zaterdag 4 oktober 2014

Vrijwilligen bij Lunchcafé De Verleiding

Ik ben in het kader van 'mijn momentum vasthouden na de strandbieb' bezig gegaan met twee dingen. Het ene had ik al beschreven: meehelpen in de stadstuin. Als dank kan ik dan ook wat groentes meenemen. Goeie deal. Het andere is vrijwilligen bij de spirituele winkel van Zwolle, waarbij ik meehelp met het bereiden en serveren van glutenvrije en speltsandwiches en rauwe taarten. Ik kan mijn creativiteit gebruiken en ben in een fijne winkel. Vandaag was ik er voor de tweede keer. De 'collega' met wie ik zou gaan samenwerken zegde af, dus ik stond er alleen voor. De vrouwen van de winkel waren op de benedenverdieping en zeiden dat ik ze aan de mouw kon trekken als ik ze nodig had.

Hier komt het ventilatiegedeelte: ik voelde me de hele dag zó onzeker en zelfbewust! Ik had het idee dat iedereen in die winkel precies kon zien hoe goed (of slecht) geaard ik was, wat er allemaal in mijn hoofd omging, met wat voor emoties ik worstelde. Ik voelde me minderwaardig, schuldig aan irrelevante dingen en totaal niet spontaan. Ik probeerde deze emoties zo goed mogelijk te accepteren voor wat ze waren. Dan maar onzeker. Gewoon doen. Mijn assertieve deel maakte mijn gevoelens een kopje kleiner en verweet mij dat ik me weer teveel aantrok van wat andere mensen van me denken, ik ging extra rechtop staan en onderdrukte mijn emoties als er mensen boven kwamen, deed er toen nog een schepje ego-kracht bovenop en kortom, ik verkrampte en vervormde mezelf waarna ik die versie probeerde op te lappen in plaats van terug te keren naar mezelf.

Er waren nauwelijks klanten. Ik raapte mijn moed af en toe bijeen en vroeg dingen aan de dames beneden. Ik mocht wel gaan experimenteren met gerechten. Ik kreeg meteen een ingeving en maakte rauwe walnoot"kaas" met sesamstrooisel. Dat was echt super lekker. Ik belegde drie komkommertjes ermee, en liep naar beneden om de dames te laten proeven. Ze vonden het erg lekker, en ik leefde op en was spontaan, voor één seconde, en daar was de onzekerheid weer.

mijn recept van de veganistische walnootkaas

Vlak voor sluitingstijd kwamen er nog twee klanten, en ik serveerde ze speltbroodjes met walnootkaas en quinoasalade. Dit maakte ik zelf op, garneerde ik met een salade, olijfolie, sesamstrooisel, nog wat rozijntjes door de quinoa, en met bestek en al liep ik naar hun tafel, en hopla, daar ging het bestek, kleng kleng kleng... Ook had ik het gevoel de verkeerde dingen te zeggen, want ze keken me zo raar aan, of haalde ik me dat in mijn hoofd? Ik heb geen ervaring in de horeca. Ik deed maar wat. De gerechten zagen er mooi uit, en ze vonden het erg lekker, zeiden ze achteraf. Maar wat is horeca-etiquette? Hoe hoort het? Ik maakte deze overweging een kopje kleiner: ik doe het op mijn manier! En vervolgens voelde ik me weer onzeker, want is mijn manier wel goed? En vervolgens had ik weer heel veel erkenning nodig en ging ik obsessief alle hygiënevoorschriften lezen. En toen schakelde ik weer over op mijn intuïtie. Een leuke mevrouw die Zielreadings (term waarschijnlijk verkeerd onthouden) gaf aan de tafel verderop, zei tegen me dat ik veel vuur in me heb, en dat mijn cursus Intuitieve Ontwikkeling een blij licht in me is. Ik ontspande. Ik werd gezien.

Ik bleef een half uur langer. Ik maakte alles zo'n beetje schoon en schreef een bonnetje uit voor deze mensen, waarbij ik niet zeker was van de prijzen. Afgelopen donderdag hadden mijn collega en ik een rauwe chocoladetaart laten mislukken, en ik nam het potje gestolde vies-uitziende drab mee naar beneden, met als intentie om te vragen of ik het mee kon nemen. In plaats daarvan vroeg ik: wat zal ik hiermee doen? Ze zeiden dat ik het wel in de koelkast kon zetten, dat mijn collega had gezegd dat het als broodbeleg gebruikt kon worden. Dit was mijn idee geweest, trouwens, maar goed. Ik zei: ja, of door een smoothie. Dat vonden ze ook een goed idee, fijn, kreeg ik toch een beetje erkenning met mijn geniale ideeën. Maar helaas, daar ging mijn potje chocoladedrab. En ik liep met lege handen de winkel uit. Zoveel stress en moeite, en ik hield er niet eens etenswaren aan over, laat staan geld. Mijn vuur doofde.

Ik kon moeilijk onderscheid maken: wat kon ik vragen, en wat was gewoon mijn faalangst? Ik had, achteraf bezien, best kunnen zeggen dat ik me in het diepe gegooid voelde. Maar ik had het idee dat als ik eenmaal de sluis open zou zetten, makkelijk in huilen kon uitbarsten. 'Zie je wel, wat een klein kind, ik vond al dat ze er zo jong en onnozel uitzag' projecteert dan een innerlijk stemmetje. In zo'n winkel wordt alles aangevoeld en ze zullen dan vast heel aardig zijn, maar ik wilde juist bewijzen dat ik heus wel weet hoe je een volwassen, mindful, geheeld mens bent en hoe je moet aarden en zo. Dus ik ontkrachtte mezelf, en tegelijk bekrachtigde ik mezelf, mijn gevoelige en assertieve kanten vochten met elkaar, en ik miste de spontane stroom van het 'hier en nu', maar ik was me er tenminste wel bewust van. Ik weet achteraf heus wel dat mijn handelingen prima waren, en dat ik soms misschien sociaal gezien wat apart uit de hoek kwam, maar ach, boeie…

Is dit nieuw? Nee, dit heb ik over het algemeen bij zulke dingen. Welkom in mijn belevingswereld. Zucht. Was dit een spannend verhaal? Neuh, niet echt. Maar ik was wel gespannen, en nu niet meer.

3 opmerkingen:

  1. Fijn om aan het einde "Ik weet achteraf heus wel dat mijn handelingen prima waren, en dat ik soms misschien sociaal gezien wat apart uit de hoek kwam, maar ach, boeie…" te lezen, anders had ik me geroepen gevoeld om iets dergelijks te zeggen :P Het is logisch dat het één en ander onwennig was en tenzij je hebt gelogen over je horeca-ervaring, zullen je collega's daar normaliter begrip voor hebben (of het zijn eikels).

    Ik ben nu na het lezen wel erg benieuwd of je er vaker gaat werken (of al gewerkt hebt)? Het klinkt ondanks dat je er niet vanaf het eerste moment volledig je draai hebt gevonden (joh) wel echt als iets voor jou, zowel de omgeving als het bereiden van de gerechten (voor zover ik daar als bloglezer over kan oordelen natuurlijk). De manier waarop je het recept hebt "versierd" vind ik ook erg cool (en ik heb nog nooit een handschrift gezien dat zo op dat van mijn moeder lijkt :P).

    Helemaal naar Zwolle voor vrijwilligerswerk heb ik trouwens wel bewondering voor of heb ik gemist dat je uit Fryslân verhuist bent?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha, ja, dat dacht ik wel, jij bent wel van het schijt hebben ;)
      Ik weet niet meer of ze dat wisten, ik had wel vertrouwen dat het goed zou gaan en wilde mezelf bewijzen… Maar terwijl ik dat deed was ik dus ook bloednerveus.

      Ik ga er zeker wel vaker vrijwilligen, overmorgen alweer. Het is wel echt iets voor mij inderdaad :) Soms geeft wrijving veel energie.
      Oh haha, dat is wel grappig, dat het op dat van je moeder lijkt!
      Dank je :)

      Nee, ik ben nu eigenlijk continu bij mijn vriendje in Zwolle en ben niet meer 'economisch gebonden aan Sneek' zoals ze dat dan zeggen... Volgende stap: hier een uitkering/baantje, al ben ik nog niet officieel verhuisd want dat zou betekenen dat ik bij mijn schoonmoeder intrek en daar wil ik eerst nog even goed over nadenken.

      Verwijderen
  2. Oké, goed te lezen dat het idd iets voor jou is. Je zult je er ongetwijfeld op den duur steeds relaxter gaan voelen, mits de collega's leuk zijn en je het werk zelf leuk blijft vinden. Wie weet kun je op den duur zelf een zaakje beginnen :)

    Oh, als je in Zwolle verblijft heb ik er geen bewondering voor dat je in Zwolle vrijwilligerswerk doet! (Dat is natuurlijk een grapje :P) Bij je schoonmoeder intrekken lijkt me idd een beslissing die je zeer weloverwogen moet nemen. Jullie zouden in het geval dat je een baantje vindt niet samen het huis uit kunnen? Wellicht anti-kraak of zo?

    BeantwoordenVerwijderen