vrijdag 5 december 2014

Positief?

Na weken gewacht te hebben op een paar foto's van een niet-terugmailer, plaats ik nu toch maar deze blog.

De laatste tijd heb ik de wind in de rug gehad. Geen nare groeiperiodes, vooral vooruitgang en inspiratie. Ik begon me heel positief te voelen, dus ik dacht: laat ik daar een ding van maken. Maak een ding van alles dat goed gaat, hou je er met man en macht aan vast! Je voelt hem al aankomen, daar zit een staartje aan, van diezelfde muis die met de man en al z'n macht weer ten onder gaat. Maar ach, dat is het leven. Ups en downs. Voor wie geen interesse heeft in een amalgaam van spirituele belevenissen, adviseer ik hierbij te stoppen met lezen.

Hoofdstuk 1 - vuur

Twee weken geleden ging ik naar een concert van Emiliana Torrini. Daar heb ik dus geen foto's van. Ter beeldvorming: ze had een soort afrikaanse jurk aan waar haar ene tiet steeds bijna uitviel, tot groot genoegen van mijn heteroseksuele en lesbische gezelschap. (Enes merkte het daarentegen totaal niet op, de schat.) Ik ken haar al heel lang. Ze is één van mijn favoriete artiesten, die met haar liedjes hele werelden aan indrukken in me oproept. Dit was een jaar na het uitbrengen van haar laatste cd, waardoor ze deze niet integraal speelde, maar verschillende cd's door elkaar. Het ene moment stond ik te springen en vals mee te zingen in het oor van de irritant lange man voor me met Big Jumps, over het nemen van risico's in je leven. Het volgende moment viel ik helemaal stil door Beggars Prayer. Ze raakte me en ik kon me ontvouwen. Met ontvouwen bedoel ik eigenlijk: dansen als een wilde.

Hoofdstuk 2 - Jong Bewust

Dinsdag en woensdag was ik bij Willemein om aan Jong Bewust te werken. Jong Bewust is ons platform voor hooggevoelige jongeren die bewust willen leven. Aangezien we een vrij open systeem zijn, zijn er voortdurend reorganisaties nodig, en het is zonder administratieve ervaring een heel gepuzzel om daar uit te komen. Op ons lijstje stond nog veel te doen, maar we hadden stilzwijgend besloten om daar pas aan te beginnen wanneer het vanzelf kwam. Toen ging het ineens weer stromen. Er gebeurt elke keer weer iets bijzonders als we samen komen. We hebben veel potentie met Jong Bewust, vooral als we vanuit onze eigen kracht samenwerken. En dat is nog wel een uitdaging voor me, die gepaard gaat met onzekerheid - kan ik het wel dragen, heb ik ook genoeg te bieden? Maar steeds weer voel ik vruchtbaarheid en passie, en krijg ik ideeën waarmee ik verder kom.

Hoofdstuk 3 - de energie van moeder aarde

Donderdag kwam Kiesha Crowther naar Zwolle. Zij is een wijze, spirituele persoon, die warme, vrouwelijke aarde-energie uitdraagt. Dat is mijn persoonlijke ervaring althans, voor meer informatie moet je maar even googlen. Ze kwam in Inspiratiewinkel Ana Sofia, waar ik ook heb meegeholpen aan het lunchcafé (ergens achter ons in de hoek op de foto). Gratis, vrije inloop, en Willemein wilde gaan als ik ook ging. Als mij zo'n uitnodiging gegeven wordt, dan heb ik de gewoonte daar in te stappen, ook al kende ik Kiesha Crowther niet zo heel goed. Het was een laagdrempelige avond om de winkel te supporten, dus er waren niet zoveel mensen. De eigenaresse van de winkel vertelde me dat ze vlakbij Zwolle ook zoiets als het Lunchcafé wil doen. Ik heb me aanbevolen gehouden, hoewel de winkel Ana Sofia zelf ook moet sluiten en daar vast ook veel mensen zonder werk komen te zitten. Ach, we zien wel waar het naartoe gaat. Kiesha was jaloersmakend op haar gemak in haar lichaam, temidden van een gemêleerd gezelschap. Ze zegende stenen, en ik vond er gelukkig nog eentje in mijn jaszak. Die helpt mijn eczeem te helen, iets wat ik toch best lastig vond om te vragen. Dus maar goed dat ik het heb gedaan. Want die steen draagt het hele universum in zich.

Ook al had ik vooraf niet echt een intentie voor de avond, het bracht me wel verder in het thema vrouwelijke energie. De vrijdag ervoor was het thema van mijn les namelijk 'mannelijke en vrouwelijke energie' geweest. Zachtheid in mezelf toelaten en stromen, dat heb ik nodig, en ook de uitwisseling van deze energie tussen vrouwen onderling: het geven en ontvangen van zachtheid en vrouwelijkheid. Nou, een stevige omarming van Kiesha, ook al is het een eenarmige waarbij mijn arm tussen ons in werd geperst (zie foto) is daar een hele goede voor. De week stond dus aanvankelijk in het teken van rolmodellen en vrouwelijke energie.

Hoofdstuk 4 - affirmaties

Vrijdag had ik les over affirmaties. Je weet wel, positieve uitspraken die je herhaalt om jezelf te herprogrammeren. Belangrijk daarbij is om ook de negatieve aanleiding te waarderen, ernaar te knipogen, anders schiet je je doel voorbij. Ik was, gek genoeg, maar ergens ook heel logisch, een beetje moe van mijn positieve week.


Het symbool van Mens en Intuitie, waar ik mijn cursus volg: een stralende roos - de eerste keer dat ik het ontdekte erg leuk, maar inmiddels een bekende verwarring, wanneer de roos wéér wordt gebruikt als zuiveringssymbool en mijn associatieve hoofd denkt dat het over mij gaat - dat doet het ook wel, maar meer op een meta-laag, als je begrijpt wat ik bedoel (hint: Primera) en niet in de opschoon-oefening zelf, want dat zou averechts werken

Toen ons werd gevraagd om ons kritische stemmetje aan te zetten, was dit iets dat ik erg fijn vond. Even licht werpen op mijn schaduwkant om die ook mee te nemen in mijn ontwikkeling. Ja, was dat het? Of zat er een staartje aan? Gelukkig is mijn hoofd niet zo kakeldruk met destructieve gedachten. Ik kon me dus rustig focussen op een diepere overtuiging die naar boven kwam. Dat verklaarde mijn ambivalentie: 'ik ben het niet waard'. Al die positieve dingen, mijn positieve week: ik ben het niet waard. Gelukkig zijn, flowen, vrouwelijkheid stromen, mijn licht uitstralen: ik ben het niet waard. Daardoor kwam deels ook die 'ontspanning' toen ik me mocht focussen op de negatieve dingen. Dat kwam immers overeen met de lagere trilling van 'ik ben het niet waard'. Dit soort overtuigingen dragen veel mensen met zich mee. Vooral de collectieve vrouw, denk ik. Niet voor niets zegt die ene cosmeticareclame 'omdat je het waard bent', om de vrouw te laten denken dat zij iets van buitenaf nodig heeft om haar eigenwaarde te voelen. Deze diepgewortelde overtuiging liet me tijdens alle mooie en inspirerende gebeurtenissen van de week een ongemakkelijke ondertoon voelen. In de plaats hiervan kwam een eigenwaarde-versterkende affirmatie in me op. En zie, daar heb je helemaal geen cosmetica voor nodig. (Niet dat ik dat draag, trouwens, DOE MIJ MAAR DE NAAKTE ZIEL). Sindsdien heb ik deze elke dag bij het wakker worden voor mezelf opgezegd.

Ik ontspan me, want ik ben gezond, leuk en gelukkig. 

Door er helemaal op in te voelen kon ik de dag beginnen met een hoge energie. Het was een tip van Willemein, die zei dat je 's ochtends erg ontvankelijk bent, voor je verstand je levensverhaal aan jezelf gaat vertellen over wie je bent en waar je staat. Dat verstand doet het half-bewust en automatisch, en voor je het weet zit je weer in je beperkende verhaal over je leven, je mogelijkheden en je toekomst. Dus als je jezelf wilt veranderen, is bewust herprogrammeren vlak na het wakker worden een mooi moment. Sindsdien heb ik na het wakker worden niet meer het gevoel dat ik iets vergeten ben.


Hoofdstuk 5 - Grote Droom

Zaterdag naar een lezing over de Mayakalender. Enes en ik wilden kennismaken met de eigenaren van Lothlorien, een vredescentrum in Frankrijk. Ja, het Lothlorien uit Tolkien: een magische plek temidden van de natuur, waar je je kunt opladen, helen en tot rust komen. Daar willen deze twee hobbits wel naartoe. De kleinschalige gemeenschap bevindt zich in dezelfde bloedmooie streek als Ecolonie. Je kunt er ook vrijwilligen, tegen kost en inwoning. Het was een warme ontmoeting, met warme mensen. Ze gaven ons bij het weggaan een knuffel. De energie voelde zuiver. We hadden ook een leuk gesprekje met een meisje dat er al eerder was geweest. Hier wil ik wel een weekje langskomen! En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zoveel meer bezig ben met mijn Grote Droom. Ik focus me juist op het creëren van een stevige basis hier in Nederland. Dat lijkt tegenstrijdig, en het legde me ook tijdelijk in een spagaat, tot ik besefte dat daardoor mijn Grote Droom juist meer kans van slagen heeft. Beide dingen kunnen namelijk naast elkaar bestaan: 1) mijn verlangen te reizen naar paradijsjes in het buitenland, en 2) mijn verlangen om mezelf in Nederland (professioneel) te ontwikkelen en meer in het leven te durven staan in plaats van erbuiten. Er bestaan namelijk vakanties, waarin ik naar het buitenland kan gaan. Om mezelf en mijn leven nog meer te verdiepen.

Dit alles werd mogelijk gemaakt door die prim(er)a energieverhoging uit de vorige blog. Zo heb ik me opengesteld voor alle mooie ervaringen, omdat ik zelf al zo'n positieve energie uitstraalde. Serieus, zo werkt het echt. Wat binnen je leeft, leeft buiten je. Voorheen was ik ook wel met affirmaties bezig, alleen niet genoeg. Nu ontdek ik hoezeer het werkt om jezelf 'op te vangen' zodra je een gedachte denkt waarvan je energie omlaag gaat - een tip van Kiesha Crowther. En om deze meteen om te draaien. Soms spiraal je een heel eind naar beneden, en soms vang je jezelf meteen op. Het voelen van de zon in je helpt om je gedachte vervolgens te transformeren met zachtheid en erkenning. En zo word ik langzaam mijn eigen rolmodel EN ben ik dankbaar voor alle inspirerende mensen die ik ontmoet. Want ook dat kan naast elkaar bestaan.

Hoofdstuk 6 - positief!

En ach ja, soms zijn dingen gewoon echt niet positief. Dat geef ik grif toe. De maandag erna werden er bomen gekapt achter het huis. Daarmee ook de nesten van vogels, en wie weet wat voor beestjes nog meer. Daar kon ik echt niets positiefs in ontdekken. Daar kwam mijn zon niet in. De boosheid, machteloosheid en triestheid die ik voelde, nadat ik besefte dat het geluid dat mij wakker maakte een kettingzaag was, en ik al die mooie bomen zag vallen… au. Dat was pas een nare start. Ik ben werkelijk de hele dag verdrietig geweest. Een hele uitdaging om op dat kettingzaagmoment mijn affirmaties te blijven zeggen.

Deze bomen zijn niet meer

Maar ik deed het toch. Ik bleef me verbinden met mijn zon, liefde, en de intentie om een zuiver geweten te hebben. En daar komt de positieve wending die ik hierdoor gecreëerd had: vlakbij deze werkplaats der destructie is de stadstuin waar ik op diezelfde maandag ook werk. Ik wou eigenlijk niet gaan, door mijn negatieve boomkap-stemming, maar zette mezelf ertoe. En serieus, drie keer raden wat mijn taak van de dag was: boompjes planten! Er brak weer een zonnetje door. De leidster vertelde me ook dat het oorspronkelijke plan was om op de plek van de stadstuin een parkeerplaats aan te leggen. Zij is met het tegenvoorstel gekomen voor de stadstuin, om de buurt meer te verbinden. Jaaa! Aarde voor baksteen! Fruitbomen voor flats! Alweer een rolmodel, voor de macht in eigen hand nemen om bij te dragen aan een natuurlijke aardebewoning.

Hoofdstuk 7 - eczeem

Over negatieve spiralen gesproken, een week later ging mijn les over gezondheid. Ik deed mijn Kiesha-steen in mijn broekzak als steuntje. Je moest een fysiek ongemak kiezen en ik koos voor mijn eczeem. Een gevoelig onderwerp, waar ik me ondanks mijn masochistische openheid op deze blog nog steeds over geneer. Het was een pittige voor mij. Mijn zo gecultiveerde opwaartse spiraal ging naar beneden door pijn en drama en voor ik het wist vertelde mijn hoofd mij weer een welbekend verhaal vol zelfmedelijden. De boodschap van eczeem gaat over weerstand. Woede over het ego/de vervuiling in deze wereld, waar mijn mannelijke energie tegen wil uitslaan. Je kent Jung's animus en anima? Een vrouw heeft een animus, dat is het mannelijke deel in haar, dat ze onbewust projecteert op de man in haar leven. Als je die animus integreert, kan je een gelijkwaardige relatie aangaan met een ander, waarin je de mannelijke en vrouwelijke energie in balans heb gebracht in jezelf.

Maar die animus van mij slaat niet écht uit tegen de ego-vervuiling (in bijvoorbeeld woede-uitbarstingen of misdadig gedrag) omdat ie dat niet echt liefdevol vindt - vandaar dat deze woede gaat binnenvetten en er fysiek uit komt, met alle passief-agressieve frustratie van dien. Woede ook over de afscheiding (huid) van de bron. De docente zei dat die afscheiding helemaal niet bestaat, en maakte me duidelijk hoe ik door de dualiteit heen kan kijken, wat een gigantische mentale inspanning was, waar ik uiteindelijk toch in slaagde, waarna ze prompt 'doeg' zei en de les afgelopen was. Een kleine stap voor haar, maar voor mij was het een hele ommezwaai. Van weerstand naar eenheid. Wauw. Dat is niet niks. Ja, eenheid. Toen ik dit gevoel had geduid, besefte ik ook dat dat het gevoel was dat de Kiesha-steen me gaf. Vandaar dat die steen het hele universum in zich draagt. Zulke poëtische uitspraken doe ik niet voor niets.

De symboliek waarmee mijn onderbewuste mij deze boodschap gaf appelleerde aan mijn middeleeuwse fantasy-esthetische voorkeur. Mijn animus reed namelijk te paard - ja, ik ben mijn eigen prins op het witte paard - om zijn voetjes niet vies te maken, om hoog en droog te zitten in het bos. (Angst voor vervuiling = allergieën). Het bos staat hierbij voor de wereld. Hij reed met getrokken zwaard. Klaar om uit te slaan tegen alles wat hem niet aanstond (uitslag, ontsteking). Tja, ook ik heb een bomenkapper in me. Hij stopte het zwaard pas in de schede en stapte af toen hij bij het kasteel kwam. Het kasteel staat hierbij voor de energetische barrière rond mijn lichaam. Een logge, onneembare vesting die mij afscheidt van de natuur, van de rest van de wereld, en van de hemel. Want de animus lag in het midden van het lege kasteel op de grond, op te kijken naar de stralend blauwe lucht. Verlangend om één te worden met de hemel. Terwijl het kasteel om hem heen tot ruïnes afbrokkelde. Typerend. Zorg voor je lichaam, daar vind je de hemel ook in. En ook in alle andere dingen. Zelfs in de mensen die bedacht hebben om al die bomen te kappen.

Ik mag mijn vrouwelijke kant uitnodigen om naast me te lopen en als een grote zonnevlinder spontane liefde uit te laten waaieren om me te verbinden met alles om me heen. Want dat is de beste bescherming toch, dat had ik immers zelf gezegd in de Primera-blog? Je eigen licht uitstralen, in plaats van een muurtje om je heen bouwen? Die vrouwelijkheid is hierin voor mij de oplossing, en het voelen van de eenheid. Ik draag de Kiesha-steen inmiddels niet meer. Misschien heb ik hem nog een paar keer nodig, maar de energie is al een heel stuk geïntegreerd.

Hoofdstuk 8 - conclusie

Ik kan nog wel een week wachten op die foto's van dat concert, en ondertussen blijven de ervaringen zich opstapelen. Van ruw materiaal vol rauwe emoties integreren ze tot mooi afgeronde, zinvolle levenslessen. En ondertussen hoop ik anderen te inspireren met precies dit voortdurende proces, want om één of andere reden schuilt daarin mijn kracht. Bedankt, Romy, voor het niet-opsturen van de foto's, want daardoor heb ik de puzzelstukjes in dit verhaal op hun plek kunnen laten vallen. Doeg.

2 opmerkingen:

  1. Mooi Roos! Hoe je het altijd toch weer zo helder in woorden uit weet te drukken... :)
    's Ochtends ontvankelijk zijn voor je levensverhaal.. Dat is ergens wel heel herkenbaar. Dat laat ik eens tot me door dringen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Vicky!
      Hm ja, fijn :) Veel plezier ermee als je er iets mee doet!

      Verwijderen