vrijdag 28 november 2014

Prim(er)a energie

Het was maandagochtend. Ik liep door een parkje, en voelde de herfstzon op mijn gezicht. Ik bleef even stilstaan.
Mijn bestemming was de Primera, om een pakje op te sturen. Er liep een hondenbezitter langs, die naar me keek. Ik bleef staan waar ik stond en begrensde mijn aura. Ik begon op te zien tegen het bezoek aan de Primera, in een beetje een armoedige wijk met veel allochtonen en tienermoeders. Terwijl ik daar zo in de zon stond wapende ik me alvast met een extra dikke rand tegen het tl-licht, de straling en de winkelmedewerkers. Ik voelde me al snel een beetje gedeprimeerd. Had ik me weer laten inpalmen door de negatieve energie, aangestoken door de hondenbezitter?

Maar ik had die zon naar binnen laten komen. Flow, ruimte en moeiteloosheid in mijn hart. En ineens had ik een inzicht. Het gaat er bij energetische bescherming niet om dat je datgene van buiten niet binnen laat komen, met alle muurtjes en weerstand vandien. Het gaat erom dat je je eigen licht naar buiten laat stralen. Je zon is de beste bescherming. Zo creëer je innerlijke ruimte, energetische ruimte, die gevuld is met zoveel positieve energie, dat er geen plek meer is voor negatieve energie van buitenaf. En daarmee verhoog je ook nog eens de energie waar je gaat.

Aldus verlicht liep ik de Primera binnen. Als ik in mijn specifieke (tl-licht, straling, ongelukkige winkelmedewerkers) weerstand was gebleven, had ik ongetwijfeld de angst voor een negatief gebeuren in de Primera waargemaakt en vooral tl-licht, straling en ongelukkige winkelmedewerkers waargenomen. Nu glimlachte ik naar de winkelbediende, zei haar gedag en bedankte vriendelijk voor het bonnetje, zonder iets terug te verwachten, gewoon vanuit het plezier om dat lichte ruime gevoel in mijn borst te voelen en naar buiten te laten komen. Ze glimlachte terug en reageerde erop. Het was een fijn en licht contact. Ik liep de Primera uit met een verhoogde energie, in plaats van met een verlaagde.

donderdag 13 november 2014

Knollenparade

Een tijdje terug plaatste ik bovenstaande foto van de overweldigende voorraad knollen die wij in de herfstmaand hebben geoogst. Inmiddels hebben we al heel wat klaargemaakt, en niet alleen maar stamppotten. Er zijn overigens nog geen inzendingen voor 'Kwestie Stamppot', dus bij deze blaas ik het project af. Ik vind de vraag of er wel mooie foto's van stamppotten kunnen worden gemaakt bij nader inzien toch niet zo interessant. Er is zoveel meer in de wereld dan stamppot. Dus, om een kleine greep aan mogelijkheden te laten zien, speciaal voor u, een knollenparade. 


Allereerst: deze aardperen kwamen de gelederen versterken. 

Koolraap - wortelstamppot. Bij deze: de slechtste stamppotfoto ooit. Je kunt niet zeggen waar het bord ophoudt en de stamppot begint. Sinds deze oninteressante maaltijd (zelfs de augurken, appelmoes en tofu hielpen niet) ben ik eventjes stamppot-af. Gelukkig voerde mijn reis me verder in knollenland. 

Pompoen-worteltaart. In het echt was hij veel oranje'er. Maar de bodem blijft grijs: die is gemaakt van boekweitmeel. Ik kreeg er veel negatieve reacties op. Onder andere van de kettingrokende vriendin van mijn schoonmoeder, die zonder het te vragen een stuk had gegapt. Ha. Ik vond het een heerlijke, gezonde taart.

Pastinaakfrietjes. Als in 'chips'. Niet als in 'patat'. Met venkel en dragon. Hier gingen drie pastinaakwortels in. Chips maken is de perfecte manier om van je overschot aan knollen en wortels af te komen. Het water verdampt door het bakken op hoge temperatuur. Ik heb deze achter elkaar opgegeten, zo lekker waren ze.

Meiknollen-kerriechips. Bij deze verklaar ik de meiknol tot de goorste knolgroente die ik ken. Scherp, koolachtig, radijsachtig. Het doet me denken aan die keer dat ik in mijn studententijd onder het mom van experimenten (ja, ik heb ook mijn ruwe periodes gehad) een enorme rettich op de markt kocht. Die vervolgens een stille dood stierf, als een walvis aangespoeld in mijn koelkast. Die koelkast waar ik overigens nooit geld voor heb gekregen toen ik daar weg ging. Tja, soms blijven zulke dingen jeuken…

Aardpeer-pastinaaksoep, met boterbonen en tahin. Ik wist niet goed wat ik van de smaak van de aardpeer moest vinden, of wat ik ermee moest doen, culinair gezien. De leidster van de stadstuin raadde me aan er om toetjes mee te maken. Maar ik denk dat zelfs ik niet zover zou gaan. Brr. Na deze soep voelden ik en mijn vriendin ons allebei nogal zwaar en moesten we even gaan liggen.

Knolselderij-peer-gembersoep, met kikkererwten en venkel. Deze was daarentegen verrukkelijk zacht, licht, kruidig en verwarmend.

Daarnaast heeft mijn vriend nog een keer een tajine met pompoen gemaakt, voor het eerst in zijn leven. Maar dat was op een avond dat ik ongesteld was en er gasten waren en daar had ik mijn handen al vol aan, dus ik heb geen foto gemaakt. De bietjes hebben geen bestemming gevonden, behalve als aas voor fruitvliegjes.

dinsdag 11 november 2014

Niet-weten

Ik kom vaak mensen tegen die niet weten wat ze willen. Overigens kom ik mezelf daarin ook vaak tegen. Liever ontmoet ik dan andere mensen. Want als ik mezelf tegenkom, moet ik het advies dat ik aan hen geef, waarmaken, en dan sterf ik een heel klein beetje.

Dit betreft: iets klopt niet in je leven. Je voelt een leegte, of je doet juist iets wat niet bij je past. Stoppen of doorgaan? Wat is de juiste weg? Wat wil je eigenlijk? Wat speelt er allemaal mee aan omgevingsfactoren? Hoe kan je hierin toch weer bij jezelf komen?

Het kan zijn dat alles even klopt, maar dan komt er vanzelf wel weer iets dat niet klopt. Dit is inherent aan het ego, dat altijd maar van alles WIL, en dus is het inherent aan het mens-zijn, en dus is het inherent aan de ontwikkeling van de ziel. Het is de kunst om op die laag te komen. Want alleen uit die laag, de laag van je ziel, kun je tot echte ontwikkeling komen.

Maar eerst is er een periode van leegte nodig. Dit is tegengesteld aan hoe de maatschappij in elkaar zit. Daarin word je immers geadviseerd om zo snel mogelijk met een alternatief te komen. Dat zegt al genoeg over het verlies van het contact met de natuur in deze maatschappij. Ik bedoel: alsof de winter, waarin de grond braakligt en al het leven in winterslaap of inkeer gaat, niet mag bestaan, terwijl deze onmisbaar is in de cyclus. Om dit te onderstrepen, heb ik een aantal citaten voor je, die het mooier zeggen dan ik zelf kan:

"Sta jezelf het niet-weten toe en ontdek wat er uit de vruchtbare bodem van het niet-weten wil oprijzen."
 - Spirituele Inzichtkaarten

"Let those questions you can't answer create a standing vacuum in your brain that sucks information in through your senses."
 - Jon Young

"Be patient toward all that is unsolved in your heart and try to love the questions themselves, like locked rooms and like books that are now written in a very foreign tongue. Do not now seek the answers, which cannot be given you because you would not be able to live them. And the point is, to live everything. Live the questions now. Perhaps you will then gradually, without noticing it, live along some distant day into the answer."
 - Rainer Maria Rilke

Je weet niet wat je wilt? Mijn advies: laat maar.

Ik meen het. Zeg het na, en voel wat het doet: laat maar.

Zo simpel is het.

woensdag 5 november 2014

Lunchcafé de Verleiding #3

Het Lunchcafé waar ik twee maanden heb gevrijwilligd, is niet meer. Ik had het verwacht, maar niet zo snel. Het liep namelijk niet: er waren nauwelijks klanten. De winkel waar het was opgezet, Inspiratiewinkel Ana Sofia, heeft niet de middelen om zoiets lang vol te houden. Ze zouden het nog tot december de kans geven, maar het is met ingang van deze week gestopt. Geeft niet, ik was mijn bakens al aan het verzetten.


Het was een fijne ervaring, en een nuttige. Eentje waar ik zeker nog wat aan ga hebben, voel ik. In mijn eentje in het diepe gegooid te worden, maakte me weerbaar. En om bijna onbeperkt mijn creativiteit te mogen gebruiken, in een fantastische winkel met lieve mensen en bijzondere ontmoetingen, is iets waar ik heel dankbaar voor ben. Ik ben ervan overtuigd, dat wanneer je iets creëert, wat het dan ook is en hoe klein het ook is, dit altijd goed is. Beter nog, het is een heldendaad, en niets minder dan dat. Niet dat het nou zo ongelooflijk moeilijk is. Maar - hoe zal ik dit zeggen - omdat alles wat gecreëerd wordt, een expressie is van liefde. Soms is die liefde er wat moeilijker in terug te vinden, dat klopt, maar het is altijd iets wat gemanifesteerd werd door iemand die dacht dat hij of zij het juiste deed. Iedereen denkt altijd dat hij of zij het juiste doet. Daar, een wegwijzer naar non-dualiteit.


De vrijheid om onbeperkt te creëren, is in mijn ogen het grootste geschenk wat iemand kan geven. En deze vrijheid te gebruiken, te ontvangen, en vanuit vreugde in daden om te zetten, is een bijzondere prestatie. Er kunnen namelijk heel wat stemmetjes tussen zitten. Angst, normen en waarden, overtuigingen, belemmeringen. Je kent het wel. Voor je persoonlijke groei is het spannend om te zien wat er gebeurt als je die dingen aangaat. Als je ondanks de angst, gewoon doorbuffelt. Niet in ontkenning of stoerdoenerij, maar in acceptatie. Als die angst vervolgens weer wegebt - grijp 'm niet vast en hij doet dat vanzelf - kun je merken hoe belangrijk deze stap voor je was. Nadat ik zonder horeca-ervaring voor het eerst een sandwich had opgediend, voelde ik me als een kind dat voor het eerst op de kabelbaan was geweest. Exhilarated.



Al snel was ik in mijn element. Ik bedacht elke week een recept voor op Facebook, en elke donderdag zorgde ik dat het op voorraad was. Zo heb ik gember-citroenbonbons gemaakt, notenpasta en cashewkaas. De bonbons bleven liggen, maar het potje pecan-amandelpasta was helemaal leeggeschraapt, met het dringende verzoek om meer. De cashewkaas heeft helaas geen kans gehad, maar die vindt z'n weg nog wel. 


De afgelopen twee maanden was mijn leven ingevuld zoals ik het graag wil zien. Echt, ik kon me niet meer wensen! Ik heb vertrouwen gekregen in mijn innerlijke stem, die zegt dat ik nu niet moet pushen om een inkomen te krijgen. Ik heb de intentie, ik heb de motivatie, ik doe de dingen. Het komt vanzelf wel goed. Soms is het maar beter dat je niet weet wat de volgende stap is, las ik ergens (bedankt Stefan ;) ). Ik wacht rustig met lege handen, en ben dankbaar voor wat ik heb ontvangen.