zaterdag 9 augustus 2014

Stresstwijfels

Ik zit vast. Al een tijdje, maar nu begint het me weer echt te benauwen. Gestreste gedachten bonzen rond in mijn hoofd. Wat voor toekomst heb ik nu, zonder hogere diploma's, zonder grote kans op bijbaantjes, met een constitutie waarmee ik fysiek niet veel kan hebben? Hoe moet ik zelfstandig gaan worden, bij mijn ouders weggaan? Hoe moet ik gaan samenwonen met iemand die in dezelfde situatie zit en dezelfde twijfels heeft? Hoe kunnen we hier uit komen als we ons niet aan elkaar kunnen optrekken?

Mijn zomerbaantje loopt alweer bijna ten einde, en ook al gaf het me een zorgeloze tijd om weer eens echt werk te hebben met elke week een redelijk bedrag op mijn rekening, nu ik over de helft ben zie ik vanaf september alleen maar een donkere reeks maanden die zich uitstrekt tot in het onbekende.

Ik kan niet meer middelen van bestaan vinden op de oude manier, volgens pushen, geldgerichtheid, mijn hoofd, ego-werk, cv-kracht, als je maar hard genoeg wil dan lukt het wel, schaarste, jezelf anders voordoen dan je bent om te krijgen wat je wilt, iets doen dat eigenlijk niet bij je past maar waarmee je toch een soort momentum creëert dat zichzelf in stand houdt. Maar ook niet op de nieuwe manier. Ik weet niet hoe ik moet creëren vanuit overvloed, ik weet niet wat ik überhaupt wil creëren, hoe de wereld waarin ik wil leven eruitziet. Ik dacht dat ik het wist, maar hoe langer die ik die droom heb, hoe meer hij aan glans verliest. En er zit gewoonweg geen beweging in. Ik heb er geen voeling meer mee. Wil ik dat eigenlijk nog wel, zelfvoorzienend leven? Heb ik daar wel de juiste constitutie voor? Ik heb niet veel fysieke energie en ben intolerant voor van alles en nog wat. Ik kan niet zomaar schouders eronder en bikkelen. Ik dien mijn energie zorgvuldig te balanceren en verdelen. Wat is mijn droom en hartenwens? Waar word ik blij van en waar wil ik voor gaan staan? Dan zal ik er vanzelf ook energie voor krijgen, toch?

Met mijn hoofd kan ik niet meer bedenken hoe ik in mijn bestaan moet voorzien. Dat is goed, weet ik met mijn hoofd. Want dat betekent dat ik het uit handen kan gaan geven, zodat het universum erin kan voorzien. Maar aangezien ik dit met mijn hoofd bedenk, en niet met mijn ziel of whatever ik het mee moet bedenken, werkt het nog even niet. Maar ik ben er bijna, denk ik. Nog één rondje ellende die ik niet meer pik, en emotiebevrijden, tot ik weer echt aan de grond heb gezeten. Alsjeblieft, nog maar eentje? Of mag het misschien nu klaar zijn met dit thema en krijg ik de komende dagen veel nieuwe impulsen, als ik weer een geliefde, verloren gewaande, oude vriendin zie? Is mijn eigen vrouwelijke scheppingskracht toch in zoverre levend in mij, dat ik deze naar mezelf kan terugspiegelen door met flowende, wijze, hoog-vibrerende vriendinnen te praten? Als dit niet zo was, zou ik deze vriendinnen niet eens kunnen waarnemen, nietwaar?

Zoveel verschillende stemmetjes in mij, van doemdenkend tot idealistisch…

Dit even ter ventilatie. Het kan aardig muf worden in mijn hoofd, als al die gedachten maar blijven hangen en elkaars lucht blijven inademen. Hoop dat ze nu eens willen vertrekken, maar misschien moet ik dan een andere deur openzetten dan die naar de publieke ruimte. Waarschijnlijk is dat deurtje naar mijn hart een betere optie, maar de laatste keer dat ik keek, heerste daar ook een soort vacuüm waar ik me geen raad mee wist. Die deur naar de aarde en totale fysieke ontspanning, die schijnt eigenlijk altijd de juiste optie te zijn. Maar die deurtjes zitten allemaal onder elkaar, dus dit gaat lekker zo. Nog even, en dan ga ik fysiek wat deurtjes opendoen…

Ter informatie: ik zet wel stappen om mijn blokkades op te ruimen. En het lukt me ook wel aardig om mijn bewustzijn zo rond te draaien dat ik de mooie dingen zie die ik in mijn leven heb gecreëerd, over het afgelopen jaar. Misschien moet ik gewoon geduld hebben. En accepteren dat dipjes en twijfels erbij horen. Maar ik vond deze in zoverre interessant, vanwege hun hardnekkigheid en duistere-uur-voor-de-zonsopgang-gehalte, dat ik ze wilde delen. (Zie, daar ben ik aan het creëren, ik weet heus wel hoe het moet!)

Nu ik mezelf weer moed heb ingepraat, ga ik even een paar trappen en deuren door, om af te dalen uit mijn zolder-hoofd-zone, thee drinken en met sokjes aan in de tuin lopen, wat de nieuwe vriend van de dochter van mijn vaders vriendin die hier voor het eerst op bezoek is (die nieuwe vriend dan) daar ook verder van mag denken. Maar dat is verder niet de moraal van het verhaal. Welterusten.

7 opmerkingen:

  1. Het maakt niet uit wat voor constitutie je hebt. Dan kun je nog wel iets willen. Maar misschien wil je met zelfvoorzienend leven eigenlijk iets anders bereiken? Iets wat belangrijker voor je is dan het zelfvoorzienend leven an sich? Misschien kun je dan wel een andere manier vinden om diezelfde wensen waar te maken, een manier die beter bij je constitutie past. xx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hm ja, goeie, dat klopt wel denk ik. Ik ga er eens over nadenken :)

      Verwijderen
    2. Waarschijnlijk leest niemand dit, maar even voor mezelf: weet inmiddels wat ik wil met dat zelfvoorzienende: ik wil eigenlijk dat thuisgevoel bereiken, die vrijheid, en in mijn eigen frequentie zijn (waarbij andere met mij resoneren). En tegelijk wil ik mijn overvloed delen, onderdeel zijn van een geheel dat ik kan dienen en waarin ik mee kan stromen. :)

      Verwijderen
  2. Mooi geschreven. Herkenbaar (helaas ;)). Ik zou je echt Women who run with the Wolves aanraden! Niet dat ik al weet waar het boek over gaat, maar als ik de intro van de schrijfster van het boek moet geloven kan het je wel helpen in je twijfels (opzoek naar de Wild Woman in je! ;))
    Het is lastig om je ergens volledig op te storten (je twijfels en angsten en deurtjes) als je lichaam veel aandacht vraagt om balans te blijven houden hè? Misschien is het wel fijn om je eerst op je fysiek te richten?
    Niet alleen om het mindfulness ervan maar misschien wordt het ook wel sterker er van? (niet per se in spier-zin)
    Geen idee hoor, misschien geef ik nu wel gewoon tips aan mezelf meer, maar misschien helpt het jou ook wel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor de herinnering aan Women who … dinges, ik ga er nu werk van maken :)
      Tja, die angsten zijn er niet voor niets, die willen me zeggen dat ik bepaalde fysieke comfort toch echt nodig heb. Dat ik dat accepteer en vanuit daar keuzes maak is al een goede stap. Vanuit dat fysieke onstaat alles pas echt, je kunt wel ergens over dromen maar als het niet overeenkomt met wat je fysieke mogelijkheden zijn…
      Tips aan de ander die je eigenlijk aan jezelf geeft zijn de beste tips! Daarmee help je zowel jezelf als de ander :P Dus dank je :)

      Verwijderen
  3. Ook hier herkenbaar, met all frustraties die erbij horen, hoewel ik niet exact in hetzelfde schuitje zit/zat. Ik heb sinds kort gelukkig een stabiel inkomen. Het is niet hoog en past niet bij mijn opleiding, maar het biedt toch wel rust. Ik kan me voorstellen dat het vervelend is om werk te zoeken zonder diploma (van een vervolgopleiding), maar je wordt hoe dan ook door werkgevers in een hokje geplaatst. Ik heb de stempel HBO-niveau met opleiding Facility Management, wat zoveel betekent als: nagenoeg geen kans op ongeschoold, MBO en WO werk en heel weinig ruimte buiten het facilitaire werkveld (en dat veld is nogal klein heb ik gemerkt...). Dus ook met opleiding is het niet per se zo dat je er qua aantal opties beter uitkomt. Uiteraard heb je dan wel ándere opties en als je een opleiding doet die past bij de vraag van de arbeidsmarkt, dan vind je daar wel werk in. Dan moet je dat alleen nog leuk vinden :P Is er bij die bibliotheek waar je al meerdere zomers voor hebt gewerkt geen ruimte? Advies kan ik niet echt geven, behalve toch blijven solliciteren en zoeken, want ergens is er wel iets voor je. Dat heb ik zelf mogen ervaren. En hoewel het misschien niet is wat je jezelf een paar jaar geleden had voorgesteld, je krijgt er wel geld voor en geld opent ook deuren. Bijvoorbeeld de deur naar een eigen huisje, samen met je vriend :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hm fijn dat je toch je weg daarin hebt gevonden. En dat je werk hebt waar je toch vrede mee hebt! Maar de opmerking dat ook met opleiding niet ineens alles voor je openligt, is goed om te (blijven) horen, al was het maar om als argument tegen mijn ouders te gebruiken :P
      Goeie, daar heb ik zelf ook over nagedacht, maar bij de bieb zijn recent ontzettend veel bezuinigingen doorgevoerd, ook op personeel, dus daar is geen plek.
      Ben benieuwd wat voor manier van levensonderhoud ik zal gaan vinden :)

      Verwijderen