woensdag 15 oktober 2014

Een blog over de Picknick met allemaal foto's, alleen niet van de Picknick zelf

Afgelopen weekend had ik een picknick bij Oud Amelisweerd naast Utrecht. We hadden die met z'n drietjes vanuit Jong Bewust georganiseerd. Vanwege het weer gingen we toch maar niet picknicken op het landgoed, maar eten bij de Veldkeuken. Het is daar erg leuk. Biologisch, lokaal (ze hebben zelf ook een moestuin) en zelfs een vegan en glutenvrij optie: SOEP! Omdat het vanaf 1 uur regende dat het goot, konden we alleen onderdak zoeken op plekken waar we al snel overprikkeld en verkleumd waren. Toch vond ik het een heerlijke dag. Veel van mijn favoriete mensen waren bij elkaar, waaronder een dierbare vriendin uit Ecolonie. Zij voelt voor mij als een zusje, en is sinds een tijdje weer terug in Nederland, en ook in mijn leven, wat nog steeds een beetje onwerkelijk aanvoelt. Waarschijnlijk omdat ik in Ecolonie geen foto's maakte, ben ik op die dag per abuis ook mijn cameliaatje vergeten. Zucht, ik bedoel natuurlijk cameraatje. Maar als ik in de natuur ben, in een spontane flow, vind ik het toch al niet prettig te moeten overschakelen op een andere mindset. Dan laat ik het nu liever uitdijen en tijdloos worden, in plaats van te willen vangen met mijn camera. Misschien dat deze dingen elkaar niet uitsluiten voor natuurtalenten in de fotografie, maar wel voor mij. 

Op een gegeven moment zaten we naast elkaar (met z'n achten) op een bruggetje. We waren aan het praten en gaven een bakje meloen door, met onze voeten bungelend over de rand. Ik stelde voor om te mediteren en in de stilte te zinken. Dat was zo fijn, omdat we sowieso al met elkaar verbonden waren. Omdat we zoveel herkenning voelen en allemaal hooggevoelig zijn, resoneren we, onze aura's sluiten op elkaar aan, zonder dat er een dissonante noot tussen zit. Ik vind het altijd weer bijzonder om dit te merken met Jong Bewust. Het stelt me in staat om in mijn kracht te gaan staan en dat soort dingen voor te stellen. 

Naderhand gingen we met een klein groepje vrienden in Zwolle afhaalthai halen en met kaarsjes opeten op de grond. Dat wil zeggen, we aten de kaarsjes niet op. God, het verhaal wil vandaag niet echt vlotten. Nu zit er kaarsvet in de vloerbedekking, maar dat wou ik er niet bij zeggen, omdat ik de romantische glow van het verhaal niet wilde verstoren, maar daar is het nu dus toch al te laat voor. Jongens jongens toch. Gelukkig hebben we een strijkbout. Daarmee schijn je kaarsvet uit de vloerbedekking te kunnen strijken. Moet je er wel een servetje tussen doen, voor het geval je meteen enthousiast gaat DIY-en. 


Deze heb ik op de picknick-die-geen-picknick-was van een vriendin gekregen en hangt nu bij het raam, om me te beschermen tegen ongewenste energieën. Het is van drijfhout gemaakt, gebrand en versierd met een venusschelp. Ik vind hem echt heel erg mooi. Ik heb nog nooit zoiets gekregen en het doet me denken aan een amulet. Als ik wakker word, kijk ik ernaar. Zo'n lief cadeautje! Je kunt dus zulke pennen kopen, om in hout tekeningen te branden. Dat kan me altijd wel charmeren vanwege het ets-achtige sepiakarakter, dus misschien ga er ik ook wel één kopen.


Ik heb thuis bij mijn ouders veel kwalitatief goede tekenspullen, maar nu was ik bij Enes en gebruikte ik kinderstiften en -kleurpotloden. En omdat ik niet meer op de kunstacademie zit, durf ik deze tekening  'de levensboom' te noemen, want dat is hoe ik rol, deze dagen.


Dit kaartje heb ik Enes anderhalf jaar geleden gestuurd. Ik ben het zelf, op het strand op Terschelling, waar we vroeger bijna elke zomer op vakantie gingen. Toentertijd was ik erg trots op mijn regenbooglaarzen, en eigenlijk vind ik ze nu nog steeds leuk. Kinderdingen zijn sowieso eigenlijk leuk. Behalve dan als je schoonmoeder jou en je vriend aanroept met 'Kinderen! Het eten is klaar!' Want wij zijn immers 24 en 28 jaar schoon aan de haak, en bovendien koken we liever zelf. Maar ja, laat ik me maar focussen op de woonsituatie die ik wél wil. Overigens stuur ik Enes niet alleen maar kaartjes waar ik zelf op sta. Ik heb hem ook wel eens een kaartje gestuurd waar hij op staat. Dat was toen hij zwaar werk moest doen en veel heen en weer moest lopen, waarop hij als troost de dansbenen van de gluur-naar-mij heeft, uit de laatste film van Michel Gondry.


Overigens zag ik gisteren ook een film met Audrey Tautou (bruggetje!) een ouwe al, over een uitwisselingsstudent van Erasmus, iets van 'de spaanse herberg', maar dan in het Spaans. Die was erg leuk. Ik had kaartjes gemaakt voor Enes en mij, omdat we elke keer falen als we ons voornemen om samen een film te gaan kijken. Hoezeer we het ook 'een date' noemen en tegen elkaar zeggen 'we gaan vanavond naar de film' - tegen de avond meanderen we overal naartoe, maar niet naar het zien van een film. De kaartjes mochten ook niet baten, zoals je ziet: ze waren voor maandag, maar gisteren keken we pas een film, en bovendien was het een andere. Gelukkig was de prijs 'un bisou' (Enes volgt een cursus frans dus ik help hem waar ik kan met sneaky overhoor-guerilla's) en konden we dus makkelijk nieuwe 'kopen'. Tien puntjes voor schattigheid… 


Koekjesss!!! Met noten en jam. Van een recept waar veel chiazaadjes in moesten, en ze hebben die visachtige omega-3 smaak als je teveel kauwt, maar verder zijn ze wel lekker. Ik heb ze opgegeten toen ze nog warm waren. Dat is het hele punt van zelf koekjes bakken. Mijn schoonmoeder zei dat dit niet goed is, omdat je hoofdpijn krijgt van het eten van warme koekjes. Hier mag je zelf een mening over vormen. Ik doe dat in ieder geval wel. Misschien vorm ik een beetje te veel een mening. Daar krijg je pas hoofdpijn van. Maar goed. Zucht. Focussen op de woonsituatie die ik wél wil, laat ik dit maar zien als een bruggetje… Dat visualiseren helpt tenslotte ook met het geld, ja, het werkt echt. Ik heb sinds mijn vorige blog namelijk al twee dealtjes op marktplaats gesloten, ding ding ding ding ding! 

4 opmerkingen:

  1. Haha, heerlijke blog. Je stijl met dat "in jezelf bloggen" (ipv praten dus) en foutjes laten staan is echt leuk. En wat je vertelt is ook gewoon leuk om te lezen :)

    Ik gok dat jullie L'auberge Espagnole keken? Is 'ie leuk? Ik was ooit verliefd op Audrey Tautou en heb zodoende een aantal films met haar erin gekeken, zelfs als een film zelf me niet echt leuk leek (en soms ook niet was) :P

    Mijn moeder liet een keer een heet strijkijzer op de vloerbedekking vallen en toen hadden we een paar jaar een afdruk van een strijkijzer in de vloer staan :P Uiteindelijk vond ik het zelfs jammer dat we een houten vloer kreeg en die afdruk verdween, want die was vertrouwd en uniek.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je! Ik hou er niet zo van om het zo'n glad porseleinen perfect verhaaltje te maken, daar word ik helemaal opstandig van.

      Ja, L'Auberge Espagnole, die is echt leuk! Aanrader. Audrey Tautou heeft niet echt een glansrol, maar de film zelf is wel echt leuk (dus andersom :P ) Haha, wat leuk dat je ooit verliefd op haar was, aaah.

      Hm, misschien had je een foto kunnen maken van de strijkboutvlek en die inlijsten aan de muur. Verhef de fout tot het kunstwerk :P

      Verwijderen
  2. Dan ga ik die film wellicht ook eens kijken! Ondanks het ontbreken van de glansrol van Audrey.

    Sterker nog: ik had gewoon dat stuk tapijt zelf moeten inlijsten toen het van de vloer werd gehaald. Eeuwig zonde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Veel plezier ermee :)

      Jaa, natuurlijk, het tapijt zelf! Ach, het is nu een lijstje in je herinneringen ;)

      Verwijderen