maandag 18 augustus 2014

Vishuddha

Laat ik dan eens een keer op een ander moment schrijven dan wanneer ik vastzit. Want als ik vastzit, dan moet ik me uiten, desnoods in een artistieke vorm. En waar ik dus over het algemeen over schrijf op mijn blog, zijn de blokkades. En als ik er dan over heb geschreven, geeft mij dit lucht. En identificeer ik me niet meer zo met de gedachten en meningen die ik heb geuit. Terwijl het online lijkt alsof ik een leven van intense worstelingen leid, is dit gewoon een uitlaatklep voor de momenten dat ik deze worstelingen heb.

Wel ben ik erg beïnvloedbaar, als ik me eenmaal heb geuit. Ik weet van mezelf dat ik het mijn hele leven op deze manier zal blijven doen, deze ongefilterde, ongeabstraheerde openhartigheid van mijn diepste worstelingen, puur omdat ik het nodig heb wanneer ik vastzit. Maar ik weet ook dat een reactie mij erg van slag kan brengen. Beide kanten accepteer ik. Het is de keuze van de ander om hier een bepaalde reactie op te geven. Het zegt meer over de ander dan over mij. Wat het over mij zegt, is in algemene vorm, dat ik (nog) niet stevig genoeg ben om het langs me heen te laten glijden. Maar ach, het leven is niet een oefening in stoïcijns zijn, maar een uitwisseling en je mag je best laten raken. Zolang je maar weet dat het oké is, dat je geraakt wordt, en jezelf hierin kunt blijven voelen. Ik ben hier om dat te oefenen.

Vannacht zei iemand met een heel gladde huid ijsberend tegen me dat veel mensen ontzettend veel moeten ontgiften, en dit betekent dat zijzelf erg dapper moet zijn. Wat mijn onderbewuste hiermee bedoelt, is dat ik de heler/geheelde in mij zichzelf echt zal moeten laten zijn in alle aspecten, zodat ze de weg van haar hart en intuïtie kan volgen, om anderen te helpen, en zichzelf te helen, ook als dat betekent dat ze een risico moet nemen.

Dan komt er een stoorzender. Bemoeienis. Ik las laatst dat dit een vorm is van frequentieverschil. De één probeert de ander op zijn of haar frequentie te krijgen. Dit kan voor de ander voelen als een uitdaging, als manipulatie, of als bemoeienis. Ik ben 24 en ik woon bij mijn ouders, en soms bemoeien ze zich met mij. Dit is lastig en doet me verdriet. Ze bedoelen het goed. Maar ik heb mijn eigen tempo, mijn eigen weg, mijn eigen frequentie. En ik ga niks haasten, om te pleasen. Oeps, nu heb ik het toch over een blokkade. Laat ik die dan in mijn eigen tijd oplossen.

Ik wil in mijn eigen energie kunnen leven, en mezelf gunnen dat ik hier mijn basis van maak, en niet de uitstapjes. Het past niet bij mijn constitutie om veel uitstapjes te maken. Daar ben ik te zeer vata voor. Ik wil dat thuisgevoel ervaren. Mijn leven kunnen leiden vanuit die basis van mijn eigen frequentie. Niet zo leven dat ik ervoor moet kiezen om naar die frequentie te gaan, maar zo te leven dat ik kan kiezen om eruit te gaan, alleen als ik wil. Ik wil mijn eigen ritme, ik wil mijn eigen gewoontes volgen, mijn eigen meditatiemomenten, mijn eigen muziek die voelt als thuis, ik wil vrij kunnen zingen zonder dat mij de mond gesnoerd wordt, ik wil op mijn eigen momenten mijn afwas doen, mijn was, mijzelf reinigen, rusten, in mijn eigen energie komen en vanuit die zeepbel leven en naar buiten treden.

Dit zijn allemaal keelchakradingen: auradingen, resonantiedingen, frequentiedingen, zuiveringsdingen, muziekdingen, expressiedingen.

Ook verlang ik naar vrijheid. Dat gevoel dat de weg opengeblazen wordt, dat ik voortgeblazen word op de weg, en dat we vliegen, zweven, licht zijn. Hartdingen. De lucht die me uit mijn overmaat aan aarde haalt.

Ik heb vertrouwen in september. Het voelt vrij, het voelt alsof er deuren zullen opengaan, deuren die ik zelf kan openen door ontmoetingen te arrangeren met de juiste mensen, die op de juiste knoppen in mij drukken. Ik zie een stukje van mijn weg, en ik volg hem, en dit is toevallig een moment dat ik zelf iets kan doen. Dat vind mijn geconditioneerde mind ook fijn. Want dat is beter te verstouwen dan wanneer 'niks doen' de juiste actie is volgens mijn hart, vooral als ik half in de frequentie van mijn ouders leef, waarin 'niks doen' toch een andere betekenis heeft.

I took a blue potion to disguise
my tired eyes, suspicious mind, ill health
Indeed I hardly recognized myself
on my back, looking up

Een beetje een creepy liedje over abductie, dat een heel nieuwe betekenis krijgt als je gelooft in buitenaards leven. Serafina Steer, bedankt voor je muziek.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen