woensdag 29 oktober 2014

Dubbelspi en het Reliëf van het Moment

deze blog bevat filosofische gedachten en een accumulatie van oneliners en een beetje onzin

Hallo beste mensen, ik wou het vandaag met jullie hebben over dubbelspi en de intense groenheid ervan. Allereerst: wat is dubbelspi? Velen van jullie lopen al enige tijd met deze vraag te worstelen. Welnu, talm niet langer op de drempel van de kennis, maar neem mijn hand en stap eroverheen. Dubbelspi is de naam van mijn favoriete detoxsmoothie. Hij bevat fruit, spirulina en spinazie. Soms, als ik mezelf heb herinnerd aan het Reliëf van het Moment, voel ik dat ik de dubbelspi weer nodig heb. Even een shot alkaliserende voedingsmiddelen, weet je. Met de juiste voedsel krijg ik grip op mijn aarde-element.

Deze foto maakt inzichtelijk dat spirulina een alg is. En een soort groen monster. 

Daarbij is spinazie het enige dat rijmt op de achternaam van mijn vriendje. Het wordt tijd dat ik hiermee mijn voordeel doe in een sinterklaasgedicht. En verder geeft het woord dubbelspi mij gewoon een badass-gevoel.

Dan, wat betreft het Reliëf van het Moment. Misschien dat ik deze term heb opgepikt in een mindfullness-gerelateerd artikel. Maar als ik het google, vind ik niks, behalve dan talloze hits met 'relief' als Engels woord voor opluchting. Dus misschien heb ik het ergens gehoord. Of gedroomd. Doet er ook niet toe, het bestaat en heeft nu een functie. Voor mij het betekent het dat alles wat er in het moment is, nodig is om dat moment te vormen. Het goede en slechte, het lichte en donkere: het Reliëf van het Moment. Zie het als een soort Romeins beeldhouwwerk met veel clair-obscur. Dat is handig, voor een beelddenker. Als je eens je aandacht richt op wat er allemaal is op dit moment, kan je het voor jezelf opsommen. Dat is weer erg handig voor een lijstjesmens. Bijvoorbeeld, eentje van gisteravond:

Donker: mijn buik zeurt (ik heb onregelmatig gegeten vandaag)
Dieper stukje donker: ik maak me zorgen om mijn financiële situatie (ik moet dit, moet dat)
Schaduwen hier en daar: ik voel dit, voel dat (deze emoties zijn nog niet geïntegreerd, moet ik ermee aan de slag?)
Grijs plateau: ik zit in de stoel
Lichte toppen: de muziek is prachtig
Stralend licht: het lamplicht is van goud

Even kort door de bocht: door het te accepteren, geef je je eraan over. Niet alles hoeft egaal te zijn, of goed. Je mag de donkere stukjes benoemen zoals ze zijn. En het moment wordt gloedvoller en dieper dan daarvoor. Je haalt je verstrooide aandacht terug en bundelt deze in een bewustzijn dat plots een omvattende kwaliteit heeft. En dat is lekker. Alles waar je je bewustzijn op richt, wordt groter. Hierbij moet gezegd worden, dat het de kunst is om je tijdens dit proces niet te verliezen in bovenstaande parenthesen. (Parenthese betekent: datgene wat tussen haakjes staat. Dit is een parenthese.) De gedachten over wat je waarneemt, voelt en denkt. De gedachten over de gedachten over wat je waarneemt, voelt en denkt. De verhalen die je hoofd maakt. Maar als het gebeurt, accepteer dat dan toch ook weer als een onderdeel van dit Reliëf. Het heeft geen zin om je te verzetten tegen wat er al is. Let wel, het Reliëf van het Moment leidt nergens toe. Het is een manier om het 'nu' te verdiepen. Ik vind het zelf al fijn genoeg om de woorden te denken en dan gaat de rest inmiddels vanzelf. Misschien dat het Reliëf een stukje lichter is geworden nadat je dit hebt gedaan, maar dat is niet het doel. Want als het je doel is, zal het je niet lukken.

Dan nog even over Stamppot Augurkje. De eindstand is 2 tegen 5 in het nadeel van de stamppotfoto's. Ik moet zeggen, dit betreur ik zeer. Ik had gehoopt dat de lezers van mijn blog toleranter zouden zijn ten opzichte van stamppot met augurken in een bloemetjesbord. Die hebben ook bestaansrecht, weet je. Oké, wat een onzin, sorry jongens. Maar het is sowieso stamppottentijd. Enes en ik hebben nog heel wat knollen en andere wortelgroentes liggen. Veel ervan heeft hij meegenomen van zijn stage, waar beschadigde of te kleine groentes worden meegegeven aan de stagiaires en medewerkers van het bedrijf. Een soort kromkommer-idee.

pompoen, zoete aardappel, wortel, knolselderij, meiraap, koolraap, pastinaak, aardappel, bietjes

Dus mocht ik weer eens stamppot gaan maken (zoals bijvoorbeeld Hete Bliksem), dan zal ik niet nalaten de foto's hiervan te delen en kun je weer 'ja' of 'nee' klikken. Met als centrale vraag: kunnen stamppotten er wel appetijtelijk uitzien? Als je inzendingen hebt, mail ze naar roosstokkel@hotmail.com onder vermelding van het codewoord 'kwestie stamppot'. Dan kunnen we de kwestie van alle kanten bekijken. Een bloemetjesbord is niet verplicht.

Goed, bedankt, dat was het weer voor vandaag. Ik hoop dat je er wijzer en ook een beetje minder wijs van bent geworden, want zeg nou zelf, is het niet heerlijk om af en toe je lange witte baard af te scheren?

maandag 27 oktober 2014

Fan

deze blog is spoilervrij

Ik ben tot over mijn oren verliefd. Mijn ziel is in beroering gebracht. Mijn wereld heeft plots kleur gekregen en een behoefte is vervuld waarvan ik voorheen niet wist dat ik hem had.* En na amper drie dagen een magische tijd samen te hebben beleefd, werd mijn hart gebroken door het afscheid. In die drie dagen heb ik emotioneel trauma geleden, levenslessen geleerd en ben ik in verrukking gebracht door geliefde ontmoetingen, spannende ontwikkelingen en opgetild door verbeelding waarvan ik niet wist dat deze mogelijk was. En niemand weet ervan. Op het oog lijkt het alsof er niets is gebeurd. Alleen mijn letterlijke ademloosheid blijft achter als een echo van mijn ervaringen.


Ik heb het over een boek. En het is lang geleden sinds een boek zo voor mij tot leven is gekomen. Vroeger**, toen ik nog een tiener was, die zich geen raad wist met de wereld en liever vluchtte in haar verbeelding, heb ik mijn hart opgehaald aan de boeken van Robin Hobb. Ze schrijft lijvige fantasyboeken vol diepgaande emoties en levensechte personages. Vooral de boeken over het personage Fitz spraken me aan. Fitz is de bastaardzoon van een kroonprins, voor wie een lot als moordenaar is weggelegd, een instrument van de intriges aan het hof. Hij wordt verliefd, blijkt over magie te beschikken (beide soorten!) en dan ontrafelt zich een epische plot over profetieën en hoe het lot van de wereld van hem afhangt, want:

It's all connected. When you save any part of the world, you've saved the whole world. In fact, that's the only way it can be done.

Uit het boek: De gouden nar. 


de nar en Fitz, 2009

De nar is een ander personage dat mijn hart heeft gestolen. Een bleke, slanke figuur met een vlijmscherpe tong, mysterieuze uitspraken en een groot hart. Hij is een Witte Profeet, niet helemaal menselijk. De band tussen Fitz en de nar gaat diep, hoewel Fitz zo menselijk is als iemand maar kan zijn. Hij is een typische lompe man, gekweld door pijnen uit zijn verleden, bij tijd en wijle geleid door zijn dierlijke, wolfachtige kant, maar ook met een diep en rijk gevoelsleven. Fitz heeft geleerd zich te vermommen, maar de manier waarop de nar maskers opzet, waarbij hij verschillende facetten van zijn persoonlijkheid laat spreken, is, tja, HEEL ERG SEXY. (Sorry, ik liet me even gaan.) Die facetten zijn wel een thema van Hobb. Ik vond het in dit boek vooral interessant te lezen hoe bepaalde personages verschillende delen van Fitz kunnen geven wat hij nodig heeft. Dat heeft me wel aan het denken gezet: bij elke geliefde of naaste haal je iets anders, maar kun je het uiteindelijk allemaal wel in jezelf vinden, dat wat die ander in je aanspreekt? Het zou onverstandig zijn je geluk compleet te laten afhangen van een ander, maar die voegt zeker wel wat toe, en als je iemand moet missen die zo'n wezenlijk deel van jou tot leven heeft gebracht, is dat als een litteken dat bij de seizoenswisselingen altijd zal blijven trekken. Fitz heeft een neiging tot zelfmedelijden en trekt zich dan terug op zijn schrijfkamer, waarbij hij zichzelf van alles kwalijk neemt. Dat is zo ongeveer de toon van de boeken. Heerlijk om je mee te identificeren op donkere avonden.

Daarnaast eten ze veel stoofpotten, hompen brood met kaas en roomboter, vlees aan het spit, soep met wortels en uien, gedroogd fruit en noten geroosterd in een honinglaagje. Ik vind dat allemaal heel lekker klinken en zou bijna een keer vlees aan het spit willen eten, als ik niet in het echt een soort veganist zou zijn geweest. De mode die werd beschreven sprak mij als tiener zo aan, dat ik mijn oorschelpen opmaakte met oogschaduw - iets wat mijn vader toentertijd maar een rare bedoening vond, een dochter met groene oren. Ik had een narrenmuts, gekocht op een middeleeuws event, en droeg deze naar festivals zoals Castlefest en de Elf Fantasy Fair, waarbij ik strepen over mijn ogen tekende en zelf ruitenpakjes naaide uit t-shirts met verschillende kleuren. En ik maakte fanart. Heel veel fanart. Autocorrectie maakt 'fanaat' van dat woord, en dat klopt ook wel een beetje. Hoe kan je aan niet-lezers beschrijven wat een goed boek met je doet?

Hobb heeft drie trilogieën geschreven over de wereld van de Zes Hertogdommen, waarvan twee over Fitz en de nar gaan, en een tetralogie (van vier boeken) en de andere trilogie gaan over de terugkeer van de draken. Het blijkt allemaal met elkaar verweven te zijn. Na de tweede trilogie over Fitz en de nar, stopte ze met hun verhaal, tot teleurstelling van vele fans. En nu, jaren later, keert ze er weer naar terug. Toen ik in één van haar boeken een stapeltje verloren gewaande boekenbonnen vond, heb ik stante pede dit nieuwe boek gekocht. Ik las vooral 's nachts, droomde een stressdroom over het einde, herlas de ochtend na mijn nachtbrakerij een aantal cruciale passages, en schreef er geestdriftig over in mijn dagboek waarbij ik woorden als 'goddelijke ervaring' gebruikte. Tja, je bent hooggevoelig of je bent het niet, hè. En nu zit ik in een zwart gat, dat ik probeer op te vullen door deze blog te schrijven. Maar ja.

Narrin en Kester

Dan nog iets anders: de laatste keer dat ik haar boeken heb herlezen, is zo'n vijf jaar geleden. Dat was voor mij de aanleiding tot het begin van het een fantasy-epos van eigen hand. Na een paar hoofdstukken groeide het me boven het hoofd. Maar het blijft dierbaar voor me, anders dan mijn andere pogingen tot schrijverij. De hoofdpersonen in mijn verhaal heten Narrin en Kester. Hun queeste betreft het terugbrengen van de magie in de wereld. Daarbij krijgen ze hulp die zich uitstrekt over de eeuwen, via een briefwisseling van twee tragische vorsten, die eerdere incarnaties van hen blijken te zijn. Narrin is een klein, bleek, blond meisje met pluizig haar, dat heel gevoelig is en niet wordt begrepen. (Ha, de drie verwijzingen in deze zin! Wie ze raadt, krijgt één van mijn boekenbonnen!) Dat is maar goed ook, want ze beschikt over een gevaarlijke magie. Ze wordt gered uit haar netelige leefsituatie door Kester, de hofnar van de koning, en opgeleid tot assistent-nar. Nu ik dit boek heb gelezen, weet ik niet of ik dat verhaal ooit zal afmaken. Hoe kan ik ooit zo'n rijke ervaring recreëren als ik zelf de schrijver ben, en vervelende zaken als research moet doen? Maar het viel me op dat ik inmiddels veel weet over het boerenleven en het leven in gemeenschappen, en dus wel wat uit mijn mouw kan schudden wat middeleeuwse samenlevingen betreft. Daarnaast is mijn cursus natuurlijk een afspiegeling van magie, of, in een groter geheel bezien, andersom. Dus ik heb inmiddels wel wat meer toepasselijke levenservaring. Misschien moet ik dat manuscript toch eens afstoffen. Me onderdompelen in de elementen uit deze verbeeldingswereld die mijn ziel zo bewogen. Zelf creëren als een rebound-relatie.

*als ik het goed hebt, vindt deze zin, die tot mijn repertoire behoort, zijn oorspong in één van Hobbs boeken
**=nu (who am I kidding?)

maandag 20 oktober 2014

Permacultuur

Gisteren las Enes iets voor over meloenen, dat om een of andere reden mijn tuindrift triggerde. Je eigen meloenen kweken, stel je voor, een hele zomer lang meloenen eten uit eigen tunnelkas… Plotseling kon ik niet meer wachten om mijn droom te vervullen. Een verterend verlangen vrat aan mijn zonnevlecht, tezamen met de angst of het ooit wel zal gaan lukken en iedereen om me heen doet leuke dingen en wat doe ik aaah. Ik kalmeerde mezelf door even in meditatieve staat te verzinken. Want het heeft geen zin om te verlangen. Het heeft wel zin om het te voelen alsof het er al is - de wet van aantrekking. En het heeft ook zin om te kijken wat je in het hier en nu kunt doen om alvast wat dichter bij de realisatie van die droom te geraken - manifestatie. Ook al is het maar een kleine stap. Dat verlangen heb ik al vaak genoeg gevoeld: dat ken ik nu wel, dus zaak om het als propeller te gebruiken wanneer het opduikt. 


Vandaag heb ik dus gestudeerd in een boek over permacultuur. De hele ochtend. Eten. En een stuk van de middag. Ik heb geleerd over verhoogde bedden en het inbrengen van biomassa, en hoe je hiermee niet alleen een zuurstofrijke grond creëert, maar ook een natuurlijke windwal. Ik heb geleerd over de talud en het terras, en de beste hoek voor leem en droge grond (respectievelijk 60 tot 75 graden en 45 graden), omdat leem verzadigd kan raken van water en je de kans loopt dat het verzakt als je een minder steilere helling neemt. Ik heb geleerd dat in de permacultuur aanwezig water altijd gebruikt wordt op de plek waar het voorkomt. Ik heb geleerd waarom monocultuur zo ziekmakend is voor een ecosysteem. Ik heb geleerd hoe polycultuur en groenbemesting van elke grondsoort een bloeiend ecosysteem kunnen maken. (In het kort: plant zonnebloemen). Ik kwam de wortelknolletjes weer tegen waar mij ooit over verteld is in een ANW-les door meneer Peijnenborg, die deze gebruikte om nutriëntenarme grond in Colombia rijk aan stikstof te maken, door vlinderbloemigen te planten die in symbiose met de bacterie Rhizobium leven. Toentertijd vond ik meneer Peijnenborg maar een raar ventje dat veel te dicht bij je kwam staan, maar nu denk ik: wat geniaal dat hij dat deed. Echt, ik hou van permacultuur, het is geweldig.


Aldus volgestouwd met informatie heb ik twee uur geholpen in de stadstuin, die ook ontworpen is volgens de principes van de permacultuur. Deze wordt geleid door een drukke hippie met hennahaar. Ze is nogal chaotisch. Al pratend beent ze naar de andere kant van de tuin, zonder om te kijken. Hele verhalen. Onverstaanbaar. De tweede keer dat dit gebeurde zei ik 'sorry?' en toen ving ik nog net de uitleg op van het oogsten van de rucolazaden.

Zaadjes zeven 

Na het zeven mocht ik de rucola wel afsnijden en tussen de aardperen leggen. 'Ah, als mulch,' zei ik slim. 'Jij hebt er verstand van!' zei hennahaar. Ik vertelde dat ik net in een boek over permacultuur had gelezen. Ik voelde me een 'studie' die een aai over haar bol had gekregen. Maar even serieus: dit is dus wel echt de beste manier om te leren. Ook zag ik een aantal verhoogde bedden in aanmaak. Net zoals in het boek, bestonden deze uit stammetjes en struiken, met daaroverheen een laag aarde. Op deze manier blijft informatie wel hangen, en bouw ik echt kennis op voor mijn droom van later. Voor nu is het ook de perfecte manier van leven: ik voel me eigenlijk al zoals ik me wil voelen, later. Ik ben lekker in de tuin bezig, ik doe dingen volgens mijn passie, ik deel deze met mijn vriendje - wat wil je nog meer? Alle positieve ionen die ik had veroorzaakt door een dag binnenzitten, ontlaadden zich samen met mijn angst of mijn droom ooit wel gemanifesteerd zal worden via mijn handen weer in de aarde.

Paksoi, pompoen, meiknollen, prei, snijbiet en rucola en een blije Roos

Toen ik thuiskwam na twee uur noeste arbeid, was Enes er ook net weer. Hij loopt stage bij een biodynamisch bedrijf. We hadden allebei een armvol groenten meegenomen als beloning voor ons werk. Hij had twee kleine pompoentjes, ik een grote. Hij had bietjes, ik had meiknollen. Enzovoort. Waarschijnlijk ben ik de enige die hier hyperactief enthousiast van wordt. 

Een worm in onze compost!

Aangestoken door ons beider enthousiasme, gingen we samen nog even aan het werk in de achtertuin, om deze winterklaar te maken. 

Ons zwarte goud, van een jaartje composteren

Onze compost is nog niet helemaal vergaan: er zaten nog takjes en blaadjes in. Maar dat is niet erg, wist ik te vertellen, want dat is biomassa, en voor het doel dat wij voor ogen hadden juist alleen maar goed. We wilden ons gerooide bed namelijk beschermen tegen de weersomstandigheden in de winter. Als je dit niet doet, en er komt een fikse storm of vorst overheen, dan spoel je het bodemleven weg of je bevriest het zelfs. Beter kun je deze een beetje warm houden door biomassa (plantaardig materiaal zoals struiken, bladeren) te laten composteren en dit dan toe te dekken. Daardoor kan de bodem in de winter ook actief blijven en zich herstellen van het gebruik. Ook is het raadzaam om niet diep te ploegen, maar de aarde alleen even los te maken. Dit omdat je anders het hele bodemleven omgooit en verstoort. Met een vork kan je gaten maken en deze even heen en weer wrikken - dat is genoeg om de grond weer wat los te maken zodat er weer zuurstof in komt.

Onze mulchlaag bestaat uit compost en snijbiet - zie ook onze slakkenkantelen (die overigens geen soelaas hebben geboden)

 Ook ons zielige kleine oostindische kersje werd toegedekt met snijbiet

We kunnen de groenten uit de tuin niet meer eten, aangezien er pal naast een flat is gesloopt en er rijkelijk kalk en weet ik veel wat aan andere enge stofjes (ze gingen in asbestpakken naar binnen - ieh) in onze tuin is gestrooid - en daarmee bedoel ik ook echt rijkelijk. Dat het er wit van zag. Dus gebruiken we alles als mulchlaag. En hopen we dat het evenwicht zich in het voorjaar heeft hersteld, en de natuurlijke processen de kalk en de andere stofjes onschadelijk hebben gemaakt of iets dergelijks. Nou ja, dat zien we dan wel weer. 

 En kijk eens aan, wat mijn liefje nog meer had meegebracht: een boeketje bloemen! 

En toen gingen we patatjes eten. Einde. 

zondag 19 oktober 2014

Zondagwerk


De dag begon met pompoenmuffins. Ik had laatst koekkruiden gekocht en heb al een tijdje een pompoencraving, en nu zat ik nog voor mijn yoga oefeningen al in de racestand. Het was de eerste keer dat ik zonder recept muffins daadwerkelijk heb laten slagen, met een krokant korstje en een zachte binnenkant. 

Nee, eigenlijk begon de dag met een droom dat ik sinaasappels plukte, omdat het nog zulk mooi weer buiten was. Jammer dat ik die sinaasappels niet had meegenomen, want de schil had vast heel lekker gesmaakt in de muffins. 

Recept voor glutenvrije vegan pompoenmuffins

Kook ongeveer 1/4 pompoen in stukjes. Aangezien ze in grootte verschillen: ga uit van ongeveer 1 cup puree. Maal 2 el lijnzaad, meng dit met 4 el water en laat even staan. Maal ondertussen 3/4 cup havermout tot meel, en voeg hier 3/4 cup (glutenvrij) meel, 2 tl bakpoeder, 1 el koekkruiden, een snufje zout en 1 tl Ogran no-egg aan toe. Pulse om te mengen. Roer het lijnzaadmengsel. Meng ondertussen 2 el zachte margarine (of kokosolie) met 1 el amandelpasta en 3/4 cup kokosbloesemsuiker. Doe het lijnzaad hierbij. Pureer de pompoen en doe het bij de natte massa. Meng dan de natte en droge delen. Schep in muffinvormpjes (ik had genoeg deeg voor 9) en bak 25 min op 220 graden Celsius. Voila. 



Maak dan een foto die zo flets is dat je hem gigantisch moet bewerken om de muffins iets minder grijs te maken. 


Na de muffins gingen we naar het Engelse Werk, een park/stadsbos aan de rand van Zwolle. Ik had snel nog wat tortilla's met bonenpuree in elkaar geflanst en een salsa om in te dippen. Ik zat eigenlijk nog steeds in de racestand. Hoe meer ik aan het kokkerellen ben bij het Lunchcafé, hoe meer ideeën ik heb voor thuis. 


Het recept voor maistortilla's heb ik hier gevonden. Alleen heb ik er geen rode bonenpuree, salsa, geitenkaas en chili-olie op gedaan (wat echt verrukkelijk klinkt) maar alleen zwarte bonenpuree - gekruid met mexicaanse kruiden en sambal natuurlijk. En ik had een klein weckpotje gevuld met verse salsa.


Mexicaans werk.


donderdag 16 oktober 2014

Stamppot

Oké. Ik ga je nu een paar foto's laten zien die ik er persoonlijk heel smakelijk uit vind zien. Maar ik ben bevooroordeeld, aangezien dat bord nu in mijn buik zit (ja niet het bord, maar… goed) en het echt dus HEUL LEKKER was. 

Daarom, om eens even te kijken hoe smakelijk jullie het eruit vinden zien, heb ik een idee. Onderaan deze blogpost zie je twee opties 'ja' en 'nee'. Je kunt stemmen. Het is anoniem. Vind je dit er lekker uit zien of niet? Dit is je kans om je mening te laten tellen!*

een studie in mosterd

joepie, van de andere kant

En wie had gedacht dat hollandse stamppot zo Ayurvedisch kon zijn? Jep, ik ga deze blogpost een informatief randje meegeven. De Ayurveda is een hindoeïstische gezondheidsleer uit India. De gezondheid wordt daarin op een holistische manier vanuit o.a. lichaamstype, yoga en levenswijze benaderd. Koud water drinken wordt in de Ayurveda afgeraden, aangezien je dan je spijsverteringsvuur blust. Ook is het raadzaam om in elke warme maaltijd alle zes smaken te vertegenwoordigen. (Al is dit ook afhankelijk van je lichaamstype/constitutie en het seizoen.) Massages met heel veel warme olie zijn typisch ayurvedisch, maar je krijgt er wel vet haar van. Ik spreek niet uit ervaring. Helaas. Goed, daar komt ie, de zes smaken in een hollandse stamppot:  

- zoet (appelmoes, zoete aardappel, aardappel)
- samentrekkend (nootmuskaat, aardappel)
- zuur (augurk, mosterd, tempeh, tamari, balsamicoazijn)
- zout (aardappel, keltisch zeezout en nog wat andere soorten minder keltisch zout, bijv. uit de mosterd)
- scherp (mosterd, peper, knoflookpoeder, paprikapoeder) 
- bitter (andijvie)

Maar goed, zo hollands is ie nou ook weer niet, met die tempeh. En die mosterd. En die augurken. Zijn augurken hollands? Ik ga het opzoeken. Hm, ook Indiaas. Daar is het inleggen van groenten ontstaan. Het wordt Acar of Atjar genoemd, wat 'zuur' betekent. Al heet de smaak 'zuur' in de Ayurveda Amla. Weetje dat ook weer.

*voor wat? Misschien dat ik, indien er een volmondig 'ja' ontstaat, besluit vaker stamppotten op de foto te zetten. En indien er een volmondig 'nee' ontstaat, zal ik uit pure opstandigheid alsnog foto's van stamppotten maken, MAAR DAN MEER. Nou, daar zou ik het wel voor doen.

woensdag 15 oktober 2014

Een blog over de Picknick met allemaal foto's, alleen niet van de Picknick zelf

Afgelopen weekend had ik een picknick bij Oud Amelisweerd naast Utrecht. We hadden die met z'n drietjes vanuit Jong Bewust georganiseerd. Vanwege het weer gingen we toch maar niet picknicken op het landgoed, maar eten bij de Veldkeuken. Het is daar erg leuk. Biologisch, lokaal (ze hebben zelf ook een moestuin) en zelfs een vegan en glutenvrij optie: SOEP! Omdat het vanaf 1 uur regende dat het goot, konden we alleen onderdak zoeken op plekken waar we al snel overprikkeld en verkleumd waren. Toch vond ik het een heerlijke dag. Veel van mijn favoriete mensen waren bij elkaar, waaronder een dierbare vriendin uit Ecolonie. Zij voelt voor mij als een zusje, en is sinds een tijdje weer terug in Nederland, en ook in mijn leven, wat nog steeds een beetje onwerkelijk aanvoelt. Waarschijnlijk omdat ik in Ecolonie geen foto's maakte, ben ik op die dag per abuis ook mijn cameliaatje vergeten. Zucht, ik bedoel natuurlijk cameraatje. Maar als ik in de natuur ben, in een spontane flow, vind ik het toch al niet prettig te moeten overschakelen op een andere mindset. Dan laat ik het nu liever uitdijen en tijdloos worden, in plaats van te willen vangen met mijn camera. Misschien dat deze dingen elkaar niet uitsluiten voor natuurtalenten in de fotografie, maar wel voor mij. 

Op een gegeven moment zaten we naast elkaar (met z'n achten) op een bruggetje. We waren aan het praten en gaven een bakje meloen door, met onze voeten bungelend over de rand. Ik stelde voor om te mediteren en in de stilte te zinken. Dat was zo fijn, omdat we sowieso al met elkaar verbonden waren. Omdat we zoveel herkenning voelen en allemaal hooggevoelig zijn, resoneren we, onze aura's sluiten op elkaar aan, zonder dat er een dissonante noot tussen zit. Ik vind het altijd weer bijzonder om dit te merken met Jong Bewust. Het stelt me in staat om in mijn kracht te gaan staan en dat soort dingen voor te stellen. 

Naderhand gingen we met een klein groepje vrienden in Zwolle afhaalthai halen en met kaarsjes opeten op de grond. Dat wil zeggen, we aten de kaarsjes niet op. God, het verhaal wil vandaag niet echt vlotten. Nu zit er kaarsvet in de vloerbedekking, maar dat wou ik er niet bij zeggen, omdat ik de romantische glow van het verhaal niet wilde verstoren, maar daar is het nu dus toch al te laat voor. Jongens jongens toch. Gelukkig hebben we een strijkbout. Daarmee schijn je kaarsvet uit de vloerbedekking te kunnen strijken. Moet je er wel een servetje tussen doen, voor het geval je meteen enthousiast gaat DIY-en. 


Deze heb ik op de picknick-die-geen-picknick-was van een vriendin gekregen en hangt nu bij het raam, om me te beschermen tegen ongewenste energieën. Het is van drijfhout gemaakt, gebrand en versierd met een venusschelp. Ik vind hem echt heel erg mooi. Ik heb nog nooit zoiets gekregen en het doet me denken aan een amulet. Als ik wakker word, kijk ik ernaar. Zo'n lief cadeautje! Je kunt dus zulke pennen kopen, om in hout tekeningen te branden. Dat kan me altijd wel charmeren vanwege het ets-achtige sepiakarakter, dus misschien ga er ik ook wel één kopen.


Ik heb thuis bij mijn ouders veel kwalitatief goede tekenspullen, maar nu was ik bij Enes en gebruikte ik kinderstiften en -kleurpotloden. En omdat ik niet meer op de kunstacademie zit, durf ik deze tekening  'de levensboom' te noemen, want dat is hoe ik rol, deze dagen.


Dit kaartje heb ik Enes anderhalf jaar geleden gestuurd. Ik ben het zelf, op het strand op Terschelling, waar we vroeger bijna elke zomer op vakantie gingen. Toentertijd was ik erg trots op mijn regenbooglaarzen, en eigenlijk vind ik ze nu nog steeds leuk. Kinderdingen zijn sowieso eigenlijk leuk. Behalve dan als je schoonmoeder jou en je vriend aanroept met 'Kinderen! Het eten is klaar!' Want wij zijn immers 24 en 28 jaar schoon aan de haak, en bovendien koken we liever zelf. Maar ja, laat ik me maar focussen op de woonsituatie die ik wél wil. Overigens stuur ik Enes niet alleen maar kaartjes waar ik zelf op sta. Ik heb hem ook wel eens een kaartje gestuurd waar hij op staat. Dat was toen hij zwaar werk moest doen en veel heen en weer moest lopen, waarop hij als troost de dansbenen van de gluur-naar-mij heeft, uit de laatste film van Michel Gondry.


Overigens zag ik gisteren ook een film met Audrey Tautou (bruggetje!) een ouwe al, over een uitwisselingsstudent van Erasmus, iets van 'de spaanse herberg', maar dan in het Spaans. Die was erg leuk. Ik had kaartjes gemaakt voor Enes en mij, omdat we elke keer falen als we ons voornemen om samen een film te gaan kijken. Hoezeer we het ook 'een date' noemen en tegen elkaar zeggen 'we gaan vanavond naar de film' - tegen de avond meanderen we overal naartoe, maar niet naar het zien van een film. De kaartjes mochten ook niet baten, zoals je ziet: ze waren voor maandag, maar gisteren keken we pas een film, en bovendien was het een andere. Gelukkig was de prijs 'un bisou' (Enes volgt een cursus frans dus ik help hem waar ik kan met sneaky overhoor-guerilla's) en konden we dus makkelijk nieuwe 'kopen'. Tien puntjes voor schattigheid… 


Koekjesss!!! Met noten en jam. Van een recept waar veel chiazaadjes in moesten, en ze hebben die visachtige omega-3 smaak als je teveel kauwt, maar verder zijn ze wel lekker. Ik heb ze opgegeten toen ze nog warm waren. Dat is het hele punt van zelf koekjes bakken. Mijn schoonmoeder zei dat dit niet goed is, omdat je hoofdpijn krijgt van het eten van warme koekjes. Hier mag je zelf een mening over vormen. Ik doe dat in ieder geval wel. Misschien vorm ik een beetje te veel een mening. Daar krijg je pas hoofdpijn van. Maar goed. Zucht. Focussen op de woonsituatie die ik wél wil, laat ik dit maar zien als een bruggetje… Dat visualiseren helpt tenslotte ook met het geld, ja, het werkt echt. Ik heb sinds mijn vorige blog namelijk al twee dealtjes op marktplaats gesloten, ding ding ding ding ding! 

zondag 12 oktober 2014

Bonbons (op verzoek)



Cacao-carobe: voor 10-15 bonbons


Begin met een papje van een handje cashews, een lepel kokosolie en wat water. Doe hier een paar eetlepels carobepoeder doorheen. Dit is de peul van de johannesbroodpitboom, een chocoladevervanger die voor zo'n 50 procent uit natuurlijke suikers bestaat. Je kunt dit in natuurvoedingswinkels kopen. In combinatie met cacao versterken de smaken elkaar. Je kunt natuurlijk ook gewoon cacaopoeder nemen, maar doe er dan wel een of twee lepels agavesiroop bij. Een snufje cayennepeper gaat goed samen met chocoladesmaak en samen met de carobe wordt de bonbon dan net even wat pittiger en rijker van smaak dan een gewone chocoladebonbon. Voeg dan wat gemalen cashewnoten of amandelmeel toe tot het stevig genoeg is om te rollen. Strooi pure hagelslag op een plankje en rol elke bonbon hierin. Als je het recept echt rauw en suikervrij wilt houden, rol ze dan in cacaonibs of cacaopoeder.  


Citroen-gember: voor 10-15 bonbons

Twee handjes cashewnoten malen tot 'meel'. Dan de blender leeghalen en een handje cashewnoten met een lepel agavesiroop, een lepel kokosolie, rasp van 1/2 citroen (biologisch! anders zit er een waslaag omheen) en een beetje sap van de citroen blenderen tot een papje. Voeg zo weinig mogelijk water toe. Dit met de cashewmeel vermengen, tot het zo stevig is dat je het kan rollen tot bonbons. Als je ze niet stevig genoeg kan krijgen, voeg dan wat havervlokken toe. Die zuigen ook vocht op, en je kunt ze zo eten, omdat ze bij het persen al gestoomd zijn (ze zijn dus niet echt rauw). Strooi wat gemberpoeder op een plankje en rol elke bonbons erin tot ie mooi bedekt is met een goudgeel laagje. 

Als je allergisch bent voor cashewnoten, kun je deze prima vervangen door witte amandelen. Dit geeft in dit recept een sterkere bitterkoekjessmaak dan de neutralere cashewnoten, maar dat is alleen maar lekker, denk ik. Misschien moet je dan wel wat meer citroen en agavesiroop, of eventueel wat kokosmeel, toevoegen om de smaken uit te balanceren. 


sorry, ze waren al op, maar ter visualisatie: ze waren lichtbruin met pitjes

Vijg-dadel-amandel: voor 10-15 bonbons

Twee gedroogde vijgen en 6 gedroogde dadels blenderen. Als je een zwakke blender hebt kun je ze eerst 10 minuten laten weken in warm water, of wat water toevoegen. Dan een handje amandelen toevoegen, met of zonder schil, en een halve lepel amandelboter. Omdat ze bij mij nu te vochtig waren om goed te rollen, deed ik er chiazaadjes doorheen (die zijn gezond, smaakloos, zuigen vocht op & vormen een gel-achtige massa) en wat gemalen cashewnoten die ik over had, maar dit kan natuurlijk ook met amandelmeel, of amandelen die je zelf maalt. Ik deed er een flinke theelepel kaneel doorheen. Ik zette het mengsel een kwartiertje in de koelkast, zodat het op kon stijven en de chiazaadjes vocht konden opzuigen, voordat ik de bonbons ging rollen. 

De pitjes van de vijgen en chiazaadjes lijken qua bite op elkaar, wat ik om één of andere reden een erg bevredigend feit vond. Daarom heb ik ze in dit recept met elkaar laten trouwen, maar je kunt ook gewoon meer notenmeel toevoegen als je niet zo'n maffe koppelaar bent.

Bewaar de bonbons in de koelkast maar haal ze er voortijdig uit als je niet van koud eten houdt. Doe ze er dan wel weer in voor je ze allemaal opeet. De bonbonpapiertjes kun je bij Dille & Kamille kopen, 1 euro voor 75 papiertjes.

donderdag 9 oktober 2014

Rauwe happies

rozijnenbonbons, chocoladebonbon, gojibessenbonbons, chocoladetaart

Vandaag stond ik weer lekker in mijn eentje in het lunchcafé. Deze keer was ik ook hyper, niet van angst, maar van enthousiasme. Ik heb quinoasalade gemaakt en gojibessenbonbons. Van de chocoladetaart heb ik de bodem gemaakt. Er was één klant. 

Deze keer zei ik nog maar even tegen de mevrouw van de winkel dat ik me de vorige keer in het diepe gegooid voelde, en dat was een fijn gesprek. We hebben zitten praten over mijn vriendje, die daar vaak komt. 'Hij heeft een bijzondere oogopslag,' zei ze. 'En een lieve uitstraling'. Dat vind ik dus ook. Ze vond mij ook lief, en voelde wel aan dat ik het type ben dat veel geruststelling en erkenning nodig heeft, en ik kon me mede daardoor vandaag wél overgeven. Ik voelde me een stuk rustiger. 

Ik vertelde dat ik zelf ook veel met glutenvrije, veganistische en rauwe voeding bezig ben en legde uit dat ik niet in Zwolle woon, maar veel bij mijn vriendje ben, en een cursus in Amersfoort volg. 'Niet voor niets dat je dan hier tegen aan loopt,' zei ze. Ik hoop inderdaad dat deze weg zich blijft ontwikkelen en dat er iets uit voortkomt. 

Iets met GELD, om precies te zijn. Vanaf dit punt verandert het onderwerp van mijn blog. Ik ging eergisteren geld visualiseren. Ik googlede op 'manifestation money' en kreeg de tip geld te ruiken en van geld te houden. Om imaginair geld te kunnen ruiken moest ik eerst even aan echt geld ruiken, want ik wist bij god niet hoe geld nou eigenlijk ruikt. Een beetje hetzelfde als een ouwe boekenwinkel. Ik stelde me voor dat ik in een Dagobert Duck-kluis zat, gevuld met stapels geld, en dus die mottige papiergeur. Dat ik zoveel geld heb, dat ik niet ergens kan gaan zonder die geur te ruiken. Dat het me omhult als een duur parfum. Stap 1: check. 

Daarnaast drong het tot me door hoezeer ik geld eigenlijk haat. Met name het feit dat het 'onze levens' zo 'dicteert'. Ik walg van geld. Ik wil het liefst dat geld niet bestaat en dat we allemaal onze zoete leventjes kunnen leiden op basis van ruilhandel. Tijd om daar in verandering te brengen, zei de website. Want als je niet van geld houdt, komt het ook niet naar je toe. IK HOU VAN GELD, schreeuwde ik met mijn innerlijke stem. Mijn hart veranderde in een groene weide waarin de grassprietjes waren gemaakt van briefjes van 100. Stap 2: check. 

het gras van mijn ziel

Ik hou van geld omdat het mooi is, babbelde mijn innerlijke stem braaf verder, ik hou ervan hoe ik het verdien, ik hou ervan hoe ik het kan uitgeven aan… 

…euh, ja, waaraan eigenlijk? Waaraan zou ik geld willen uitgeven, als ik het in overvloed had? Alweer geen idee. Cashewnoten om rauwe taartjes mee te maken? Kleren? Oh ja, ik wil al een tijdje weer mascara kopen. Euhm… Even serieus, waar heb ik dat geld nou eigenlijk zo hard voor nodig? En toen wist ik het weer: om uit huis te gaan. Liever wil ik niet geld, maar een inkomen. Dat wil zeggen: een gestage toevloeiing van geld, op mijn bankrekening, elke maand, zodat ik kan samenwonen. En zodat ik zelf mijn cursus kan betalen. Wil ik dat gewoon zomaar? Zonder iets te doen? Daar stopte mijn meditatie en ik klikte de site weg en ging lui Facebook doorscrollen. 

Vandaag kom ik erop terug. Goede vraag. Liever doe ik zinvol werk, waarmee ik geld verdien. Of is dat een stiekem stukje calvinisme, dat mij belet geld te wensen voor noppes? Beide. Ik besluit dus bij deze om het beide te wensen: geld, en zinvol werk. We zullen zien wat daar voor visualisaties uit voortkomen, maar er is in ieder geval al een begin gemaakt, qed:

Vandaag verkocht mijn lieve vriendje met de bijzondere oogopslag een gaskachel, voor meer geld dan hij had verwacht. 'Hier,' zei hij, en stak me een briefje van 50 toe. Daar werd ik nou helemaal warm van.

maandag 6 oktober 2014

Voorbeeld

Mijn wijze vriendje zegt: "Je hebt geen voorbeeld nodig. Wees je eigen voorbeeld. Hou je ogen gericht op je eigen pad, je weet maar nooit wanneer je eens links moet afslaan of iets over het hoofd ziet of zo." 

bedankt, hoofd, voor deze poëtische aardappel

of het nu door de stand van de sterren komt
of door de maan en mijn hormonen
ik voel me vandaag eenzaam
en droom de verkeerde dromen
ik ga naar buiten en koop eten
maar de lege schappen blijven
ik zink in mijn midden en
mijn licht kan niet beklijven
een oud klein meisje kijkt me aan
met de ogen van mijn grootmoeder
en verandert in mijn angst
mijn onschuld te doen sterven
ik ben aan het gebeuren
de lampion gaat aan
soms duren dingen langer
dan je innerlijk kunt verstaan
en daarom schrijf ik nu een gedicht
met sinterklaasrijm, het is geen gezicht
want zelfspot en melancholie gaan moeilijk samen
ach ja, het zij zo en amen.

zondag 5 oktober 2014

Worteltaart in een schaaltje

Dit recept is een aanpassing van de worteltaart (zie boven) die ik eerder van deze website heb nagemaakt. 

Bij het maken van rauwe taarten gebruik je meestal de koelkast of zelfs vriezer. Hierdoor stijft de taart op en kun je hem aansnijden. Ik vind dit in theorie een prima idee, alleen houd ik niet van koud eten. Ik herinner me dan altijd de survivaltip dat het rechtstreeks eten van sneeuw slecht voor je is: je ingewanden koelen teveel af. Beter is het om de sneeuw eerst in je mond te laten smelten en dan pas door te slikken. Dat doe ik dus ook met ijs. En dan nog krijg ik koude nieren en trek ik een uurtje later meestal een extra trui aan. Kwestie van constitutie. 


Hier is de oplossing. Worteltaart, maar dan in een schaaltje. Niks geen koelkast. Lekker op kamertemperatuur. Je maag en darmen moeten bij rauw eten ook harder werken, omdat het eten niet voorgekookt (en dus al deels voorverteerd) is. Maar daar staat tegenover dat het voedsel energetisch een hoge frequentie heeft, dat alle enzymen bewaard blijven en dat de vitamines niet verloren gaan door verhitting. Ik voel me na het eten van rauw voedsel altijd fit en energiek: er zit nauwelijks een dip in mijn bloedsuikerspiegel. Mijn lichaam weet wat het ermee moet doen. Bij complex, verhit voedsel heb ik nog wel eens dat ik me zwaar of slap voel na het eten. Tenzij het soep is.  


Voor het wortelgedeelte:
1 geraspte peen
13 dadels, geweekt in warm water
handje havervlokken
een overvloed aan kaneel

Blender eerst de dadels, en voeg zoveel van het weekwater toe als je nodig hebt om je blender te helpen bij het volbrengen van zijn schone taak (die van mij is niet zo sterk, dus ik heb veel water nodig). Voeg dan de rest toe, kaneel naar smaak. Je kunt de wortel ook in stukjes snijden en rechtstreeks in de blender doen (dat scheelt een lamme hand bij het raspen), als hij daar sterk genoeg voor is. Dit recept is goed voor twee porties.

Voor het glazuurgedeelte:
1 kopje cashewnoten
een flinke spuit agavesiroop (ongeveer 4 eetlepels)
sap van 1/4 citroen
1 el kokosolie
water/amandelmelk/kokosmelk

Het is het beste om de cashewnoten van tevoren te weken, want dan wordt het fytinezuur deels afgebroken. Fytinezuur bindt zich in je lichaam aan mineralen, zodat je deze minder goed kunt opnemen.
Als je van de impulsieve ideeën bent, zoals ik, ga je gewoon direct aan de slag. Er zitten zoveel mineralen in dit voedsel dat een beetje fytinezuur geen kwaad kan, denk ik dan altijd maar. Blender de boel tot het een egale massa is, en wederom: voeg zoveel vloeistof toe als je blender nodig heeft. Schenk het op een decoratieve manier over je bakjes wortelprut en wees verheugd over je minimale inspanning en maximale resultaat. Streel je blender even voor zijn harde werk en zeg zoiets als 'goed gedaan, oud besje'. Tenzij je een sterke blender heb, dan kun je deze stap overslaan.

zaterdag 4 oktober 2014

Vrijwilligen bij Lunchcafé De Verleiding

Ik ben in het kader van 'mijn momentum vasthouden na de strandbieb' bezig gegaan met twee dingen. Het ene had ik al beschreven: meehelpen in de stadstuin. Als dank kan ik dan ook wat groentes meenemen. Goeie deal. Het andere is vrijwilligen bij de spirituele winkel van Zwolle, waarbij ik meehelp met het bereiden en serveren van glutenvrije en speltsandwiches en rauwe taarten. Ik kan mijn creativiteit gebruiken en ben in een fijne winkel. Vandaag was ik er voor de tweede keer. De 'collega' met wie ik zou gaan samenwerken zegde af, dus ik stond er alleen voor. De vrouwen van de winkel waren op de benedenverdieping en zeiden dat ik ze aan de mouw kon trekken als ik ze nodig had.

Hier komt het ventilatiegedeelte: ik voelde me de hele dag zó onzeker en zelfbewust! Ik had het idee dat iedereen in die winkel precies kon zien hoe goed (of slecht) geaard ik was, wat er allemaal in mijn hoofd omging, met wat voor emoties ik worstelde. Ik voelde me minderwaardig, schuldig aan irrelevante dingen en totaal niet spontaan. Ik probeerde deze emoties zo goed mogelijk te accepteren voor wat ze waren. Dan maar onzeker. Gewoon doen. Mijn assertieve deel maakte mijn gevoelens een kopje kleiner en verweet mij dat ik me weer teveel aantrok van wat andere mensen van me denken, ik ging extra rechtop staan en onderdrukte mijn emoties als er mensen boven kwamen, deed er toen nog een schepje ego-kracht bovenop en kortom, ik verkrampte en vervormde mezelf waarna ik die versie probeerde op te lappen in plaats van terug te keren naar mezelf.

Er waren nauwelijks klanten. Ik raapte mijn moed af en toe bijeen en vroeg dingen aan de dames beneden. Ik mocht wel gaan experimenteren met gerechten. Ik kreeg meteen een ingeving en maakte rauwe walnoot"kaas" met sesamstrooisel. Dat was echt super lekker. Ik belegde drie komkommertjes ermee, en liep naar beneden om de dames te laten proeven. Ze vonden het erg lekker, en ik leefde op en was spontaan, voor één seconde, en daar was de onzekerheid weer.

mijn recept van de veganistische walnootkaas

Vlak voor sluitingstijd kwamen er nog twee klanten, en ik serveerde ze speltbroodjes met walnootkaas en quinoasalade. Dit maakte ik zelf op, garneerde ik met een salade, olijfolie, sesamstrooisel, nog wat rozijntjes door de quinoa, en met bestek en al liep ik naar hun tafel, en hopla, daar ging het bestek, kleng kleng kleng... Ook had ik het gevoel de verkeerde dingen te zeggen, want ze keken me zo raar aan, of haalde ik me dat in mijn hoofd? Ik heb geen ervaring in de horeca. Ik deed maar wat. De gerechten zagen er mooi uit, en ze vonden het erg lekker, zeiden ze achteraf. Maar wat is horeca-etiquette? Hoe hoort het? Ik maakte deze overweging een kopje kleiner: ik doe het op mijn manier! En vervolgens voelde ik me weer onzeker, want is mijn manier wel goed? En vervolgens had ik weer heel veel erkenning nodig en ging ik obsessief alle hygiënevoorschriften lezen. En toen schakelde ik weer over op mijn intuïtie. Een leuke mevrouw die Zielreadings (term waarschijnlijk verkeerd onthouden) gaf aan de tafel verderop, zei tegen me dat ik veel vuur in me heb, en dat mijn cursus Intuitieve Ontwikkeling een blij licht in me is. Ik ontspande. Ik werd gezien.

Ik bleef een half uur langer. Ik maakte alles zo'n beetje schoon en schreef een bonnetje uit voor deze mensen, waarbij ik niet zeker was van de prijzen. Afgelopen donderdag hadden mijn collega en ik een rauwe chocoladetaart laten mislukken, en ik nam het potje gestolde vies-uitziende drab mee naar beneden, met als intentie om te vragen of ik het mee kon nemen. In plaats daarvan vroeg ik: wat zal ik hiermee doen? Ze zeiden dat ik het wel in de koelkast kon zetten, dat mijn collega had gezegd dat het als broodbeleg gebruikt kon worden. Dit was mijn idee geweest, trouwens, maar goed. Ik zei: ja, of door een smoothie. Dat vonden ze ook een goed idee, fijn, kreeg ik toch een beetje erkenning met mijn geniale ideeën. Maar helaas, daar ging mijn potje chocoladedrab. En ik liep met lege handen de winkel uit. Zoveel stress en moeite, en ik hield er niet eens etenswaren aan over, laat staan geld. Mijn vuur doofde.

Ik kon moeilijk onderscheid maken: wat kon ik vragen, en wat was gewoon mijn faalangst? Ik had, achteraf bezien, best kunnen zeggen dat ik me in het diepe gegooid voelde. Maar ik had het idee dat als ik eenmaal de sluis open zou zetten, makkelijk in huilen kon uitbarsten. 'Zie je wel, wat een klein kind, ik vond al dat ze er zo jong en onnozel uitzag' projecteert dan een innerlijk stemmetje. In zo'n winkel wordt alles aangevoeld en ze zullen dan vast heel aardig zijn, maar ik wilde juist bewijzen dat ik heus wel weet hoe je een volwassen, mindful, geheeld mens bent en hoe je moet aarden en zo. Dus ik ontkrachtte mezelf, en tegelijk bekrachtigde ik mezelf, mijn gevoelige en assertieve kanten vochten met elkaar, en ik miste de spontane stroom van het 'hier en nu', maar ik was me er tenminste wel bewust van. Ik weet achteraf heus wel dat mijn handelingen prima waren, en dat ik soms misschien sociaal gezien wat apart uit de hoek kwam, maar ach, boeie…

Is dit nieuw? Nee, dit heb ik over het algemeen bij zulke dingen. Welkom in mijn belevingswereld. Zucht. Was dit een spannend verhaal? Neuh, niet echt. Maar ik was wel gespannen, en nu niet meer.