dinsdag 30 september 2014

Trots op mezelf

In mijn cursus hadden we het over het ego. Er worden twee kanten onderscheiden: het creatieve deel en het beperkende deel. Het creatieve deel werkt nauw samen met je hogere zelf, en door je creatieve ego kun je jouw geïnspireerde ideeën echt verwezenlijken. Zonder dat deel zou je geen persoonlijkheid hebben, geen eigen manier, geen grond onder je voeten. Je zou niet de daadkracht hebben om jouw ideeën uit te voeren en ze handen en voeten te geven. Het beperkende deel is net zo menselijk als het creatieve deel. Dit opereert rondom thema's als minachting, competitie, superioriteitsgevoel, kwaadheid, lichtgeraaktheid en trots. Het is goed om je er bewust van te zijn. Een klassiek voorbeeld in deze, is het spirituele type dat zo trots op zichzelf is omdat ze geen ego heeft. Het beperkende deel van het ego wijst met z'n vingertje naar de ander (zo ontstaan oorlogen) en het creatieve deel van het ego kijkt juist in ongewenste situaties wat hij/zij zelf kan doen om het te verbeteren.

We gingen kijken in hoeverre deze delen in ons geïntegreerd waren. Dit doen we aan de hand van een geleide meditatie, waarin ons wordt gevraagd om symbolen te laten ontstaan voor ons geestesoog. En dan komt het vraagrondje. Iedereen noemt daarin haar* symbolen, dingen die we vooraf echt niet hadden kunnen bedenken. De inventiviteit van ons onderbewuste, dat informatie doorgeeft aan ons bewuste, vind ik zo enorm boeiend. Zo noemde iemand voor het creatieve deel een pen, en het beperkende deel een prikspuit. Of een schaar en een kruis. Of een vlinder en een zwaar gewicht. Of een boom vol vruchten en een duiveltje met een prikstok.

Bij mij werd het creatieve deel gesymboliseerd door een lichte rozenknop, die steeds open en dicht ging. Deze beweging was niet te forceren, begreep ik, maar ontstond onder invloed van het zonlicht (symbool voor mijn hogere zelf) en water (symbool voor liefde en aandacht). De roos had geen stengel.

Het beperkende deel werd gesymboliseerd door een nasty worm met enorme grauwtanden. Hij leefde ondergronds en was blind. Nee, ik durf mijn ego niet echt aan te kijken, en schrik er altijd erg van als ik me realiseer dat ik heb gehandeld vanuit boze of superieure overwegingen. Maar ondertussen zit ik wel erg vaak in de weerstand: ik grauw onbewust naar van alles om me heen, bij voorkeur naar het beperkende ego van anderen, want daar hou ik niet van. Haha.

Tijd om de twee kennis met elkaar te laten maken: de worm kwam de grond uit en ging rechtop naast de rozenknop staan, die ergens in de lucht zweefde. Vanuit ons hart stuurden we hier vervolgens roze energie naartoe. De rozenknop kreeg spontaan een stengel en wortels. De worm veranderde in een zwarte roos: zijn lijf werd de stengel, zijn grauwtanden de bloem. We mochten ze samen laten vloeien. Uit de lichte en de zwarte roos ontstond een gouden roos met een stengel in regenboogkleuren. Ik werd er behoorlijk enthousiast van.

Na deze les heb ik een aantal dingen gecreëerd waar ik trots op ben.

Pizza

Ik heb een paar keer geprobeerd tempeh te bereiden. Dat was geen succes. Toch moest het lekker kunnen zijn: mensen eten het niet voor niets. Toen ik in de Ekoplaza stond, de middag na de les, zag ik gerookte tempeh liggen, en zonder verdere omhaal kocht ik een pakje voor de pizza. Toen ik de woordspeling tempéperoni bedacht had, ging ik googlen om te kijken of iemand anders hier ook op was gekomen. Het bleek van niet. Vervolgens liep ik twee dagen in het wilde weg 'tempéperoni' te roepen. Ik ben om: tempeh is verrukkelijk. En de pizza was overheerlijk.

Twix

Ik besloot veganistische, glutenvrije twixen te gaan maken, een idee dat al een tijdje in mijn bol rondzweeft. Ik fietste rond op zoek naar ricecrisps. Dit zou de bodem moeten vormen, volgens een recept. Toen ik dit niet vond, ging ik op zoek naar een ander recept. Daarin kon ik gewoon meel gebruiken. Dit resulteerde in joekels van misselijkmakend lekkere, fudgy zwarte naaktslakken. Voor de liefhebbers: hier is het recept.

Andijvie, snijbiet, paksoi, rucola en radijsjes

Eindelijk kwam het ervan om een keertje mee te gaan helpen in de buurttuin. Hierboven wat ik mocht meenemen na mijn noeste arbeid. Ik loop er altijd langs, en zit er graag te mijmeren. Het is een permacultuurtuin die mooi levendig wordt gehouden door de verzorgers. Een keertje stond er 'gratis plukken' en toen hebben Enes en ik twee dagen naar hartelust geoogst. Lekkere profiteurs zijn we. Dit was in mei. Het voelde dus al een aantal maanden goed om iets terug te doen. Maar zoals dat gaat met goede voornemens, bleef het bij een voornemen. Klinkt bekend? Misschien mag je dan eens gaan kijken in hoeverre jij je creativiteit accepteert. Volg je dagelijks jouw briljante invallen of laat je ze links liggen, uit angst dat ze (jij) minderwaardig zullen zijn (bent)?

Het bleek uit mijn oefening dat simpelweg het liefhebben van de twee egodelen al helend werkt. Misschien is je ego gekwetst. Dan is er dus weer even iets nodig om die verbinding tussen jouw persoonlijke inspiratie en daadwerkelijke manifestatie te maken. Het hartchakra zit precies tussen deze beide uiteinden in. Acceptatie, vergeving en liefde zijn manieren om te helen wat je beperkt. Als je alles weer hebt geïntegreerd, remmen voorheen onoverkomelijke obstakels (nergens een winkel vinden die ricecrisps verkoopt) je niet af, maar stimuleren ze juist je creativiteit.

Volgende project: zelf ricecrisps maken. Want je maakt toch ook popcorn van gedroogde maïskorrels? Waarom dan geen gepofte rijst van rijstkorrels? Dit spannende verhaal wordt vervolgd…

*jep, alleen vrouwen in de groep.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen