploeter ik me weer een weg naar liefde en geloof, iets dat slechts een ademteug verwijderd is, maar waarbij ik mijn weerstand niet volledig kan laten wegsmelten.

Gelukkig heeft Fitz meer zelfmedelijden dan ik ooit zal hebben. En biedt hij me een heel warme jas waar ik ongestoord in weg kan kruipen.

Ik zou willen dat ik de diepte kan ervaren van de emoties waarvan ik precies weet wanneer ik ze in moet voegen. Maar ik moet me tevreden stellen met vage afspiegelingen ervan, en de wind de rest laten doen.

En wegzinken, diep in de aarde, die slechts langzaam van vorm verandert.

donderdag 29 oktober 2015

Anticipatie en obsessie

Ik heb de neiging tot obsessie. Een tijdje terug was ik helemaal over the moon met Scorpion, daarna kwamen de boeken van Robin Hobb ervoor in de plaats. Inmiddels vind ik Scorpion niet zo heel cool meer. Maar ik kijk het nog wel. En de geniale behaviorist Toby sloeg pijnlijk de spijker op z'n kop in de laatste aflevering: "Your submersion into childhood interests indicates regression."
En dan heeft ie het over 'security blankets' en dat de ander dit doet vanwege de complicaties van een volwassen relatie.

En ik dacht: shit. Dit is precies wat ik doe met Robin Hobb. Jaren heb ik niet echt omgekeken naar haar boeken, maar er was een tijd dat ik kopje onder ging, om te ontsnappen aan mijn middelbare schoolleven. Nu kwam er een nieuw boek uit, en weer duik ik er helemaal in. In plaats van dat ik inmiddels een volwassen afstand heb opgebouwd, is het mijn ticket het konijnenhol in. Want ik ga binnenkort samenwonen. En Robin Hobb is mijn security blanket. De knuffel die ik vasthoud om me veilig te voelen.

Enerzijds zit mijn hart vol anticipatie, is er een klein innerlijke kindje dat springend van ongeduld dolgraag mee wil spelen met alle andere kinderen, maar nog even moet wachten. Anderzijds vind ik het spannend. Verandering. Mijn hoofd weet totaal niet wat er allemaal gaat gebeuren en wil de controle houden, dus zoekt het naar verhalen waarin het zich kan identificeren met een hoofdpersoon die beschikt over macht. De genialiteit van de Scorpion-personages: macht. De magie en fysieke kracht van de hoofdpersoon uit Hobb's boeken: macht. En vervolgens probeert mijn hoofd die boeken te extrapoleren in mijn echte leven, ze de spil te laten zijn die mij zekerheid bezorgt. Dit wil niet. Want het echte leven laat zich niet vermengen. Niet op die manier. Het vraagt van je voor de volle honderd procent aanwezig te zijn in alle bochten van de weg. Elk flardje van het meest subtiele gevoel mee te pikken.

Nadat Toby mij aldus een koude douche had gegeven, stopte ik ermee. In plaats van me weer te wentelen in deze macht-verhalen (een behaviorist kan dit vast beter verwoorden), ging ik in meditatie. Ik dwong mezelf om stil te zitten en helemaal in mijn lichaam te zakken. Wat wilde er gevoeld worden? Ik legde mijn vinger op de zere plek.

Mijn hart. Mijn verlangende hart, dat eens te meer zocht naar vervulling van buiten mezelf. Dat niet wist hoe het verder moest, wat het nog méér moest doen dan het al deed. Het zag een complete sterrenhemel en wilde het in zich opnemen. Ik vertelde mijn hart dat het alleen maar de spil hoefde te zijn van de verandering. Het oog van de storm. Dat er niets veranderd hoefde te worden, alleen te zijn: de stilte en de liefde en de vredigheid, perfect en tijdloos, altijd aanwezig. En dat mijn leven zich daaromheen draait. Dat alle veranderingen zich als een compleet planetenstelsel om de zwaartekracht van mijn hart-zon draaien. Ja, ik heb andere sterren aangeraakt, andere harten, en that's it. Wederom ben ik al compleet.

Midden in deze anticipatie ben ik compleet. Tijd voor wat heerlijke eenzaamheid en leegte.

maandag 19 oktober 2015

Emotie

Volgens Human Design heb ik geen emoties. Dat wil zeggen: ze kunnen wel in mijn systeem zitten, maar ze komen altijd bij andere mensen vandaan. Het zijn spiegel-emoties. Spiegel-tranen. Ik voel ze wanneer ik in aanraking ben (geweest) met iemand anders. Als ik in m'n uppie ben, komen er geen emoties. Hooguit een gevoel van frustratie wanneer mijn generatormotor vooruit wil, maar er even niets gebeurt.

Als ik alleen ben, is mijn emotionele centrum stil en open. Tenzij er iets van buitenaf komt dat een oude emotie triggert om naar buiten te komen.

Ik realiseer me hoe waar dit is. Het boek van Robin Hobb was zó emotioneel, dat ik zeker wist dat zij haar emotiecentrum wel gedefinieerd heeft, en dat klopte. Via haar boek kon ik een emotionele diepte ervaren die ik zelf niet bezit, en ik ging er volkomen in kopje onder, huilen.

Natuurlijk bezit mijn leven wel diepte, en natuurlijk ontken ik mijn emoties niet, dat zou ongezond zijn. Als er iets bovenkomt, probeer ik het de ruimte te geven - lukt niet altijd, maar dat is menselijk - zodat het weer uit mijn systeem kan verdwijnen. Het is misschien gek om te zeggen: ik heb geen emoties, maar het helpt me enorm om het zo te bekijken.

Maar wat heb ik dan wel? - deze gedachte dringt zich op. Wat heb ik te bieden, zonder die emotionele diepten, die de boodschappers zijn van de ziel? Dit stemmetje komt voort uit faalangst. De angst dat ik niet kan doen waarvoor ik hier kwam. Dat mijn gaven niet ontvangen worden. Maar dit is niet mijn verantwoordelijkheid. Mijn verantwoordelijkheid is slechts wat binnen mijn vermogen ligt. Als het niet binnen mijn vermogen ligt, is het niet mijn verantwoordelijkheid. Simpel zat. Zoals een postbode een pakketje door de brievenbus gooit. (Heerlijk hoe bijbaantjes metaforen zijn.) Zodra je het pakketje aflevert, is het niet meer van jou, en de ander moet beslissen of hij het open wil maken en wat hij ermee wil doen. Het pakketje was niet eens van jouzelf. Je gaf het alleen maar door, bracht het van de Bron (dus geen reden dat het 'niet goed genoeg' zou zijn) naar de ontvanger. Loslaten, klaar, volgende, volg de flow van het leven… Alleen hebben wij niet toegang tot onze bezorgloop, maar moeten we vertrouwen hebben dat het allemaal wel goed komt. Zowel in de momenten van fysieke vervulling als in de momenten van fysieke leegte.

Bron van overvloed

Wanneer je wensen uitkomen, heeft het ego de neiging om te protesteren. "Hoe vreemd dat ik hier nu ben, dat ik dit nu heb, ik kan het niet geloven, het voelt zo onwerkelijk!" Daarmee begin je eigenlijk je goede werk ongedaan te maken, de manifestatie die je wilde. Neem het in eigendom, het behoort jou toe. Als jij wint, wint iedereen, en jouw wens zal ten goede komen van de hele wereld, de mensheid, het milieu en de dieren.

Het loslaten van de gewoonte om te piekeren en angstige, obsessieve gedachten te hebben, dat is iets dat ik de afgelopen weken intensief heb gedaan. Daarbij heb ik veel om hulp gevraagd aan aartsengel Michael, en wauw, dat werkt. Bam. Ik voel me zo licht, zo vrij, vol vertrouwen dat alles loopt zoals het moet lopen, dat ik ondersteund word! Dit is een heel krachtige transformatie.

Om dit licht te kunnen dragen, om in vertrouwen door te kunnen blijven lopen, heb ik het nodig gehad om fysiek sterker te worden. Gelukkig heb ik een sportief baantje gekregen (post bezorgen) een paar maanden terug, waarmee ik stapje voor stapje conditie heb opgebouwd. Nu bruis ik van energie, en ik ben niet meer bang dat ik moe word, buiten adem raak, dingen niet aankan. Ik heb meer kracht dan ik denk, dat is mijn mantra geweest, die maanden. En dat heeft zichzelf bewezen.

Het adres van ons nieuwe huisje vertaalt zich als 'bron van overvloed'. Ik ga het hier uiteraard niet geven, maar het heeft iets te maken met het getal 8. Het is een plek van oneindig opwellende overvloed, voor mezelf, om mijn creativiteit te ontwikkelen, en om anderen te helpen. Zo voelt het. Het begin van een nieuw hoofdstuk, nadat ik het oude heb afgesloten.

Nu ik een stevige basis heb in mijn wortelchakra - ik heb immers niet voor niets een huisje gemanifesteerd, dat kan pas wanneer je innerlijk een stevig basisgevoel hebt opgebouwd, alsof het huis er al was - heb ik de ruimte me meer op andere dingen te richten. De hoogte en de breedte ingaan.

Wat betreft die hoogte: ik kan mijn spirituele gaven nóg meer ontwikkelen, en opmerkelijk genoeg gebeurde dat op vermomd via de tv-serie Scorpion, waarin een team genieën de wereld redt van rampen. Het is in feite een grote ontlading voor de eenzaamheid en afscheiding die gepaard gaan met het uniek-zijn, het anders-zijn dat komt met een gave. In hun geval een hoog IQ, in mijn geval hooggevoeligheid (wat grappig genoeg te maken heeft met EQ). Ik heb niet een bijzonder hoog IQ (iets van 119 in de nationale IQ-test van een jaar geleden), maar ik heb wel een groot deel van mijn leven besteed met naar school gaan en de nadruk die daar ligt op intelligentie - vooral op het gymnasium. Intelligentie was in die wereld enerzijds iets wat bijna heilig was, maar aan de andere kant was het niet 'cool' om het te zijn, was je een 'studie'. De nadruk die op rationele intelligentie lag, heb ik in balans gebracht door naar de kunstacademie te gaan, te reizen naar plekken om gewoon te 'zijn' en alle imago los te laten, en nu een opleiding te volgen die zich richt op de rechterhersenhelft, de intuïtieve ontwikkeling.

Ook heeft de manier waarop een hoog IQ werkt voor mij raakvlakken met helderweten. Het genie waar de tv-serie op gebaseerd is (Walter O'Brien) legde in een interview uit dat hij op een haast intuïtieve manier oplossingen ziet voor problemen. Helderweten is de paranormale gave van het kruinchakra, waardoor je ineens, intuïtief, iets weet dat je voorheen nog niet wist. Sommige mensen zijn vooral helderziend (zien innerlijk of buiten zichzelf beelden van bijv. aura's, overledenen, engelen of energie) heldervoelend (voelen via hun eigen lichaam boodschappen via gevoelens en gewaarwordingen, voelen andermans gevoelens en pijn) of helderhorend (horen innerlijke stemmen en stemmen van spirituele leiding), maar helderweten is mijn meest dominante healing-tool. Maar ik vertroebel dat vaak door er niet op te vertrouwen, en beelden, gevoelens of stemmen te vragen of forceren om mijn intuïtieve indruk te bevestigen, omdat die tastbaarder zijn. En zowel deze tv-serie als mijn cursus helpt me om meer op die intuïtieve momentopnames te vertrouwen, de kennis die zich in mijn geest ontvouwt alsof het er altijd al was, en dit te vieren! Intelligentie, het mag toegejuicht worden, als je het voor het grotere goed gebruikt, dat is de boodschap van deze serie. Voor mij persoonlijk vertaalt zich dit in: alle remmingen en twijfels die nog op mijn intelligentie en helderweten zitten, mag ik loslaten, zodat ik mezelf en anderen nog beter kan helpen. Intelligentie, rationaliteit, logica en linkerhersenhelftdenken zijn niet alléén onderdeel van een soort modern onderdrukkingsmechanisme, het is ook een grote samengebundelde gave die op een hartverwarmende manier gebruikt kan worden. Het is maar net hoe je het gebruikt, zoals met alle dingen.

“…because nerds like us are allowed to be unironically enthusiastic about stuff… Nerds are allowed to love stuff, like jump-up-and-down-in-the-chair-can’t-control-yourself love it. […] when people call people nerds, mostly what they’re saying is ‘you like stuff.’ Which is just not a good insult at all. Like, ‘you are too enthusiastic about the miracle of human consciousness’.”- John Green

Wat betreft die breedte: ik heb het hier over mijn hartchakra, en het opbouwen van een netwerk. Er bestaan in feite maar twee dingen: angst en liefde. Je kunt een beslissing maken gebaseerd op schaarste, afscheiding, twijfel, (financiële) zekerheid, wrok en dergelijke, of op basis van liefde. En waarom zou je niet voor dat laatste kiezen? (Why not choose kindness?) Dat is geen retorische vraag, maar een deur die je opent om de verborgen angstmechanismen die in je zitten aan het licht te brengen, en gelukkig hoef je dit niet alleen te doen, maar kan je dit vervolgens loslaten met aartsengel Michael - zo handig! Serieus, als je tot je volle potentieel wilt komen, vraag hem om hulp, want al die angsten heb je gewoonweg niet nodig.

Een paar weken geleden had ik een bijzondere Healingles. Eerst deden we regressie, toen zelfhealing en een week later gaven we een healing. In een herinnering aan een vorig leven was ik een soort priesteres, rond 40.000 voor Christus, in een kristallen tempel, die in feite alleen maar diende om een hoge frequentie aan pure liefde, puur roze zacht christuslicht, de wereld in te zenden. Dat was mijn hele levensdoel: liefde, en ik baadde erin. Die tempel kan ik nu om me heen zetten wanneer ik wil. Maar ik ben op straat - lees: in de trein - niet zo liefdevol als ik wel wil zijn. Ik zit vaak vijandig mijn plekje te verdedigen, energetisch gezien, en de blikken van mensen terug te staren naar waar ze vandaan kwamen - of lichaamsopeningen naar keuze - en dan word ik zo boos en bang naar de wereld om me heen. Met de garderobe aan aurabeschermingen waar ik mezelf mee afscherm kan je een kledingkast vullen. Terwijl: als ik in liefde ben, is er geen afscherming nodig. Dat weet ik. Dus nadat ik dit visioen kreeg, was mijn vraag: hoe kan ik op straat die eenheid en liefde ervaren?

Het antwoord kwam een halfuur later toch weer via die wortels. Door van mijn eigen lichaam te houden. Want ik kijk alleen maar in die mate vijandig naar andere mensen, als ik naar mezelf kijk. De vijandigheid die ik voel als iemand mij fysiek eens lekker opneemt met een onprettige blik, doe ik precies mezelf aan als ik in de spiegel kijk. De vijandigheid die ik voel als er iemand naast me gaat zitten in de trein, voel ik in diezelfde mate op mijn eigen stoel. Dus ik ben hierin geleid naar het antwoord. Eerst door het in mezelf te healen via een fysiek kwaaltje dat zich niet liet ontkennen, en toen door het in een ander te healen die ermee matchte. Want het werkt ook andersom: ik mag er pas zijn als er iemand anders bij is en ik diegene kan helpen - een overtuiging die mij weliswaar belemmert om onvoorwaardelijk in liefde te zijn, maar die me ook laat zien hoe liefdevol ik wel niet kán zijn! Ook al denk ik dat ik er iemand anders voor nodig heb: dat laat zien waar ik toe in staat ben. En ook dat ik kan kiezen om altijd zo liefdevol te zijn.

De volgende stap was het dus te healen in de ander. En dat was precies het juiste en meest bekrachtigende. Want in feite heal je door een ander te healen, juist jezelf. Ik ontdekte hoeveel liefde ik ontwikkelde toen iemand anders ook ongeduldig en afwijzend was naar haar eigen lichaam, toen ik bij voorbaat al wist wie ik toegewezen zou krijgen en wat ons gematchte thema zou zijn, en ik voelde zoveel ontroering en dankbaarheid toen ik deze zelfafwijzing met tranen in mijn ogen liefde gaf, bij mezelf en bij haar, want de hoeveelheid pijn die je jezelf aandoet, is het grootst, men oh men, waarom zijn we zo hard voor onszelf?!... Vanuit de valse overtuiging van je angst, je ego: dat wanneer je jezelf iets éérst aandoet, een ander je niet meer pijn kan doen. Maar een ander kan jou pas pijn doen wanneer je jezelf pijn doet. Zo mooi!

Dus, zuivere intelligentie en liefde: ze gaan hand in hand, en wauw, de kracht die er dan ontstaat kan bergen verzetten! Linker- en rechterhersenhelft in optimale balans, een hoofd vol snelle verbindingen, in dienst van je hart, die als continue geleider vol compassie inzichten en kennis de wereld in brengt.

Dat is mijn bron van overvloed, en met een basis vrij van angst kan zich dit oneindig vermeerderen. Daar staat ons nieuwe huisje voor. Eigenlijk is het er slechts een afspiegeling van: in mezelf heb ik die basis inmiddels. En dat betekent niet dat ik op het station moet slapen - volgens mijn docente kun je alles aan met een stevig basischakra, maar op een station slapen is niet echt mijn levensdoel - maar wel dat ik thuis ben waar ik ook ben.

woensdag 14 oktober 2015

De Geheimen van de Nar - Robin Hobb

Waarschuwing: deze blog bevat spoilers over alle Ouderling-boeken van Robin Hobb. Maar ik denk dat dit eigenlijk voor niemand geschikt is om te lezen, want ik raaskal een heel eind weg over alle emoties en gebeurtenissen uit de boeken, niet per se chronologisch of met het oogpunt te informeren, wat wellicht een beetje maf overkomt als je het allemaal niet kent, maar ik beloof je dat elke superlatief voortkomt uit oprechte passie en verwondering. Vorig jaar schreef ik een blog over het eerste boek uit de serie: De Moordenaar van de Nar

Ik hoop dat ik me zal kunnen uitdrukken, want eerlijk gezegd heb ik alleen maar zin om het woord LIEFDE heel vaak te herhalen. Robin Hobb schrijft recht mijn ziel in met het bloed van mijn hart als inkt - tja, zo voelt het, ik kan het ook niet helpen dat ik dan zo dichterlijk word - en verwoordt naadloos mijn gedachten en emoties. Ik begrijp niet hoe ze het doet. Of nou ja, ik heb daar wel een aantal theorieën over - de spirituele kant van het schrijven, de 'muze' zo je wilt, heeft me altijd mateloos gefascineerd - maar laat ik daar maar niet mee beginnen.

Laat het aan haar over om de 800 pagina's van een boek (en dat is zo dik als je handpalm breed is) voor je ogen te zien wegsmelten. In twee dagen, als ik er geen stokje voor had gestoken. Nu was het vier dagen waarin ik een schaduwleven leidde naast mijn echte leven. Waarbij voor zich spreekt dat het echte leven zich afspeelde tussen de pagina's van dit boek. Later realiseerde ik me pas dat het kwam door de moordende spanning die ze opbouwt, als een gletsjer die langzaam verschuift.

Prachtige coverart van John Howe, die ook tekende voor Lord of the Rings

De personages zijn al tien jaar bij me. Ik begon te lezen toen ik wellicht 15, 16 jaar was met de boeken van de Zieners, een zwaar en dramatisch fantasyverhaal over een jonge bastaard die wordt opgeleid tot moordenaar in een middeleeuwse wereld met verboden (Wijsheid) en verheven (Vermogen) magie. Ik herinner me dat mijn oom op bezoek was, en dat ik zó meegesleept werd door Vermogen & Wijsheid dat ik aan tafel zat te lezen - al wil ik niet beweren dat ik normaal gesproken zo'n sociaal wonder ben. FitzChevalric is de meest levendige ik-persoon die ik ooit heb ontmoet: ik viel na de eerste zin al door het 'gat in de pagina', zoals Stephen King zo mooi zegt, waarin je niet meer de woorden leest, maar het verhaal beleeft.

Ik heb die boeken zo vaak herlezen dat ik de tel kwijt ben geraakt. De littekens doen nog steeds pijn, tientallen jaren later. De rauwe menselijkheid van Fitz' emoties, de consequenties van zijn impulsieve keuzes en de diepe wolfachtige liefde die hij voelt voor de mooiste personages die ooit zijn beschreven: een deel van mij heeft altijd z'n adem ingehouden, wachtend op verlossing, tot al zijn pijn zou worden rechtgezet. De beschadigde Fitz laat zijn emoties achter in een stenen draak en zondert zich na zijn queeste in het geheim af van het hofleven en zo eindigen de boeken.

Toen kwamen de Boeken van de Levende Schepen, trilogie nummer 2, die zich in dezelfde wereld maar iets ten zuiden van de Zieners afspeelt. Een wonderbaarlijk verhaal over magisch hout, een verraderlijk moeras waar je schubben van krijgt en sprekende boegbeelden, maar vooral - in mijn herinnering - over de transformatie van een verwend, beeldschoon meisje genaamd Malta. Zij groeit door ontberingen op het water en in de moerassen op tot een vurige, zelfbewuste vrouw. En dan Winthrow die zijn betweterige priesterhouding verhard tot evenwichtige mannelijkheid, de misselijke slechterik Kennit en zijn menselijke kanten die boven komen als hij zijn been verliest, en dat eigenwijze vrouwenschip met de mooie naam die ik even vergeten ben… Deze trilogie is een rijkelijk verweven maritieme fantasy vol boeiende personages, en het eindigt met een onverwachte piratenschat. Helaas ontdekte ik halverwege op een stom forum dat de mysterieuze bijfiguur Amber de nar in vermomming was - die had ik liever al lezende ontdekt! Zij kerft Fitz' beeltenis uit in het gezicht van een levend schip, Paragon, wat ook alweer zoooo romantisch is… zucht…

Want de nar, oh de nar… die maakt in de boeken van de Zieners zijn opwachting als zonderlinge figuur aan het hof, waar Fitz mee bevriend raakt. En deze relatie is wellicht de mooiste uit de literatuur. In de boeken van de Nar, de derde trilogie, groeit ze uit tot een grenzeloos to-hell-and-back-achtig wonderverbond, waar ik kippenvel en gierende tranen van krijg als ik er alleen maar aan denk. Of als ik bijvoorbeeld schaamteloos een fanvideo kijk die is voorzien van de meest passende muziek ooit, omdat het gaat over het terugvragen van iemand ziel:

I don't recognize myself today:
Either a bad dream or the world is dull
My guest, return me my soul,
And if you wish not - keep it for good..

Het verhaal de boeken van de Nar, van de oproep tot het spelen voor heer Gouden en zijn bediende tot de ruzie tot de martelingen in Aslevjal tot aan de prachtige tijd in het Bergrijk tot het afscheid met het driehoofdige beeldje - gierende huilsessies: check

En dan komen ook nog eens de twee voorgaande trilogieën prachtig samen met het terugbrengen van de draken in de wereld, die uit cocons komen waar de levende schepen van werden gemaakt. De nar blijkt een Witte Profeet te zijn, en Fitz zijn Katalysator. Ze redden samen de wereld, door een oeroude draak uit het ijs te wekken, en doden daarbij een valse Profeet, waar ze diepe fysieke en emotionele wonden aan overhouden. Om Fitz in de gelegenheid te stellen bij zijn jeugdliefde terug te komen, vindt de nar echter dat ze afscheid van elkaar moeten nemen, en hij verbreekt hun magische band. De serie eindigt met een heerlijke maar bitterzoete epiloog waarin de gekwelde Fitz een welverdiend pastoraal leven opbouwt, en dit is heel anders van toon dan de eerste trilogie over Fitz. Een einde waar Fitz tevreden mee kan zijn, en waar ik ook tevreden mee was, ook al was de nar er geen onderdeel van.

Ik dacht dat het daar zou eindigen. Tevredenheid. Ja, er kwamen weliswaar nog 4 boeken die zich in dezelfde wereld afspeelden en een stuk verder ingingen op de nakomelingen van de twee draken, de moerassen en de slangachtige transformaties van de mensen die daar leven, maar die raakten me eerlijk gezegd niet zo diep als de voorgaande 9 boeken. Al was het leuk om Malta weer te zien!

Het volgende gedeelte bevat spoilers over de boeken van Fitz en de Nar, dus lees niet verder als je die nog niet hebt gelezen

En toen was daar opeens het nieuws dat Hobb meer boeken zou schrijven over Fitz en de nar. De nar kwam terug! Ik heb net het tweede deel in die trilogie uitgelezen. Alle cellen in mijn lichaam die tien jaar hun adem hadden ingehouden, ontspanden zich toen Fitz eindelijk erkend werd aan het hof (the roar of acclaim washed over me like a wave) en van de kou waar hij (en ik) al die jaren in hadden gestaan, de warmte in. Ik had niet verwacht dat deze emotionele bevrediging, deze perfect uitgevoerde piek van verbeelding, nog zou komen! En er is meer. Bij. Oh, Bij.

Nadat ik voor de laatste maal de boeken van de Nar had dichtgeslagen, begon ik uit wanhoop, om het zwarte gat te bezweren, zelf aan een verhaal over twee narren, in een soortgelijke wereld als die van de Ouderlingen. Ik wilde ook de touwtjes in handen hebben van personages waar ik halsoverkop verliefd op was, ik wilde zelf personages creëren die me gezelschap konden houden als ik me eenzaam voelde, als ik zo'n diep contact met de ziel van iets wilde krijgen dat ik niet eens kon benoemen, dat boven mijzelf uitsteeg.

Bij vertoont zoveel overeenkomsten met mijn hoofdpersoon Narrin dat ik niet anders kan dan geloven dat alle fantasie uit één bron komt, en dat de rijke symboliek die Hobb in haar fantasyverhalen beschrijft heel dicht aanligt tegen mijn persoonlijke innerlijke symbolentaal, deze wellicht dieper heeft gevormd dan ik me bewust ben, dat we dezelfde muze hebben, dat zij tapt uit een bron met zoveel compassie, zo'n grote menselijkheid via een taal van emoties zo rijk, dat ze mijn ziel aanraakten en inspireerden tot mijn verhaal…

Bij is als fantasypersonage op zich al fascinerend, maar ik vind haar een toonbeeld van een nieuwetijdskind - een kristalkind zelfs, met grote blauwe ogen en een aangeboren helderziende gave. Een kind dat stil is en meer ziet en begrijpt dan haar omgeving vermoedt, en dat daardoor niet mee kan komen met de rest. Haar verhaal raakt mij diep op persoonlijke vlakken. Maar des te meer nu ik weet dat ze de dochter van de nar is - wat hij haar allemaal wel niet kan geven dat haar zwaarmoedige vader niet eens begrijpt! Hoe prachtig dat zowel Fitz als de nar haar vader zijn, dat ze in die mate één zijn geworden, dat ze hun gezamenlijke liefde kunnen delen met haar. Grenzeloos.

Die prachtige liefdesverklaring van de nar uit de derde trilogie is de mooiste ter wereld: ik leg geen grenzen op aan mijn liefde voor jou. Is dat niet het allermooiste ooit, dat de liefde ongebonden en vrij kan stromen, als een onvoorwaardelijk geschenk? Hun relatie is niet seksueel, het geslacht en de gender van de nar zijn niet eens bekend aan de lezer - genderfluid, wellicht, nu ik iets meer weet - maar dat voegt alleen maar meer diepte toe. Want hun relatie is ontegenzeggelijk romantisch, een romantische, diepgaande vriendschap, met een magische eenwording, en verwisselen van lichaam als climax om de nar terug te brengen uit de dood. Tenminste, dat was de climax van de boeken van de Nar, zoals in het filmpje hierboven te zien.

En nu komen er alleen nog maar meer verlossende momenten. Kettricken weet dat Fitz de fysieke vader is van Plicht. Chade heeft kinderen. Veritas-als-Draak blijkt nog aanwezig te zijn in de stroom en Nachtogen ook, die als een soort beschermengel - Wolfvader - waakt over Bij. Wellicht heeft Bij zo zelfs 4 ouders. En aan het eind van het boek gaat Hobb nog een stapje verder dan ik ooit had verwacht - ze laat Fitz en de nar in Kelsingra aankomen, waar Malta en Reyn inmiddels wonen! Oooh men, Fitz en Malta ontmoeten elkaar! Amber is terug! Al die draken en dat slangennest met de stomme Rapskal met z'n stomme rode draak die nu niet meer alleen Plichts probleem is - en de Vermogensstroom en hoe Fitz zichzelf helemaal te boven gaat in een waanzinnige healing en dan eindigt het in een grote cliffhanger.


Maar Bij leeft nog. Zij is ontvoerd in het eerste boek, door de enigszins lompe nalatigheid van Fitz, die hij zichzelf vervolgens driedubbel kwalijk neemt, want zelfmedelijden kun je wel aan hem overlaten. Een diep innerlijk conflict tussen vrij willen zijn van alle verplichtingen versus alle verantwoordelijkheden en schuld zwaar op zich voelen drukken, wat erin resulteert dat hij op impulsieve missies vertrekt zonder goedkeuring van autoriteiten, en zonder enige hulp te accepteren. Maar hij is al eens vrij geweest van alle verplichtingen - aan het eind van de boeken van de Zieners. Toen leefde hij in een hutje een simpel kluizenaarsleven, een half leven, zonder de emoties die hij in de steen van de draak had achtergelaten.

Uit dit kluizenaarschap kwam hij weer tevoorschijn na de oproep van de nar, die met een kus die voelde als een slangenbeet alle emoties aan Fitz heeft teruggeven (met de kus uit bovenstaand filmpje heeft de creator zich enigszins dichterlijke vrijheid veroorlooft in deze scène - niet dat je mij hoort klagen). En na de boeken van de Nar is Fitz landheer, vader en verenigd met zijn jeugdliefde - iets meer verplichtingen, maar nog niet alle die bij hem horen. En nu neem hij - met horten en stoten, want het hofleven is niet zijn natuurlijke element - zijn rechtmatige plek in als prins aan het hof. Zichtbaar voor iedereen. Gebonden aan zijn naam met de sterkste magie die er is: naammagie. Helemaal zichzelf, zou je denken, maar vervolgens ziet hij zichzelf los van alle rollen die hij ooit heeft gehad. Moordenaar, bastaard, vader, soldaat, vriend, prins, partner, katalysator… Hij wordt gedreven door slechts één ding: wraak op de moord van zijn dochter. En, na zestig jaar eindelijk een beetje volwassen, bereidt hij zich grondig voor op een bittere missie. De nar komt natuurlijk achter hem aan, ook al wil Fitz dat niet, want die is minstens zo koppig, en gelukkig heeft hij de al even genderfluide As cq. Vonk meegenomen, een nieuw maar erg fijn personage, zelfs fijner nog dan de oudgedienden, die toch wel hun eigen leven hebben dat botst met dat van Fitz en daardoor wat naar de achtergrond gaan (Plicht en Netel bedoel ik). En wat de nar ook mee neemt op deze 'Fool's Quest' (zo heet het boek in het engels) is wat vermogenzilver op zijn hand, zodat hij aan het eind van het boek weer de Vermogensband met Fitz herstelt en gevangenschap over zich uitroept. Tja, hij is nooit verstandig geweest.

Over die naammagie gesproken: interessant hoe Bontje alle werkelijke namen van de personages weet uit te roepen: FitzChevalric, Vonk… Wat weet die vogel allemaal? Volgens mij zit daar nog een (wit met zwart) staartje aan...

Ik vind het machtig om te zien hoe met het ouder worden van een personage alle relaties in zijn leven meebewegen. Hoe hij van impulsieve jongeling een afstandelijke vader wordt, hoe hij Chade, zijn mentor, in een ander perspectief gaat zien, hoe impulsief en dom hij andere jongelingen (Volharding, FitzVigilant) nu vindt, en hoe zijn nakomelingen opgroeien tot zelfstandige volwassenen die Fitz' koers medebepalen. Zijn eerste kleinkind is zelfs op komst! Maar Fitz is niet de wijze man die zijn leeftijd zou doen verwachten. Ik heb het al gehad over zijn impulsiviteit. Hij heeft diepe, prachtige emoties, en is in staat om hartverscheurend lief te hebben, maar de subtiliteit van zijn dochter Bij ontgaat hem volkomen. Nu is hij de onmachtige vader, een rol die nieuw voor hem is. Mijn Hobb-cellen wachten nu twee jaar ademloos af tot de nar Bij weer in zijn armen kan sluiten, en met een paar simpele woorden, wat verwijt en een kwinkslag, alle misverstanden die tussen haar en Fitz zijn ontstaan rechtzetten zal. Maar laat het maar aan Hobb over om aan deze 'Onverwachte Zoon' een onverwachte draai te geven.

Fanvideo die ook een glimp van Bij laat zien, met de wonderbaarlijk androgyne Andreja Pejic als nar - gierende huilsessies: check

Hobb twitterde laatst iets over een zin die ze had geschreven, waar ze meer dan tien jaar op heeft gewacht, en waar ze even in contemplatie naar moest staren... Op internet gaan speculaties over de toedracht van deze zin, die in het derde boek staat. 'Oh, nar, ik leg ook geen grenzen op aan mijn liefde voor jou!' Vond ik een hele goede, want Fitz is natuurlijk wel een beetje een lomperik wat dat betreft en moet zijn liefde voor de nar nu toch echt even recht in de ogen kijken. Iets in de richting van 'en toen sloot ik de nar in mijn armen en kuste ik hem ten lange leste vol op de mond' ligt niet helemaal in de lijn van het verhaal, maar ik ben bereid ook genoegen te nemen met een soort platonisch orgasme zoals in het Lot van de Nar. Of: 'Hierbij, FitzChevalric, kroon ik je tot de koning van de Zes Hertogdommen' zou ook een mooie zijn. 'En toen sloot ik mijn ogen en stierf ik' zou enigszins een bummer zijn, als is het maar net de wijze waarop, want 'en toen ging ik op in de stenen draak' is wel weer oké. Of: 'na al die jaren was ik herenigd met Nachtogen'. Ook niet onprettig: 'Eindelijk zag ik in dat ik niet meer de schuld hoefde te dragen voor alles wat er misging in mijn leven, en met een grote zucht liet ik mijn zelfmedelijden voor altijd los en begon ik te genieten van het bruisende gezelschap van de nar en maakten we een wereldreis'. Al is dat niet echt waarschijnlijk. Maargoed, de potentiële momenten van verlossing die ik kan bedenken zijn talloos. Maar ik moet nog even wachten.

En in de tussentijd heb ik mijn eigen verhaal weer opgepakt, dat een schaamteloze ode is aan Robin Hobb, met personages waar ik minstens zoveel van hou, en die mijn droom van de romantiek van het schrijverschap waarmaken. Het innerlijk praten met een personage is net zo bevredigend als ik altijd heb gedacht - ze hebben echt een eigen karakter en een eigen wil, en als de twee narren met elkaar praten gaat het allerlei kanten op die ik niet van te voren had kunnen bedenken. Eén van de personages heeft zich zelfs met een vlijmscherpe blik, maar volstrekt onopvallend, al meer dan 100.000 woorden in de coulissen verborgen - ik wist zijn naam niet eens - en komt nu tevoorschijn om me te vertellen wat zijn werkelijke rol is. Dat zijn mooie dingen.

Want het is één ding dat een boek je zo in je ziel raakt en de taal van je ziel spreekt via diepmenselijke emoties vol compassie, maar een ander om daar vervolgens verslaafd aan te raken of door geobsedeerd te worden. Dat is mij meer dan eens overkomen. Hobb heeft een prachtige bron waaruit ze schrijft, en daar geeft ze ons lezers via haar boeken toegang toe, maar ze is niet mijn bron - ik heb mijn eigen verhaal te vertellen. Een verhaal dat qua uiterlijk veel overeenkomsten heeft, maar heel andere thema's en de nadruk op spirituele ontwikkeling. De komende twee jaar ga ik er volop geïnspireerd weer mee aan de slag. Want het heeft betekenis. Het doet ertoe.

Een goed boek kan je laten zien wat er allemaal mogelijk is voor onze wereld, het kan je hart wijd openen, je emoties laten voelen die je nog niet eerder hebt gevoeld en werpt licht op de schaduwkanten van het menszijn.

Het kan je leven ingrijpend raken en veranderen.

woensdag 30 september 2015

Kruispunten en scheidende wegen

Jouw pad is niet goed voor de ander, het pad van de ander is niet goed voor jou

Ik weet niet of ik er goed aan doe om dit publiekelijk op te schrijven, maar ik doe het toch, want ik kan het niet helpen, want de dingen die in mij leven moeten naar buiten, altijd. Dus ik doe het zo respectvol mogelijk.

Ik heb een bewogen zomer achter de rug op vriendschapsgebied. Mijn vriend en ik woonden min of meer samen met twee mensen waarvan we veel houden. Zij hebben veel voor ons betekend tijdens onze relatie van alweer 3 jaar, een levensfase waarin we bezig waren met de zoektocht naar een thuis in het gemeenschapsleven. Beide vrienden, hij en zij, speelden een belangrijke rol in onze innerlijke ontwikkeling omtrent dit thema, zo niet de belangrijkste van alle mensen die we hebben ontmoet. Ze kenden elkaar nog niet.

Het ging allemaal min of meer per ongeluk. We spraken op de valreep af een weekje samen door te brengen. Het was onvoorzien dat we met z'n vieren zo'n band zouden krijgen, dat zij zo naar elkaar toe zouden trekken en zich los zouden maken van ons. Eigenlijk zouden we maar één week samen zijn, maar we werden zes intense weken lang huisgenoten.

Nu kun je denken dat daar de mooiste verbintenissen uit voortkomen. Dat dachten wij eerst ook. Maar hier komt het: het werkte niet. Het deed ons allemaal veel pijn, en dat veroorzaakte een verwarring die met communicatie niet meer op te lossen was. Natuurlijk doen we dan als mens ons best om erachter te komen waar het mis ging, en waarom, in een poging om zin te geven aan de hele ervaring, om de pijn op te lossen en heling te bewerkstelligen, wellicht zelfs het goed te maken. Ook dat lukte samen niet. En dan kom je op een punt waarop het enige dat je nog kan doen is het te laten rusten en elkaar helemaal loslaten.

Ik geloof in zielsfamilies, en ik geloof dat deze mensen onderdeel zijn van de onze: zo voelde het. De eerste week dat we bij elkaar waren vulden we elkaar naadloos aan en vormden we een onoverwinnelijk liefdesveld, waarin we tot grote hoogten kwamen in creativiteit en liefde. We deden qi gong in de natuur, hadden diepgaande gesprekken, speelden synthesizermuziek tot diep in de nacht met rare alienhoofddeksels op, etcetera. We waren, kortom, in 'the zone', een week lang, je kent het vast wel (hoop ik).

Als je zo'n zielsverwantschap voelt, doet een scheiding op wat voor niveau ook pijn, maar die pijn opent je voor een diepe wijsheid. Het is eigenlijk geen pijn meer, maar verwondering, over hoe mensen in elkaar steken, mensen met wie je een zielsafspraak hebt om deze belangrijke rol in elkaars leven te spelen - zo zie ik het althans, ik weet niet wat zij ervan vinden - die je verschillende facetten van een thema laat zien. In dit geval het gemeenschapsleven.

Deze twee mensen waren voor ons namelijk de ultieme kandidaten om mee samen te leven in een woongemeenschap. Als we dat met iemand zouden doen, dan wel met hen. In onze zoektocht naar een thuis, onze talenten en mensen om mee samen te wonen, waren zij bovenaan onze innerlijke lijst gekomen. En toen ontdekten we dat we zelfs niet met hén konden samenleven. Dat was onderdeel van onze weg, die weer de maatschappij in leidde na een lange zoektocht naar een thuis in gemeenschappen, een thuis dat we nu 'heel normaal' met z'n tweeën gaan invullen. Geen bevrijdende, omhooggaande vleugelbewegingen meer, geen opofferingen ten aanzien van de liefde en verbintenis, maar manifesterende, indalende wortelbewegingen, om onszelf meer te ontwikkelen en de ruimte te geven. Terwijl zij juist de beweging andersom maakten, de vrijheid en het avontuur tegemoet.

Dit scheiden der wegen maakte zich kenbaar in de typische dagelijkse frictiepunten die ontstaan wanneer je met mensen samenwoont: ritme, afspraken, huishouden, hygiëne… Ja, we hebben het hier onder andere over het laten staan van de afwas. Geen afstemming op aards niveau, terwijl die er wel was op zielsniveau. Onze behoeften kwamen niet meer overeen, en onze wegen scheidden, energetisch gezien, terwijl we wel op elkaars lip bleven leven. Zie dat maar eens voor elkaar te krijgen!

Met haar heb ik een keer gepraat over losse eindjes achterlaten. Over hoe ik het belangrijk vind om dingen, contacten, goed af te sluiten, en hoe ik dit dan ook altijd doe - ik ging er echt even prat op. Nu heb ik het gevoel dat ik hierin ben tekortgeschoten. Maar als je de woorden niet kunt vinden, als al je gevoelens wegvallen op het moment dat je eraan denkt om weer contact op te nemen, dan is dat niet de bedoeling, geloof ik.

Dan rest ons slechts het vertrouwen op deze zielsband, en dat we elkaar in de toekomst wel weer zullen ontmoeten, in een goddelijke timing, wanneer we openstaan voor heling en het oplossen van het karma dat we hebben gecreëerd. Ik houd mijn deuren open en zie ernaar uit. Tot zover hebben we onze rol gespeeld, die eerste week al, eigenlijk. Een kort maar krachtig verhaal. De rest was slechts een uit de hand gelopen epiloog, waarin de opmaat naar hoofdstukken van verschillende verhalen alle acteurs tegen elkaar aan liet botsen op een chaotisch, onopgeruimd podium.

Dit is de eerste keer dat ik heb gemerkt dat gelijkgestemdheid zó de mist in kan gaan! Dat een verbinding met iemand voelen helemaal geen succes hoeft te betekenen op de manier die voor de hand ligt. Ja, natuurlijk heb ik al eens eerder onbeantwoorde liefde ervaren - maar dit is iets anders. Dit is een gelijkwaardigheid, een liefde, die ondanks zichzelf besloot dat een andere vorm beter zou zijn. Een kruispuntliefde die ons voor de keuze stelde, keer op keer, afwas op afwas, in wat voor wereld we wilden leven. Een wereld van afscheiding of van liefde. En ik heb nog heel wat vergeving nodig, voor mezelf en voor de andere drie, om die creaties van afscheiding te verzachten, de momenten dat we vanuit ons ego reageerden. Want in feite was er niets aan de hand: slechts onze reactie op het scheiden van onze wegen, bepaalde onze ervaring. Als ik dit van te voren had geweten, had het geen pijn gedaan. Maar juist omdat ik het fenomeen van scheidende-wegen-en-toch-blijven-samenleven-en-geen-verdeeldheid-maken nog niet kénde, is dit gebeurd. Om het me te doen leren. Om me een dieper inzicht te geven in de dynamiek van menselijke relaties. En waar dát goed voor is, daar kan ik wel naar raden. Om me te leren bij mezelf te blijven. Om voorzichtig te zijn in de verbindingen die ik aanga, heel selectief te zijn in wie er in mijn persoonlijke ruimte mag komen en wie niet. En om in liefde het afwijkende pad van de ander te respecteren. Op zielsniveau zijn we allemaal gelijk, allemaal liefde, maar op aards niveau zijn we verschillend en dáár met liefde naar kijken, daar ligt de parel rond de ruwe zandkorrel.

De tijd zal het uitwijzen. Ik schrijf het op in de archieven van mijn ziel, sla het boek dicht en koester me nog even tevreden in de gloed van het nagenieten van een goed verhaal. Tijd voor een volgend hoofdstuk. Ik ben eigenlijk al begonnen, maar dit is het moment dat ik even stil ben, en geniet van het moment aan de vooravond van iets nieuws te staan.

maandag 28 september 2015

Eco-gemeenschapsleven en de maatschappij: onze reis op zoek naar een thuis

Na drie jaar is het eindelijk zover. We hebben gewacht, gereikt, verlangd, gefrustreerd en gezocht. Eindelijk hebben we een thuis gevonden, een plekje voor ons samen.

In Ecolonie, een bekende nederlandstalige eco-gemeenschap in Frankrijk, ontmoetten we elkaar. Daar werden onze ogen geopend voor een andere leefstijl, in contact met de natuur en de mensen om ons heen. Dit was hoe wij als mensheid zouden moeten leven! Dit was waarom ons leven in de maatschappij tot nu toe nooit had gewerkt! We waren de verbinding kwijtgeraakt met de natuur, met elkaar, de verbinding tussen wonen en werk, hart en hoofd, lichaam en denken. En hier vonden we 'm weer. Deze leefstijl wilden we graag mee naar huis nemen, maar het was niet helemaal mogelijk om dit te doen. Ons 'thuis' in Nederland was namelijk het thuis van onze ouders. Daar was het toch weer zaak om ons aan te passen. Dus gingen we - met dat als springplank - op zoek naar andere ecologische gemeenschappen. We zijn er een aantal afgegaan in Engeland, Ierland en Nederland. We hebben veel geleerd over wat wel werkt en wat niet, en de elementen die ons aanspraken eruit gehaald. Toch was het steeds niet precies wat we zochten. De crux was: we moesten ons steeds aanpassen, net als in Ecolonie, net als bij onze ouders. Deze plekken waren van iemand anders. En wij vormden een gedetailleerd beeld van óns ideaal. Het grootste deel van de tijd zaten we in een coconnetje hier in Nederland, bij onze ouders, ons vanbinnen op te vreten omdat we zó graag in een gemeenschap wilden leven. We konden geen vrede sluiten met hoe het hier ging, dus focusten we ons steeds vastbeslotener op onze droom.

Ons volgende doel was dus ook om zelf een gemeenschap op te zetten. Vooral mijn vriend struinde het internet af naar boerderijen in Portugal, Roemenië en Frankrijk, vooral ter inspiratie. Maar om dit voor elkaar te krijgen hadden we nog veel meer kennis, ervaring en geld nodig. Want er komt heel wat bij kijken. Het vraagt 200% inzet. We hadden een realistisch, duidelijk beeld van het wonen in een gemeenschap gekregen. We wisten inmiddels wat de belangrijke vragen waren die we moesten beantwoorden: wat konden wij bijdragen in een gemeenschap en met wie zouden we dit willen doen? Dus gingen we onze talenten ontwikkelen, en op zoek naar mensen met wie we wilden samenleven.

Hij begon een opleiding biodynamische landbouw, ik één tot healer en daarnaast organiseerde ik ontmoetingsdagen om gelijkgestemden te ontmoeten. Een niet-levensvatbaar kiempje van een plan om in Nederland te gaan wonen met HartverwarmendJong of Jong Bewust voedde mijn hoop. Ik ontmoette iemand die dit ook deed, het was mogelijk!

Toen ontmoetten we Rob, die ook grote interesse had in zelfvoorzienend leven, en onze paden kruisten elkaar een tijdje, waarbij we veel van elkaar leerden. Hij leerde van onze ervaring in het gemeenschapsleven. En de plannen die hij had om te reizen om vaardigheden op te doen, bevestigden onze weg. Het was inderdaad zaak om ervaring op te doen in die praktische vaardigheden. Voor mijn vriend was dit tuinieren, voor mij was het niet zozeer healen (dat was nog niet iets waarmee ik al midden in een gemeenschap kon staan) maar koken, dat hadden we inmiddels duidelijk.

We benaderden Lothlorien, in Frankrijk, vlakbij Ecolonie: de cirkel was rond. Deze keer hadden we met zorg een gemeenschap uitgekozen, niet om er te 'grazen' en elementen tot de vorming van onze droom te ontdekken, maar juist om er voor langere tijd te verblijven. Een gemeenschap die samenleefde volgens onze idealen, vanuit het hart: die bij kennismaking resoneerde. Een mogelijk thuis.

Maar… ondertussen was mijn vriend met zijn opleiding gestopt. Het eerste teken dat er iets wrong. We bleven een week in Lothlorien, en ik werd uitgenodigd om er de zomer als kok te gaan werken. Nu sloegen de twijfels bij mij ook toe. Ik begreep het niet: dit was toch een prachtkans, precies wat ik wilde: onderdeel zijn van een gemeenschap met liefhebbende mensen? Dit was toch mijn droom? Ik kon koken, bijdragen met mijn talenten! Waarom voelde het dan niet goed? Voor mijn vriend was het een grote omslag. Hij realiseerde zich dat hij zich niet meer kón aanpassen. En met grote opluchting liet ik het gemeenschapsleven ook los. Het was duidelijk: dit was niet meer wat we zochten. Wij wilden een thuis, een plek voor onszelf. We hadden de afgelopen drie jaar zo ontzettend, tergend veel op de lip geleefd van andere mensen: ons potje zat vol! We verdroegen het gewoonweg niet meer om rekening te houden met andere mensen! Hoe pijnlijk dat ook voor ons was, en voor hen, we hadden geen geduld meer over en snakten naar ruimte voor onszelf.

Onze prioriteiten verschoven van een thuis in de gemeenschap, naar een thuis in de maatschappij.

Rob maakte de beweging uit de maatschappij, om zijn woning en baan op te zeggen, te gaan reizen en vaardigheden op te doen. Mijn vriend trok tijdelijk bij hem in deze zomer, zodat wij juist een opstapje hadden om de maatschappij weer in te komen. Onze paden waren gekruist, hadden gelijk opgelopen, maar nu begonnen ze weer uit elkaar te lopen. Want wij wilden nu een eigen plek, gewoon in een huisje hier in Nederland: een eerste stap. We sloten er vrede mee om te werken, huur te gaan betalen, en al die andere dingen die erbij horen om in het systeem te zitten - maar nu hadden we een grote innerlijke ruimte gecreëerd waardoor we bij onszelf konden blijven. De natuur-verbonden-leefstijl is in ons verankerd, en onze droom om in een gemeenschap van gelijkgestemden te wonen en te werken is er nog, op de achtergrond. Maar eerst moest er een andere fase aanbreken. Een fase waarin we onze kracht opbouwen en onze reserves aanvullen, onze talenten nog meer ontdekken en ontwikkelen, los van onze ouders en alle andere mensen die zo dicht bij ons stonden de afgelopen drie jaar. Ik ben ontzettend dankbaar dat onze ouders ons in dit proces hebben ondersteund, maar het was niet makkelijk! Zowel voor ons niet als voor hun. De spanningen liepen soms hoog op, en meer dan eens hebben we 'outstayed our welcome'… Veel onrust, die we probeerden op te lossen door te reizen, maar dat werkte dus niet en veroorzaakte nóg meer onrust. Daar vonden we onze wortels niet.

De afgelopen zomer gingen we op zoek naar een woning. Het duurde een paar maanden voor we iets vonden, maar nu waren we vastbesloten. Die drie jaar in compromissen en symbioses leven met andere mensen, waren voorbij. We vonden onze kracht en sloegen onze wortels uit. En toen materialiseerde zich een prachtig huisje temidden van het groen - het huis zelf was zelfs groen!

We zijn bij het einde van deze levensfase van zoeken en reizen en ontworteling aangekomen. Ja, we hebben zeker veel waardevols gevonden in het eco-gemeenschapsleven. We hebben leren samenleven met gelijkgestemden, in harmonie met de natuur, we hebben onze vaardigheden ontwikkeld en onze talenten ontdekt, we hebben veel uitgewisseld met allerlei bijzondere mensen en informatie opgezogen als een spons. Maar zonder wortels is dit allemaal waardeloos. Zonder ruimte voor onze individualiteit kunnen we niet samenleven met anderen! Dat jeukt, frustreert en komt tot uitbarstingen. En die ruimte voor onze individualiteit vonden we niet in de maatschappij, in de tijd vóór Ecolonie: we verzopen in de ongezonde leefstijl die hier heerst. Het was nodig dat we ons herijkten via het gemeenschapsleven. Terug naar de natuur, terug naar ónze natuur. En vervolgens weer terug in de maatschappij. Het was een ruw, maar ook magisch proces. Iets wat ik voor geen goud ter wereld had willen missen en waar ik ontzettend dankbaar voor ben.

Het ironische is nu juist dat we de ruimte voor onze individualiteit, onze wortels, onze aarding, in de maatschappij terugvinden! En niet in het gemeenschapsleven, waar we dachten dat het was. Daaruit hebben we een leefstijl geabsorbeerd die we óveral kunnen toepassen.

En ook in ons nieuwe huisje. Daar kunnen we gaan experimenten met tuinieren, gewoon op kleine, behapbare schaal in de achtertuin. Daar kunnen we sparen, naar binnen gaan, onze creativiteit tot bloei laten komen. Energie opdoen, onze ecologische voetafdruk verkleinen, en krachtige individuen worden. Waar we ook zijn, we hebben invloed en kunnen ons licht laten schijnen.

En hoe mooi en steunend is het wel niet dat mijn vriend en ik hierin precies afgestemd bleven, en samen onze weg vonden, trouw aan onszelf. Dat is iets wat ik koester als een kostbare schat, en waar ik heel dankbaar voor ben: zonder elkaar was dit ons niet gelukt en ik ben zo blij dat het onze manier was om het samen te doen met een zielsmaatje.

woensdag 2 september 2015

Grote veranderingen en hoop

I've got a friend I don't yet know
I've got a story waiting to be told 
I've got seeds that have not yet been sowed out in any field
I've got gold waiting to be mined
I've got desires that have been denied
I've got dreams that have not died
save inside my soul

Ik ga binnenkort verhuizen, en ter voorbereiding ben ik al mijn oude spullen aan het uitzoeken, zoals men dan doet. Schiften wat mee moet en wat niet. Eindelijk een excuus om die ouwe troep weg te gooien. Want Marie Kondo met haar beroemde opruimboek heeft, denk ik, over de gehele wereld mensen aangestoken om op te ruimen, die vervolgens niet verder kwamen dan item 1 op de lijst: de kleren - mijzelf incluis. Hele vuilniszakken gevuld met verwassen of nooit-echt-in-de-smaak-gevallen lichaamsbedekking. En daarna keurig de speciale oprolmethode geleerd zodat mijn gedecimeerde kledingkast lijkt op een huis voor slapende rupsjes. Maar de rest van mijn spullen - boeken, papierwerk, komono (allerhande) - lag nog te wachten op een grondige herorganisatie.

Zoals iedereen weet die wel eens door dit proces is gegaan, kan dit emoties oproepen. Nostalgie, heimwee, verdriet, verlies, dankbaarheid, verwondering, ontroering, vervlogen liefde… Een levensfase is geabstraheerd, afgerond en globaal opgeslagen in je herinnering, maar de inhoud van een oude verhuisdoos is zo pijnlijk specifiek. Dat kaartje waarin de vriendin van de middelbare school je bedankt voor een eenmalig skypegesprek waarin ze voor het eerst echt de mogelijkheid lesbisch te zijn durfde te overwegen bij iemand anders, dat stemt tot een gevoel van stilte en verwondering, nu je weet dat ze ook echt uit de kast is gekomen. Of het scrapbook dat je bijhield van de studie-introductiereis naar Parijs, waarin je hebt geschreven over dat moment op de Champs-Elysées, 's avonds, met allemaal lichtjes om je heen, waarin die vriendin die je nog steeds mist een roze sigaret rookte en waar je een foto van hebt gemaakt, dat doet een steek van heimwee door je borst gaan. Of de hoop waarmee je een foto maakte, die nu zo klein en verfrommeld in een doos ligt, dat wekt een gevoel op van verlies en vervlogen dromen.

Maar hoop. Daar gaat het om. Die had ik toen, die heb ik nu. Een eindeloos vertrouwen blijven hebben in de vernieuwing van het leven, je innerlijke feniks. De levensfasen die zo actueel, fysiek en specifiek zijn op het moment zelf, maar in de herinnering worden geglobaliseerd als 'toen kwam ik tot bloei' of 'toen had ik het moeilijk', ze zijn allemaal belangrijk en nemen hun plek in als de vele facetten die jij telt.

Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen, om nieuwe vriendschappen te sluiten, nieuwe verhalen te schrijven, oude behoeften te vervullen en vervlogen dromen nieuw leven in te blazen. Daarbij is het belangrijk om het verleden goed af te sluiten, zodat je niet in oude emoties en spijt blijft marineren.

Zoals in het liedje bovenaan deze blogpost:
De oude vriendschappen, daar kun je bewust bij stilstaan en keuzes in maken, realiseerde ik me. Ik heb eigenlijk nooit een vriendschap bewust afgesloten met wederzijdse kennisgeving. Ik liet het allemaal maar doodbloeden. Maar al een tijdje speel ik vaagjes met het idee om mensen te vertellen wat ze voor me hebben betekend. Ik wil schrijven dat ze me hebben teleurgesteld, dat ze mijn behoeften niet hebben vervuld en dat ik de losse eindjes aan elkaar wil knopen, of dat ze me in mijn ziel geraakt hebben, me verliefd lieten zijn op het leven, me inspireerden met hun stoerheid, creativiteit of schoonheid.

De oude verhalen, die kan je afmaken. In mijn geval letterlijk: ik heb 5 jaar geleden zoveel geschreven, dat ik nog een hele map met onafgemaakte verhalen heb. Die wil ik deels afmaken, omdat er een soort hoog-geconcentreerde verbeelding en sfeer in zit, maar ik ben ook benieuwd wat eruit komt als ik een volkomen nieuw verhaal begin na 5 jaar van levenservaring, zonder dat ik om de naïviteit van toen hoef heen te werken. Ik ben toe aan nieuwe verhalen.

Oude behoeften die niet vervuld zijn heb ik niet echt, en dat beschouw ik als een godsgeschenk, want het betekent dat al mijn behoeften zijn vervuld. Ik heb een heerlijke relatie, een liefhebbende familie, een prima gezondheid, een duurzaam geluksgevoel, genoeg geld, werk, passie, vriendschappen, kracht en binnenkort dus een huisje.

Vervlogen dromen heb ik wél, en daar ben ik aan aan het werken. Vol hoop en grote verwachting. Ook al ben ik in het verleden teleurgesteld op de kunstacademie, mijn leven ligt nog voor me en ik baan mijn eigen weg. Zolang ik in contact blijf met mijn innerlijke leiding - en daar heb ik een duurzame verbinding mee - komen die dromen wel uit, alleen duren ze misschien wat langer dan de maatschappij voorschrijft. Ik ga ervan uit dat ik pas op mijn 40e volwassen ben, dus ik heb nog alle tijd om me te ontwikkelen.

Ik hou van het leven, van mijn verleden, mijn heden en mijn toekomst: alle zijn veilig aanwezig in mijn ziel.

dinsdag 1 september 2015

Schrijven en praten over spiritualiteit

Ik merk dat ik steeds minder expressie op het internet wil gooien, vooral wat betreft de grote ontwikkelingen in mijn leven omtrent werk, wonen en relaties. Sorry jongens, geen sappige details.

Toch heb ik een tijdje geleden Jong Bewust overgenomen, een bewuste jongerenbeweging die ik eerst samen met Willemein organiseerde. Ook die website heeft een blog, maar ik merkte dat het opschrijven van algemene spirituele concepten, hoewel vanuit mijn persoonlijke ervaring, niet echt mijn ding was. Dus dat is alweer een tijdje gestokt. Zo van: hoe ga je om met helderziendheid. Ja, gewoon. Je intuïtie volgen, weet je wel. Ik had de neiging om te zeggen: kom hier, dan laat ik het je zien. Het onpersoonlijke van het internet werkt niet voor mij. Het universeren van mijn spirituele kennis gaf me geen vonk, niet op die droge, half-educatieve manier.

Liever verwerk ik spirituele metaforen in mijn verhalen, waar ze diepgang en emotie krijgen via de personages waar ze door tot leven gewekt worden. In die vorm is schrijven wél mijn passie. Non-fictie is blijkbaar niet voor me weggelegd. Maar een persoonlijk één-op-ééncontact of groepsverband is dan weer een fijne manier om mijn inzichten, heling en creativiteit te delen. Dat is iets waar mijn opleiding tot Healer een mooie basis voor legt.

Overigens, toen ik voor het eerst mensen moest gaan uitleggen wat ik studeerde (want dat vragen ze nou eenmaal als je zegt dat je studeert: wat studeer je dan?) draaide ik er een beetje omheen. Ik had het over een particuliere opleiding tot alternatief coach of zo. Nu zeg ik gewoon Healing. Meestal is het dan even stil. Maar het verrast me wat voor reacties er vervolgens komen. Ik trek niet het type mens aan dat er keihard tegenin gaat vanuit een soort schamper, opgeblazen scepticisme. Ik ben zelf namelijk geen rebel, dus trek ik geen rebellen aan. Maar ik had ook niet verwacht dat zoveel mensen ervoor open zouden staan! Meestal zijn ze er gewoon onbekend mee, vandaar de stilte. Het doet me verwonderen over hoeveel mensen in de beslotenheid van hun eigen geest geloven dat er 'iets meer is', iets wat ik dan even aan mag raken, waar ze mij in toelaten. Elke keer als ik nu zo'n gesprek heb over wat ik studeer, probeer ik de informatie die ik geef af te stemmen op de ontvanger, te appelleren aan zijn of haar intuïtieve gaven, iemand te laten her-inneren. Vooral omdat er meteen een soort idee ontstaat dat ik dan bepaalde bijzondere gaven moet hebben, van jongs af aan. Oké, ja klopt, máár dat is het punt niet, vrijwel altijd zeg ik dat iedereen deze gaven heeft, al gebruik ik het woord 'gave' meestal niet. Ik dring niets op, ik geef antwoord op hun vragen, gebruik jip-en-janneketaal en dan zie ik wel wat er komt. En het feit dat ze meteen aannemen dat ik al van jongs af aan etc, is trouwens een mooi teken van hun eigen intuïtie.

Laatst drong ook tot mij door dat ik inmiddels behoor tot de groep mensen die ergens in 'gelooft', vanuit het perspectief van andere mensen bekeken. Terwijl het voor mij een weten is, een voelen, dat we spirituele wezens zijn die uit meer bestaan dan alleen een lichaam. Dat is niet een geloof, het is een weten dat we allemaal in ons hebben, maar ik realiseer me dat juist dát iets is waar ik over van mening verschil met rationele, atheïstische mensen. En wat ik ook voelweet, is dat ik hier ben om andere mensen te herinneren aan hun innerlijke leiding, hun hogere zelf, en om een kristallen, fijnzinnig, hoog bewustzijn van verbondenheid en innerlijke symboliek via kunst te verspreiden. Op een heel zachte manier, want ik ben geen rebel. Ik hoef niet te breken met de maatschappij. Ik kan me erin koesteren, want deze maatschappij bestaat uit mensen. Mensen die me kunnen verrassen. En dat geeft een heleboel rust, en hoop, dat ik hier steeds meer mijn thuis kan vinden.

zondag 9 augustus 2015

Zonnewijzer en blauwe calciet

Een tijdje geleden had ik het over de sfeer die ik creëerde in mijn kamertje. Twee dingen zijn als dominosteentjes op hun plek gevallen:


1. Ik realiseerde me dat die serene, blauwachtige, pastelsfeer was ontstaan door de steen die al een tijdje op mijn kast ligt: blauwe calciet. Die heb ik in maart gekocht in de uitverkoop in Groningen. Ik zag 'm liggen en werd ertoe aangetrokken, waarom-daarom. Ik kwam hem nu weer in een stenenwinkeltje tegen, waar ik las dat de steen negatieve energie verwijdert uit een kamer, en de energie verhoogt. De steen werkt kalmerend, verzachtend en ontspannend. Ook is hij helend voor het keelchakra, en bevordert creativiteit. Geen wonder dat ik naar deze steen geleid werd, en dat ik voor het eerst sinds tijden weer iets beeldends maakte: foto's van mijn kamer, een sfeer en daad die door deze steen werden geïnspireerd. Niet eerder heb ik op deze manier, half bewust, het effect van een steen ervaren. Het is een best klein dingetje, in verhouding, maar heeft een grote uitwerking, al heeft het een tijdje geduurd. Stapje voor stapje ruimde ik de spullen op die niet pasten bij deze sfeer, tot er alleen pastelkleurige, serene voorwerpen overbleven.

2. Ik beschreef in diezelfde blog ook hoe ik met mijn vriend ons huis visualiseerde aan de IJssel. Ik beschreef aan hem de sfeer die ik in mijn slaapkamer zou willen. Precies op het moment dat ik een affirmerende, liefdevolle gedachte had over het uitkomen van onze visualisatie, zoefden we op de fiets langs een tuin, en veegde een zonnewijzer langs mijn netvlies. Dit was een symbool voor mijn hogere zelf, waar ik in eerdere meditaties mee had gewerkt.


Bij het zoeken naar een woning zag ik deze zonnewijzer in de voortuin van een woning in Zwolle. We twijfelen nog of we deze woning willen, of liever wachten tot er iets in Arnhem voorbijkomt. Maar het gevoel is goed, en ik heb een teken gekregen. Wellicht is het geen teken om het huis ook daadwerkelijk te nemen, maar is het een eerder een soort ijkpunt op mijn pad, en zal het bezichtigen van dit huis ons weer een stapje verder helpen om te bepalen wat we willen. Ik vind het allemaal best en als ik zeg dat ik er vredig en vol vertrouwen onder ben, dan is dat de volle waarheid. Angsten over het hoe en wat van deze situatie laat ik door me heen gaan en vervolgens van me af nemen, met name door aartsengel Michael. Ik heb de laatste tijd veel contact met engelen, waar ik ook wel een keertje een blog over schrijf. Op het moment ligt die blauwe calciet op mijn hart, en voel ik niets anders dan verzachting en sereniteit.

Mooi hoe mijn vraag om hulp bij het her-inneren van mijn creativiteit ook via deze steen tot me is gekomen. Ik blijf de hele dag door duwtjes voelen om dat idee uit te voeren dat al zo'n anderhalve week door mijn hoofd spookt, en heb heel voorzichtig wat aan de randjes afgetast met pen en papier… Ik observeer hoe ik bijna alle andere dingen in mijn leven voorrang geef boven mijn creativiteit. Prima, drie euro voor een luxe glutenvrij product, maar een eurootje voor een nieuwe fineliner? Zonde, heb ik die niet nog ergens liggen? Een jurkje bij de kringloop, ach, lekker genieten van de zomer en de kleuren zijn zo mooi blauw-pastel, maar een nieuw schetsboekje van dezelfde prijs? Nee, leg maar terug, ik heb in Sneek nog wel een paar half volgetekende dummy's liggen. Even wandelen buiten, contact maken met de natuur, dat is belangrijk, lekker qi gong doen, elke ochtend mediteren, groente en fruit eten, check check check, gezonde dagelijkse gewoontes, mijn energie is helemaal op peil. Dan even ontspannen achter internet kruipen, en voor ik het weet is mijn hoofd wazig en de dag voorbij en ben ik nog niet creatief geweest: wanneer had ik het in moeten passen dan? Ik was toch al goed bezig? Maar vergat ik niet iets, iets dat aan de randjes van mijn gedachten bleef knabbelen?

Creativiteit is mijn grootste passie en prioriteit. Het opent innerlijke deuren en laat me geestelijk groeien, het doet me kristallijnen, uitgestrekte, fijnzinnig verweven dingen voelen die ik nergens anders door voel, brengt me in contact met al-dat-is, is een directe plug-in op de Bron, brengt elke cel in mijn lichaam tot leven en maakt mij tot wie ik ben, als een verwelkte plant die door een scheutje water weer helemaal opleeft.

En deze creativiteit blijkt in de praktijk een onderschoven kindje te zijn. Een mooie ontdekking, want nu kan ik het gaan veranderen, niet geforceerd en schreeuwerig, zo van hier-heb-je-mijn-vreemdheid-in-your-face, mezelf binnenstebuiten kerend zoals op de kunstacademie, maar zacht en vloeibaar, moeiteloos, stromend. Met als hulp de lichtblauwe steen die zelfs als ik tientallen kilometers verderop zit in me doorwerkt.


linksonder het nieuwe jurkje bij de kringloop

Het keelchakra is mijn zwakke plek en mijn grootste gave: dit is waar mijn eczeem ontstaat, waar al mijn human design-poorten verlangend naar uitreiken, waar ik meteen last krijg als ik teveel energie weggeef aan anderen of druk zet op mijn manifestaties… Het is waar ik me in de laatste lessen voor de vakantie al op focuste, nu ik mijn zonnevlecht heb geheeld en van binnenuit gevuld met mijn hogere zelf (vandaar dat ik toen bezig was met dat zonnewijzer-symbool) en het is waar ik me het komende trimester op ga focussen. En ik koos niet voor niets dit oude schilderij boven mijn blog: met een vibrerend blauwe uitwaaierende vorm.

Het keelchakra heeft een lichtblauwe kleur. Bovenstaand nog foto's van de kleren die ik de afgelopen tijd heb gekocht: lichtblauw, lichtblauw en lichtblauw… het modebeeld van de zomer volgens de media, pasteltinten en met name lichtblauw, past precies bij mijn innerlijke ontwikkeling - nee, een klein voorbeeld van hoe ik verbonden ben met het collectief. De ontwikkeling van het collectief richt zich nu op het keelchakra, het 5e chakra, de 5e dimensie, van verzachting en creëren met je gedachten als nooit tevoren, en dat is, hoe klein ook, zichtbaar in het modebeeld. Althans, wel in mijn wereld, en die creëer ik zo graag, rijk aan symboliek en synchroniciteiten, leven-weven, witte donsveertjes op mijn pad waar ik een kussen mee kan vullen...

donderdag 6 augustus 2015

Deviantart

Ik keek na lange tijd weer op mijn deviantart-account. Tussen de hartstochtelijke, lichtelijk homo-erotische vampierfanart vond ik een paar pareltjes, waaronder deze:



maandag 3 augustus 2015

Vuur en transformatie in relaties

De pijlen wijzen weer de kant op van verandering, transformatie, versnelling en een draaiend, allesverterend gevoel van voeding en opwaartse beweging. 'Het komt goed' verschuift van hoop naar waarneming. Hoe het goed komt, hoe interessant dit is en het bijna-er-zijn en verlangend terugkijken naar toen het nog bezig was. Al mijn verlangens komen uit. De boemerang die terugkomt, precies in mijn hand, met een geruststellend gevoel van zwaarte en gewicht.

De gesprekken die ik heb, mijn relaties. Hoe ik vier jaar geleden met alle kracht van mijn ziel verlangde naar een relatie die mij grondig kende en zag en liefhad en ondersteunde en voedde. Die verlangens zijn uitgekomen. Ik heb de beste vriend en vriendin die ik me kan wensen. Ik ontdek dat dit is wat ik wil. Voor minder doe ik het niet. Assertiviteit: geen genoegen nemen met relaties waar je moet inleveren. Voor het vuur willen gaan voor vrienden, en anders maar loslaten en afwachten of ze over de brug komen - wat ze eigenlijk nooit doen. Opgeruimd staat netjes.

Vuur. Dit is een maand van vuur en het brandt door me heen vol zuurstof. Mijn cellen blijven schoon en helder achter, als kristallen.

Ik heb zoveel geleerd over relaties. Dat liefde blind maakt. Wanneer je jezelf voorhoudt dat je een vriend(in) hebt terwijl je niet écht op iemand kan bouwen, maar toch vasthoudt omdat je denkt dat je niets beters waard bent, dat dit alles is wat er bestaat. Als iemand van je houdt, dan voel je dat wel. Dan is er geen twijfel mogelijk. Dan is elke ruzie, onenigheid of verschil in standpunt een interessant tussenstation, een vlekje op een verre oppervlakte, een blaadje op het water, een wolkje aan de lucht, terwijl jij op de bodem ligt en water kan inademen als zuurstof. Onenigheid werkt als een magneet die je dichter bij elkaar brengt.


Ik zie nu dat je altijd, in elke situatie, al jezelf was. Dat je dit later kunt zien, en hoe je je door je eigen twijfel hebt laten verleiden het standpunt van de ander als waarheid aan te nemen terwijl jouw wezen nooit echt in gevaar was. De angst voor verlies, afwijzing, eenzaamheid. En de realisatie dat alleen staan zoveel beter is dan pappen en nathouden.

De kracht die ik heb gevonden, is de mijne. Ik twijfel niet meer aan mijn intuïtie. Ik weet wanneer ik iets juist heb aangevoeld. En ik weet dat de energie van de ander hoe dan ook door mij heen zal varen en álles, álles op dat moment zal kleuren, terwijl ik zelf nóóit, nóóit wezenlijk zal veranderen. Ik ken mijn gevoeligheid en zal alles op het spel zetten om mijn behoeften te waarborgen. Die komen op de eerste plek. Mijn sacrale chakra is mijn heiligdom en mijn kracht en mijn sleutel: dit is mijn waarheid. Morele bezwaren, filosofische discussies en compromissen om de harmonie te bewaren zijn niet relevant. Ik ben de ster waar alles om draait. Ik hoef geen moeite te doen om in mijn hart te zijn, om liefde te geven. Onvoorwaardelijkheid vraagt geen werk, dat is er al, als de lucht die onzichtbaar overal omheen stroomt.

Relaties zijn niet ingewikkeld. Relaties zijn heel simpel. Ik sta hier en jij staat daar, we houden van elkaar, dus respecteren we elkaar en komt alles toch wel weer goed. En als we een duurzame relatie hebben, blijken we keer op keer op precies dezelfde plek te staan, en zodra we daar niet meer staan komt het vanzelf tot een einde. De liefde van een leeuwin, die haar kwetsbaarheid beschermt met de oerkracht van het vrouwelijke, en niets minder accepteert dan het pure en oneindige.

zondag 26 juli 2015

11.11 en 111

Ik heb net van alles gedaan waardoor ik me nu voel als een licht veertje dat meestroomt op een sprankelend beekje - en dat om 12 uur 's nachts wanneer alles eigenlijk donker is en moet gaan slapen (zoals ik).

Maar omdat deze energie zo fijn is, en ik me woorderig en vingerig voel, en Generators moeten doorgaan tot ze erbij neervallen om de volgende dag fris wakker te worden - en ik kan uitslapen - besloot ik een blog te typen. Eens kijken waar dat heen gaat.

Oja, ik weet het al. De magische getallen. Dat klinkt als een jeugdboek. Onee, nu moet ik denken aan de strandbieb terwijl ik me daar dit jaar behoorlijk gefrustreerd door voel […] en omdat dit het internet is, zal ik daar niet dieper op ingaan. Maar dat soort negatieve affirmerende gedachten, daar word ik continu op gewezen, want ik zie continu het getal 11.11, of 111, of iets in die trant. Een paar enen op een kluitje. Het liep zonet echt de spuigaten uit! In elk venstertje dat ik opende verschenen die getallen, en toen sloot ik het allemaal af en kreeg ik een berichtje van een vriendin - die ik gisteren had verteld dat ik hiermee bezig was - dat zij op pinterest een boodschap tegenkwam van 11.11: the universe is knocking itself out to give you evidence of your alignment'. Dus ja, dat is het wel zo'n beetje. Al begrijp ik niet helemaal hoe een universum zichzelf knock-out kan slaan, maar dat terzijde. Ik sla mezelf in ieder geval behoorlijk knock-out, elke keer als ik zo'n strandbiebgedachte heb, en me herinner dat ik beter dankbaar kan zijn voor wat ik wél heb. En nu was ik even dankbaar voor het universum dat het echt z'n best doet om mij dit keer op keer te vertellen.



Die 1-en staan, kort gezegd, voor: uitkijken wat je denkt, want op dit moment wordt het allemaal waar, dus doe een wens! En ik kan me zodoende geen negatieve affirmerende gedachten veroorloven. Derhalve heb ik heel veel hulp gevraagd om deze - en alle bijbehorende angsten - van me af te nemen door de engel Michael. En toen kreeg ik de boodschap dat ik op de goede weg zit daarmee, doordat ik prompt 117 zag. En ook dat ze me helpen om het juiste te kiezen, 113. Want als je dingen uitstraalt, met al die 1-en, dan komen er ook dingen terug. En als een spin in z'n web wacht je tot dit komt, geduldig en stil, op je post, in contact met het hele web-universum om je heen (als jij trilt, trilt het universum) en als er dan iets gevangen raakt in je netten, spring je er in één keer op af en wijs je het net zo snel weer af wanneer het niet voldoet. Want ook dat hoort erbij. Ik zag het de spin laatst doen toen er een blaadje in z'n web vloog. Hij sprong erop af, zag wat het was, dat het niet voldeed, en ging weer op z'n post. Ik ben bang voor spinnen, omdat ik bang ben voor die vibratie, dat ik van alles uitzend dat gemanifesteerd kan worden. En ik merk dat ik stapje voor stapje minder bang word voor spinnen, terwijl ik dit proces aanga. Ik durfde zelfs naar een vogelspin te kijken in de dierentuin. Van een afstandje. En toen er een haar kriebelde op mijn schouders maakte ik een raar klein panieksprongetje, waarna ik om me heen keek of iemand het had gezien. En ook ga ik deze blog niet opfleuren met een relevant plaatje van een spin - wat ik normaal wel zou doen want plaatjes breken een lap tekst zo fijn in hapjes - dus denk die er zelf maar even bij.

Als ik in contact ben met de wereld (in mijn web zit), dan voel ik die angst ook totaal niet. Er kunnen spinnen over mijn handen lopen en ik blijf rustig. De spin is, kortom, een reminder dat ik weer mijn plek in de vibratie moet innemen, mezelf weer moet aflijnen op het web. Gecombineerd met de 1-en zijn dit reminders dat ik de kracht heb van dit roofdier, dat mijn gedachten werkelijkheid kunnen worden, en dat ik daar hulp bij krijg omdat deze gedachten afgelijnd zijn, maar dat ik continu alert moet blijven op wat ik uitzend. Gelukkig hoef ik niet al mijn gedachten te monitoren, maar kan ik ook hierbij hulp vragen aan de engelen, en daardoor voel ik me rustiger, op de stapje-voor-stapje-manier die zulke hulp kenmerkt.

En ondertussen voel ik stiekem dat het allemaal wel goed zit. Ik weet niet hoe mijn leven eruit zal zien vanaf september, maar ik vertrouw en ben vol hoop en blijde verwachting dat het iets heel moois zal zijn, dat in zo'n vorm komt die mijn eigen visualisaties zelfs overtreft (dit, god, of iets beters).

Veel liefs en spirituele vonkjes.

Creativiteit/mijn niet-blokkade

My heart beats with a ceaseless yearning… 

Ik heb een tijdlang gedacht dat ik creatief geblokkeerd was na de kunstacademie. Toen realiseerde ik me dat ik gewoon bezig was de balans te herstellen. Doordat ik daar lange tijd te geforceerd creatief was tot het me de strot uitkwam en ik niet meer wist waar ik nou eigenlijk mee bezig was (serieus, ik deed best gestoorde dingen, want dat doe je als je op de kunstacademie zit, dan verleg je je grenzen en wil je tof zijn enzo), moest ik nu even helemaal niets doen gedurende een gelijke hoeveelheid tijd. En druppelsgewijs is dat creatieve langzaam weer teruggekomen.

Mijn creativiteit komt bij vlagen, en ik vind het het fijnst om daarin mee te gaan, in plaats van die kraan zelf proberen te regelen. Maar het blijft iets dat werk vraagt, en dat herken ik van die tijd op de kunstacademie. Anders blijven het druppeltjes, leuk voor het moment, maar tot niets leidend. Zelf kun je er een stroom van maken door voortdurend onderhoud.

Ik merk dat ik mijn creativiteit zelf niet serieus genoeg heb genomen om dit ook consequent te doen, en dat was best een shockerend inzicht. Ik wachtte steeds even tot anderen mij groen licht zouden geven. Maar dat moet ik uiteraard mezelf geven. Dus dat is iets waar ik aan ga werken.

Iets wat me daarbij helpt is The Artist's Way. Dit is een spiritueel georiënteerd boek over het deblokkeren van je creativiteit. Naast inspirerende teksten en quotes die ik opslurp (ik ben echt een quoteslurper) staan er twee oefeningen in die ik regelmatig probeer te doen.

1. de ochtendpagina's: elke ochtend drie pagina's volschrijven met wat er ook maar in mijn hoofd opkomt. Mijn hoofd vindt dit erg leuk en gaat helemaal los. Maar het duurt wel een halfuur, dus ik heb er niet elke ochtend tijd voor. Ik ben erg vergevingsgezind naar mezelf toe dus ik vind het al prima als ik het een paar ochtenden per week doe.

2. het kunstenaarsafspraakje: elke week iets voor jezelf doen waarmee je je bron vult, waardoor je weer vanuit inspiratie kan creëren. Nu is dit iets wat ik sowieso al doe. Ik sta vaak stil bij dingen, en ik neem de tijd voor mijn impulsen, bijv om me op te laden in de natuur, ik zorg gedurende de dag regelmatig voor mezelf door bijv. over het water uit te kijken in mijn baantje. Maar soms heb je iets meer nodig dan steeds datzelfde plantsoentje of IJsselmeer. En dan is het lastig om iets te bedenken. De schrijfster suggereert dan ook om een lijst te maken van dingen die je graag doet, ter persoonlijke shock ende lering de datum dat je het voor het laatst hebt gedaan erachter te zetten, en vervolgens twee te kiezen die je diezelfde week nog gaat doen.

Hieronder een oefening gebaseerd op die tweede. Ik maakte een lijst van dingen die ik graag creëer:

- Het verhaal van Narrin en Kester
- Botanische tekeningen naar waarneming met een fineliner yeah
- Gedichten over mijn emoties
- Taarten en koekjes
- Outfits
- Mijn kamerinterieur
- Boeketten die ik zelf pluk
- Muziek: gitaar spelen en/of zingen
- Foto's van wat ik eet delen op facebook of mijn blog
- Foto's van momenten maken waar ik dankbaar voor ben
- Meditaties waarin ik mezelf allerlei zelfhelende visualisaties voorschotel
- Meditaties voor anderen leiden
- Dansen op mijn favoriete muziek
- Analoge fotografie
- Filmpjes maken die mooi zijn
- Zelf cadeautjes in elkaar knutselen
- Blogs schrijven
- Een eigen tuin onderhouden, eetbare plantjes laten groeien en hiervan genieten
- Een eigen huis
- Eigen kleren naaien (oké, dit heb ik een halve keer gedaan met een shirtje voor de Elf Fantasy Fair)
- Geïllustreerde recepten maken
- Onverwachte kaartjes opsturen naar mensen
- Het geven van een bloem aan iemand
- Intuïtief bijeenkomsten leiden voor jongeren
- Een schilderij schilderen
- Een liedje schrijven

(hoera voor het online delen van persoonlijke bucketlijsten die voor anderen slechts matig interessant slash relevant zijn! - oeh, dat bedoel ik dus met het niet serieus nemen)

Ik wil hier dus meer van doen, maar alléén de dingen waar ik echt zin in heb. Het deblokkeren van mijn creativiteit is niet een eenmalige actie, maar een kwestie van de momenten herkennen dat ik een idee heb, en daar vervolgens niet aan voorbijgaan. Dat is het geheim van creativiteit. Dan gaat het ook niet meer over deblokkeren, maar meer over blijven stromen, over creatief zijn, in plaats van steeds weer beginnen vanuit het niets. Er is geen innerlijk werk te doen, alleen actie. Vreugde, daarvan genieten en het vermenigvuldigen. De extatische impuls.

Ik was ooit in therapie bij een verdekte Scientologist (beetje creepy ja), die me vertelde dat de roes die ik voel tijdens het creatief zijn lijkt op de hoogste staat van zijn - volgens hem dan. Hij had een heel bord met alle emoties genummerd die in elkaar overgingen van totale mislukking via verdriet en woede, alsof er een rangorde is, en bovenaan stond sereniteit. Ik ben het niet met hem eens. De momenten dat ik het meest tot leven kom, dat mijn ziel tot in de kern verrukt is en mijn geluk door me heen danst, zijn de momenten dat ik creatief ben. Sereniteit in beweging. Hoe heb ik mezelf dit ooit kunnen ontzeggen?!

zaterdag 11 juli 2015

Verhalen over jezelf: bruggen en hutten bouwen

Mijn leventje gaat wel lekker. Het is nog wel een 'leventje', niet echt een 'leven', maar dat komt wel. Sinds de kunstacademie heb ik écht stapje voor stapje mezelf weer moeten opbouwen, en inmiddels is de grootste ellende achter de rug, thank god

Eén van de dingen die daarbij cruciaal waren (naast mijn relatie) is uiteraard mijn opleiding. Vorige week (drie weken terug - red.) was de laatste les voor de vakantie en we gingen met z'n allen lunchen. Waar ik me voorheen niet echt kon verbinden met mijn medecursisten, voelde ik me nu toch blij. Ondanks mijn sociale ongemak. Maar dat beschouw ik in goed gezelschap gewoon als schattig charmant gedrag. Ik ben gewend om er niet echt tussen te komen, in die groep, want veel deelnemers praten graag over zichzelf. Ik bedoel, we zijn allemaal met onszelf bezig, anders zouden we die cursus niet willen doen. Maar goed, de één is assertiever (lees: luidruchtiger) dan de ander, en ik stelde mezelf tevreden met een stille, neutrale en waar mogelijk genietende rol, om geen energie kwijt te raken aan onjuist getimede bijdragen-omdat-ik-anders-te-stil-ben. (Stil zijn is geen probleem.) Ik zat dus lekker bij mezelf mijn salade te eten, terwijl een aanstaande bruiloft tot in de details werd besproken, tot ineens alle ogen op mij gericht waren. Of ik studeerde. Eindelijk, hier had ik op gewacht! Nu kon ik na anderhalf jaar het verhaal vertellen dat al op mijn lippen brandde voor ik aan de cursus begon. Het verhaal van waarom ik de cursus ben gaan doen en hoe het met mij ging en mijn weg van zelfheling, Voor ik het wist, hakkelde ik iets onelegants over de kunstacademie en dat dat 'een beetje mis' ging en dat ik nu bij mijn ouders woon en een bijbaantje heb. Ik hoorde mezelf praten en het beviel me niet. Want dat verhaal, dat was ik niet.


Het raakte onzekerheid en pijn aan, de pijn dat ik tijdens en na de kunstacademie moeite heb gekregen mijn creativiteit uit te drukken. Ik was van mijn vasteland in het water gesprongen, en het vertellen van dit verhaal in die groep was niet de andere oever, realiseerde ik me.

En toen kreeg ik last van bewijsdrang, omdat ik wel graag uit mijn woorden wil komen, en ging ik nadenken over het verhaal dat ik dan wél ben, om mijn eigen brug naar vaste grond te creëren. En omdat ik van mezelf hou, verwoord ik het hier alsnog.

Ik groeide op in een liefhebbende familie, zonder oppassers. Mijn jeugd was rijk, vol logeerpartijtjes met mijn nichtje, boeken lezen, blokfluitlessen, danslessen, atletieklessen, etcetera. Ik was als kind best verlegen en stil, maar in het gezelschap van mijn neefjes en nichtjes kwam ik tot bloei. Dan kon ik hele verhalen verzinnen, die vaak te maken hadden met bruggen en hutten bouwen. Binnen van matrassen, buiten van takken en bladeren. Op school kroop ik in een mentale boomhut, en nam ik alles in me op. De omgeving ervoer ik vaak als ruw en niet-empathisch. Ik kleurde netjes binnen de lijntjes. Dat was mijn manier. Ik knoopte net genoeg contact aan met de juiste mensen om onopvallend door het leven te gaan. Bij gebrek aan echte vrienden bleef het leren en presteren mijn focus hebben. Dit nam de plek in van de ervaringen waarmee mijn leeftijdsgenoten het leven ontdekten. Ik ontdekte het leven via mijn fantasie. Ik las boeken, tekende en schreef verhalen. Ik had gothicjurken die ik alleen aantrok naar fantasyfestivals. Na een valse start met een universitaire studie, die gedreven werd door dezelfde prestatiedrang (daar werd ik immers voor beloond, de rest van het leven was juist het examen waar ik niet voor had geleerd), vond ik mezelf terug op de kunstacademie, maar mijn weg eindigde daar voor de studie was afgerond. Ik had nog meer werk te doen voor ik de maatschappij in kon stappen. Want hoe kun je creatief zijn en je passie vasthouden, als je niet bij jezelf bent? Het was tijd om alle opeengestapelde onzekerheden, pijn en verdriet van het gevoelige kind in mij te helen. Ik reisde, deed ervaringen op waarmee ik het leven ontdekte en kwam weer thuis. Daar moest ik mezelf stapje voor stapje opbouwen, en nu úit mijn schulp in plaats van erin. Mét mijn onzekerheden in plaats van over de toppen ervan. In contact met wie er ook maar om me heen was, in plaats van afwachtend tot er mensen langs zouden komen met wie ik hutten en bruggen kon bouwen. Het heeft een tijd geduurd voor ik sterk genoeg was om het leven in al z'n volheid aan te kunnen. Ergens onderweg is de passie voor het fantasievolle zoekgeraakt. Eerst de realiteit aanvaarden. Voor mij gaan fantasie en realiteit, de hut en de brug, hand in hand en maken ze een magische flow van mijn leven, als ik ze tenminste beiden kan toelaten.

Dit bovenstaande is ook slechts een verhaal, en er is zowel niets als alles van waar. Ik kan ook zeggen dat ik als kind heel speels en gelukkig was, en deze eigenschappen nu weer herwonnen heb. Ik kan vertellen dat ik in een beschermende omgeving opgroeide en vriendinnen had op de middelbare school waar ik creatieve dingen mee deed, zoals verhalen schrijven en tijdschriften maken (we hadden zelfs een aantal abonnees!) en dat ik daardoor tot bloei kwam. Dat is ook waar. Maar voor mij is het belangrijk om zulke verhalen te blijven vertellen, hoe relatief ze ook zullen zijn: ik identificeer me er volledig mee, absorbeer de informatie die ik erdoor krijg over mezelf, en laat het dan allemaal weer los, op het moment dat ik er vanuit een ander perspectief naar kijk. Via het verhalenmaken leer ik mezelf kennen.

sfeer

Ik wil na deze zomer samenwonen. We hebben een tijdje terug vol passie en verlangen gevisualiseerd hoe ons huis eruit moet zien. 


We zaten op een bankje aan de IJssel in Zwolle, maar dat is niet de plek waar we willen wonen - we willen de rivier afzakken naar Arnhem. Nu kan ik zeggen dat we verlangend over het water uitkeken naar het zuiden, maar dat is slechts een literaire kunstgreep. 


Over de woonkamer waren we het eens. Veel details van bijzondere, handgemaakte spulletjes, in een stijl die we delen. Tapijten en kleden in warme patronen & kleuren, houten kasten en bewerkte takken, veel boeken en cd's, lp's aan de muur, kratjes en planten. Volgens de feng shui het hout- en vuurelement. Stimulatie, warmte en een fijne plek om mensen te ontvangen. De woonkamer is tevens de plek van hout, omdat het de plek is van communicatie. 


Mijn ideale slaapkamer is heel anders. Die bestaat uit veel pastelblauw, wit, licht dat door voile schijnt, tinkelend glas, en lichtroze. Een serene plek. Volgens de feng shui is dat metaal, tevens het element dat bij de slaapkamer hoort, en een beetje water. 


Na onze visualisatie fietsten we langs een zonnewijzer in een tuin, wat een symbool is voor mijn hogere zelf: dat ik de richting op ga die naar mijn licht leidt, zoiets. Ik had een tijdje daarvoor veel met dat symbool gewerkt, dus nu vertelde het me dat ik op de goede weg zat, dat ik mocht vertrouwen dat ons verlangen uit gaat komen. 


Dit zijn details uit mijn huidige slaapkamer. Gisteren viel het me op: dát is wat ik toen bedoelde! Die serene sfeer, de kleuren: onbewust heb ik deze sfeer hier al gecreëerd.  


De kennis die ik het van de Wet van Aantrekking zegt me dat ik op de goede weg zit. Dat ik om me heen al aan het creëren ben waar ik naar verlang, in zo'n mate, dat het al voelt alsof ik in dit huisje woon en ik er met volle teugen van geniet. Hier dus alvast een impressie van mijn interieur.