dinsdag 26 augustus 2014

Strandbibliotheek

Ik werk(te) deze zomer van juli t/m augustus in de strandbibliotheek. Nog een paar daagjes. Aangezien er nauwelijks nog bezoekers komen, neem ik de kans waar mijn werksituatie te schetsen op deze blog.

Mijn werk hier houdt in:

Hakkelend converseren met Duitse bezoekers. Het uitleggen van de uitleenregels gaat prima, maar zodra ik van mijn gerepeteerde script afwijk, moet ik me behelpen met smekende glimlachjes, heftige gesticulatie, verschrikkelijke verbasteringen (om over de aanfluiting die ik maak van de vervoegingen nog maar niet te spreken) en uiteindelijke lafhartig overschakelen op het Engels. (dit is een grappig bedoelde overdrijving) (ik ben eigenlijk heel goed in pseudoDuits en ik ben een uitstekende, gemotiveerde, consciëntieuze werknemer) (aan de toekomstige werkgever die dit leest)

Activiteiten met kinderen begeleiden. Hierboven schatzoeken met metaaldetectors. Hiervoor heb ik nog in de Leeuwarder Courant gestaan ook, een nietszeggend maar vrolijk artikel over de 'piraat' (ik en mijn collega dus) die de schat wel heel goed had verstopt, aangezien er nauwelijks iets werd gevonden. Maar spánnend en léuk dat het was!

We doen af en toe ook voorleesactiviteiten. Ziehier mijn dikke wollen trui en winterschoenen, want het was de afgelopen anderhalve week roetjekoud. Hier komt de aap uit de mouw. Ik moet even ventileren over het weer. Geloof mij, 6 uur lang achter elkaar in een koude, natte, tochtige tent op een verlaten, natgeregend strand zitten, is niet echt prettig werken. Dan ga je bijvoorbeeld je laptop meenemen om tv-series te kijken. Of tapdansen om warm te worden, want de vloer leent zich onverwacht goed voor stevige winterhakken. Of al je meegebrachte eten achter elkaar opvreten. Ook heb ik een aantal schreeuwoefeningen gedaan. Ik kan nooit een goede plek vinden om eens lekker de longen uit mijn lijf te schreeuwen (want geef toe, dit is toch een noodzakelijke levensbehoefte voor de ingeperkte westerse mens) maar nu had ik mijn kans: lekker meeschreeuwen met de pleurende regen. Op het moment dat er een bezoeker door het zand aan komt flanteren (kruising tussen slenteren, flaneren en lanterfanteren), ben ik weer de beschaving zelve, overigens: een en al steenkolenduits, pseudo-boeken-rechtzetten en oeps-niet-hangen-op-de-balie-met-halve-oogjes-oftewel-rechte-ruggengraat-en-geïnteresseerde-gelaatsuitdrukking.

Mijn werk houdt ook in: met mijn voetjes in het zand boeken lezen op rustige dagen, en geregeld achter mijn spiegelende zonnebril mijn ogen sluiten in sluimerend strandgenot.

Elke dag een andere lucht boven het IJsselmeer zien hangen. Zeelucht in kunnen ademen, als de wind de juiste kant op staat. Genieten van het geschenk elke werkdag op het strand te kunnen doorbrengen. Dankbaar zijn. Want ondanks weersextremen, is dit een heel chill baantje dat ik met liefde doe.

Plasmissies naar het Sopkaffee. In de strandbieb is dus geen elektriciteit, laat staan een toilet. Hiervoor moeten we de bieb even afsluiten, alle roofgoed naar binnen zeulen, een zelfgeschreven bordje 'gleich wieder zuruck' (waar moeten die puntjes ook alweer) op de deur plakken met een tapeje, een weerbestendige uitrusting aantrekken (variërend van regenjas en paraplu tot zonnebril en teenslippers), en een fles water wegmoffelen in deze uitrusting, omdat het toch geen pas geeft om je fles water te vullen bij een café. Ja, deze kleinburgerlijke schroom bezit ik, ondanks het feit dat we weldegelijk toestemming hebben om onze blaas te lenigen bij het Sopkaffee, en blazen niet door lucht gevuld worden. De dragonder die met nadruk 'goedemorgen' keelt vanuit de donkere krochten van het Sopkaffee, om bedeesde musjes zoals ik van hun stuk te brengen en per abuis een uitsmijter te laten bestellen plus 'vrijwillig' 2 euro in het daartoe bestemde toiletbekertje te 'doneren', draagt natuurlijk wel bij aan deze schroom. Maar inmiddels kent ze me als een strandbiebmedewerkster, nadat ik met fier 1e en 3e chakra binnen kwam lopen, als eerste het woord nam, en na een nadrukkelijk goedemorgen op luchtige toon verklaarde dat ik van de strandbieb was en of ik even mocht plassen. Nu is onze begroeting dus geslonken tot een vriendelijke hoofdknik.

Goed, tijd om deze blog af te sluiten, alle roofgoed naar binnen te slepen en op plasmissie te gaan. Mét lege fles water weggemoffeld in een plastic zakje dat ik strak langs mijn lijf vast zal houden.

4 opmerkingen:

  1. Klinkt tien keer beter dan de drie baantjes die vooralsnog op mijn CV staan. Maar wel jammer dat er buiten de zomer geen werk is. Ik heb laatste gekeken of ze bij de bibliotheek in Arnhem nog mensen nodig hadden, al was het maar voor één middag of zo, om naast mijn andere werk te doen. Maar ze willen alleen mensen die flexibel inzetbaar zijn en de halve week vrij houden, zónder dat zeker is dat er werk voor je is. Dat is helaas niet te doen voor mij. Hopelijk heb je nog een paar leuke dagen in de strandbibliotheek gehad :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jaa, het is echt een fijn baantje :) Ah dat is niet echt handig nee, als je ook nog ander werk wilt doen/ doet.
      Ja, had nog een paar fijne werkdagen, en het is leuk afgesloten zo :) Nu zien wat ik nu wil gaan doen…

      Verwijderen
    2. Al aan het solliciteren/vacatures zoeken?

      Verwijderen
  2. Oh, wat leuk dat je daar hebt gewerkt! Lijkt me ook echt moeilijk om -los van het script- met Duitsers te praten. Tja, dan blijkt er niet zoveel meer te zijn blijven hangen van de middelbare school...

    BeantwoordenVerwijderen