donderdag 14 augustus 2014

Geduld en inspiratie

Ik heb het antwoord. Als ik het even niet meer voel, als ik het even niet meer weet, terwijl ik zo zeker van de juistheid van mijn wens ben, kan het gewoon nog een beetje langer duren voordat deze in vervulling gaat. Geduld en vertrouwen in het leven, dat is de sleutel. Zo van: laat maar, het komt wel goed.

Ik heb inderdaad nieuwe inspiratie gekregen uit die ontmoeting waar ik het over had.

Bijvoorbeeld wat betreft mijn creativiteit. Op de kunstacademie liep ik vast, en sindsdien ben ik niet zoveel creatief (schilderend, tekenend etc) bezig geweest. Ik had er gewoon geen zin in. Terwijl het toch heel erg bij mijn identiteit hoorde. Daar heb ik mijn hoofd behoorlijk over gebroken. Teveel gepusht op de kunstacademie, teveel moeten produceren en analyseren, en zelf niet stevig genoeg zijn om mijn eigen ritme te volgen of te voelen dat het goed was wat ik deed, dat heeft mijn creativiteit gekwetst.

Dat is dus het verhaal. Maar het is maar een verhaal, weet je. Het boeit niet zoveel of ik schilder of niet. Of ik het in de hand heb of niet. Wanneer het terugkomt. Ik weet alleen dat ik het pas zal doen als ik me ertoe geroepen voel. Zoals bijvoorbeeld met het maken van cadeautjes. Dat doe ik de laatste tijd vaak. Iets tekenen, knippen of plakken voor een verjaardag, en nu zelfs voor een geboorte. Dan ineens vlamt die creativiteit op en heb ik veel lol in het bedenken van een relevant beeld/idee, en dat dan uit te voeren is makkelijk en gaat stap voor stap, wordt een succes en goed ontvangen. Terwijl als ik zelf met mijn dagboekje-zonder-lijntjes (dat mét lijntjes, daar schrijf ik bijna elke dag in) ga knoeien, er niet zoveel bijzonders uit komt, en ik al helemaal niet het uithoudingsvermogen heb om er iets van te maken. Spaarzaam heb ik een emotie te verwerken die toch de vorm van een gedicht nodig heeft, en daar pruts ik dan wat tekeningetjes bij. Maar dat zegt niets. Inspiratie is iets dat je niet in de hand hebt. Dat is een misvatting. Het komt en het gaat, het is een stroom. Wie weet waar het naartoe gaat. Gaan zitten en jezelf forceren iets te doen werkt niet. Ja, tuurlijk heb je altijd iets te uiten. Maar via welk kanaal, daar kun je ineens heel verrast door worden. Bij mij is het nu het kanaal van de healing. Door een horoscoop te trekken voor een vriendin, meditaties te leiden, iemand te masseren, en eigenlijk, in de kern, gewoon door gesprekken te hebben waarin ik zeg wat ik 'doorkrijg', dat wil zeggen, waartoe ik geïnspireerd word en waarvan ik weet dat het waar is. Een soort mediumschap. Heerlijk vind ik dat. Iemand helpen met ervaringen en inzichten en op mijn beurt geholpen worden door de uitwisseling: samen zijn we even compleet. En dat is net zo bevredigend als continu kunst eruit poepen was, omdat het nu mijn missie is.

Grillig, toegewijd en impulsief, dat is de energie die ik mocht ontvangen in de ontmoeting, waardoor ik even compleet werd. Dat is hoe ik mijn september zie. Het wordt verbijsterend mooi. Dus ach, weet je, laat maar. Laat maar.

2 opmerkingen: