dinsdag 26 augustus 2014

Strandbibliotheek

Ik werk(te) deze zomer van juli t/m augustus in de strandbibliotheek. Nog een paar daagjes. Aangezien er nauwelijks nog bezoekers komen, neem ik de kans waar mijn werksituatie te schetsen op deze blog.

Mijn werk hier houdt in:

Hakkelend converseren met Duitse bezoekers. Het uitleggen van de uitleenregels gaat prima, maar zodra ik van mijn gerepeteerde script afwijk, moet ik me behelpen met smekende glimlachjes, heftige gesticulatie, verschrikkelijke verbasteringen (om over de aanfluiting die ik maak van de vervoegingen nog maar niet te spreken) en uiteindelijke lafhartig overschakelen op het Engels. (dit is een grappig bedoelde overdrijving) (ik ben eigenlijk heel goed in pseudoDuits en ik ben een uitstekende, gemotiveerde, consciëntieuze werknemer) (aan de toekomstige werkgever die dit leest)

Activiteiten met kinderen begeleiden. Hierboven schatzoeken met metaaldetectors. Hiervoor heb ik nog in de Leeuwarder Courant gestaan ook, een nietszeggend maar vrolijk artikel over de 'piraat' (ik en mijn collega dus) die de schat wel heel goed had verstopt, aangezien er nauwelijks iets werd gevonden. Maar spánnend en léuk dat het was!

We doen af en toe ook voorleesactiviteiten. Ziehier mijn dikke wollen trui en winterschoenen, want het was de afgelopen anderhalve week roetjekoud. Hier komt de aap uit de mouw. Ik moet even ventileren over het weer. Geloof mij, 6 uur lang achter elkaar in een koude, natte, tochtige tent op een verlaten, natgeregend strand zitten, is niet echt prettig werken. Dan ga je bijvoorbeeld je laptop meenemen om tv-series te kijken. Of tapdansen om warm te worden, want de vloer leent zich onverwacht goed voor stevige winterhakken. Of al je meegebrachte eten achter elkaar opvreten. Ook heb ik een aantal schreeuwoefeningen gedaan. Ik kan nooit een goede plek vinden om eens lekker de longen uit mijn lijf te schreeuwen (want geef toe, dit is toch een noodzakelijke levensbehoefte voor de ingeperkte westerse mens) maar nu had ik mijn kans: lekker meeschreeuwen met de pleurende regen. Op het moment dat er een bezoeker door het zand aan komt flanteren (kruising tussen slenteren, flaneren en lanterfanteren), ben ik weer de beschaving zelve, overigens: een en al steenkolenduits, pseudo-boeken-rechtzetten en oeps-niet-hangen-op-de-balie-met-halve-oogjes-oftewel-rechte-ruggengraat-en-geïnteresseerde-gelaatsuitdrukking.

Mijn werk houdt ook in: met mijn voetjes in het zand boeken lezen op rustige dagen, en geregeld achter mijn spiegelende zonnebril mijn ogen sluiten in sluimerend strandgenot.

Elke dag een andere lucht boven het IJsselmeer zien hangen. Zeelucht in kunnen ademen, als de wind de juiste kant op staat. Genieten van het geschenk elke werkdag op het strand te kunnen doorbrengen. Dankbaar zijn. Want ondanks weersextremen, is dit een heel chill baantje dat ik met liefde doe.

Plasmissies naar het Sopkaffee. In de strandbieb is dus geen elektriciteit, laat staan een toilet. Hiervoor moeten we de bieb even afsluiten, alle roofgoed naar binnen zeulen, een zelfgeschreven bordje 'gleich wieder zuruck' (waar moeten die puntjes ook alweer) op de deur plakken met een tapeje, een weerbestendige uitrusting aantrekken (variërend van regenjas en paraplu tot zonnebril en teenslippers), en een fles water wegmoffelen in deze uitrusting, omdat het toch geen pas geeft om je fles water te vullen bij een café. Ja, deze kleinburgerlijke schroom bezit ik, ondanks het feit dat we weldegelijk toestemming hebben om onze blaas te lenigen bij het Sopkaffee, en blazen niet door lucht gevuld worden. De dragonder die met nadruk 'goedemorgen' keelt vanuit de donkere krochten van het Sopkaffee, om bedeesde musjes zoals ik van hun stuk te brengen en per abuis een uitsmijter te laten bestellen plus 'vrijwillig' 2 euro in het daartoe bestemde toiletbekertje te 'doneren', draagt natuurlijk wel bij aan deze schroom. Maar inmiddels kent ze me als een strandbiebmedewerkster, nadat ik met fier 1e en 3e chakra binnen kwam lopen, als eerste het woord nam, en na een nadrukkelijk goedemorgen op luchtige toon verklaarde dat ik van de strandbieb was en of ik even mocht plassen. Nu is onze begroeting dus geslonken tot een vriendelijke hoofdknik.

Goed, tijd om deze blog af te sluiten, alle roofgoed naar binnen te slepen en op plasmissie te gaan. Mét lege fles water weggemoffeld in een plastic zakje dat ik strak langs mijn lijf vast zal houden.

maandag 18 augustus 2014

Vishuddha

Laat ik dan eens een keer op een ander moment schrijven dan wanneer ik vastzit. Want als ik vastzit, dan moet ik me uiten, desnoods in een artistieke vorm. En waar ik dus over het algemeen over schrijf op mijn blog, zijn de blokkades. En als ik er dan over heb geschreven, geeft mij dit lucht. En identificeer ik me niet meer zo met de gedachten en meningen die ik heb geuit. Terwijl het online lijkt alsof ik een leven van intense worstelingen leid, is dit gewoon een uitlaatklep voor de momenten dat ik deze worstelingen heb.

Wel ben ik erg beïnvloedbaar, als ik me eenmaal heb geuit. Ik weet van mezelf dat ik het mijn hele leven op deze manier zal blijven doen, deze ongefilterde, ongeabstraheerde openhartigheid van mijn diepste worstelingen, puur omdat ik het nodig heb wanneer ik vastzit. Maar ik weet ook dat een reactie mij erg van slag kan brengen. Beide kanten accepteer ik. Het is de keuze van de ander om hier een bepaalde reactie op te geven. Het zegt meer over de ander dan over mij. Wat het over mij zegt, is in algemene vorm, dat ik (nog) niet stevig genoeg ben om het langs me heen te laten glijden. Maar ach, het leven is niet een oefening in stoïcijns zijn, maar een uitwisseling en je mag je best laten raken. Zolang je maar weet dat het oké is, dat je geraakt wordt, en jezelf hierin kunt blijven voelen. Ik ben hier om dat te oefenen.

Vannacht zei iemand met een heel gladde huid ijsberend tegen me dat veel mensen ontzettend veel moeten ontgiften, en dit betekent dat zijzelf erg dapper moet zijn. Wat mijn onderbewuste hiermee bedoelt, is dat ik de heler/geheelde in mij zichzelf echt zal moeten laten zijn in alle aspecten, zodat ze de weg van haar hart en intuïtie kan volgen, om anderen te helpen, en zichzelf te helen, ook als dat betekent dat ze een risico moet nemen.

Dan komt er een stoorzender. Bemoeienis. Ik las laatst dat dit een vorm is van frequentieverschil. De één probeert de ander op zijn of haar frequentie te krijgen. Dit kan voor de ander voelen als een uitdaging, als manipulatie, of als bemoeienis. Ik ben 24 en ik woon bij mijn ouders, en soms bemoeien ze zich met mij. Dit is lastig en doet me verdriet. Ze bedoelen het goed. Maar ik heb mijn eigen tempo, mijn eigen weg, mijn eigen frequentie. En ik ga niks haasten, om te pleasen. Oeps, nu heb ik het toch over een blokkade. Laat ik die dan in mijn eigen tijd oplossen.

Ik wil in mijn eigen energie kunnen leven, en mezelf gunnen dat ik hier mijn basis van maak, en niet de uitstapjes. Het past niet bij mijn constitutie om veel uitstapjes te maken. Daar ben ik te zeer vata voor. Ik wil dat thuisgevoel ervaren. Mijn leven kunnen leiden vanuit die basis van mijn eigen frequentie. Niet zo leven dat ik ervoor moet kiezen om naar die frequentie te gaan, maar zo te leven dat ik kan kiezen om eruit te gaan, alleen als ik wil. Ik wil mijn eigen ritme, ik wil mijn eigen gewoontes volgen, mijn eigen meditatiemomenten, mijn eigen muziek die voelt als thuis, ik wil vrij kunnen zingen zonder dat mij de mond gesnoerd wordt, ik wil op mijn eigen momenten mijn afwas doen, mijn was, mijzelf reinigen, rusten, in mijn eigen energie komen en vanuit die zeepbel leven en naar buiten treden.

Dit zijn allemaal keelchakradingen: auradingen, resonantiedingen, frequentiedingen, zuiveringsdingen, muziekdingen, expressiedingen.

Ook verlang ik naar vrijheid. Dat gevoel dat de weg opengeblazen wordt, dat ik voortgeblazen word op de weg, en dat we vliegen, zweven, licht zijn. Hartdingen. De lucht die me uit mijn overmaat aan aarde haalt.

Ik heb vertrouwen in september. Het voelt vrij, het voelt alsof er deuren zullen opengaan, deuren die ik zelf kan openen door ontmoetingen te arrangeren met de juiste mensen, die op de juiste knoppen in mij drukken. Ik zie een stukje van mijn weg, en ik volg hem, en dit is toevallig een moment dat ik zelf iets kan doen. Dat vind mijn geconditioneerde mind ook fijn. Want dat is beter te verstouwen dan wanneer 'niks doen' de juiste actie is volgens mijn hart, vooral als ik half in de frequentie van mijn ouders leef, waarin 'niks doen' toch een andere betekenis heeft.

I took a blue potion to disguise
my tired eyes, suspicious mind, ill health
Indeed I hardly recognized myself
on my back, looking up

Een beetje een creepy liedje over abductie, dat een heel nieuwe betekenis krijgt als je gelooft in buitenaards leven. Serafina Steer, bedankt voor je muziek.

donderdag 14 augustus 2014

Beste Juli

Deze blog schreef ik op vakantie, in de laatste week van juli, naar aanleiding van een prachtige vlogserie van Emily Diana Ruth, Letters to July, hier te bekijken.

Beste Juli,

Je ziet er bijna hetzelfde uit als de vorige keer dat we elkaar ontmoetten. Met hetzelfde zomerbaantje, dezelfde vriend… en je bent net zulk warm gezelschap! Onze verstandhouding is zo verbeterd, dat ik zelfs met je op vakantie ben gegaan. 
Maar hoewel jij er hetzelfde uitziet, ben ik veranderd. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, om mee te beginnen. Vooral één vriendin is ontzettend waardevol voor me geweest. Met haar heb ik niet alleen een fijne persoonlijke band ontwikkeld, maar ook hebben we samen heel mooie dingen gecreëerd. Maar ik neem aan dat je daar inmiddels van op de hoogte bent. Ik heb zelfs een soort vriendengroep, en toegang tot meer dan genoeg mensen bij wie ik mezelf kan zijn. Ook heb ik een fijne opleiding gevonden, Juli, waarmee ik je nu toch heel anders bekijk. Er zijn allerlei processen in mij gaande. Volgens de Mayakalender ben jij het einde van het jaar, en ik probeerde dat te vieren op het Dag buiten de Tijd-festival op 25 juli, maar een halfjaar geleden deed ik een ander ritueel om het oude af te sluiten en mijn energie te vernieuwen, dat me beter hielp. Ik heb nog steeds de drie bergkristalletjes, geladen met de intenties die ik toen uitsprak. Kracht, zichtbaarheid en waarheid. En ik kan wel zeggen, Juli, dat het me steeds beter lukt om deze drie-eenheid te verwezenlijken. Het komt allemaal neer op in mijn kracht gaan staan. Ik maak mezelf zichtbaar, door te praten over wat me echt bezighoudt met de mensen om me heen, en ook op internet. Ik uit mijn waarheid, zelfs als dat niet dankbaar wordt ontvangen, maar het me bijvoorbeeld op een ontslag komt te staan. Dus ik kan wel zeggen, Juli, dat ik behoorlijk ben gegroeid. Ik word assertiever. Jij helpt me om al deze dingen, en meer, te integreren. Even alle hobbelingen en onzekerheden van het afgelopen jaar op pauze. En terwijl dat gebeurt (eigenlijk gaat het vanzelf) kan ik intens van je genieten. Want elke keer als ik jou tegenkom, betekent dit dat mijn leven meer in balans komt. Voor mij sta je symbool voor overvloed en onbezorgdheid.
Ik ga nog even van je genieten, en dan neem ik, helemaal opgeladen met jouw warmte en overvloed, weer afscheid van je. Tot volgend jaar, lieve Juli. 

Hartegroet,

Roos

Geduld en inspiratie

Ik heb het antwoord. Als ik het even niet meer voel, als ik het even niet meer weet, terwijl ik zo zeker van de juistheid van mijn wens ben, kan het gewoon nog een beetje langer duren voordat deze in vervulling gaat. Geduld en vertrouwen in het leven, dat is de sleutel. Zo van: laat maar, het komt wel goed.

Ik heb inderdaad nieuwe inspiratie gekregen uit die ontmoeting waar ik het over had.

Bijvoorbeeld wat betreft mijn creativiteit. Op de kunstacademie liep ik vast, en sindsdien ben ik niet zoveel creatief (schilderend, tekenend etc) bezig geweest. Ik had er gewoon geen zin in. Terwijl het toch heel erg bij mijn identiteit hoorde. Daar heb ik mijn hoofd behoorlijk over gebroken. Teveel gepusht op de kunstacademie, teveel moeten produceren en analyseren, en zelf niet stevig genoeg zijn om mijn eigen ritme te volgen of te voelen dat het goed was wat ik deed, dat heeft mijn creativiteit gekwetst.

Dat is dus het verhaal. Maar het is maar een verhaal, weet je. Het boeit niet zoveel of ik schilder of niet. Of ik het in de hand heb of niet. Wanneer het terugkomt. Ik weet alleen dat ik het pas zal doen als ik me ertoe geroepen voel. Zoals bijvoorbeeld met het maken van cadeautjes. Dat doe ik de laatste tijd vaak. Iets tekenen, knippen of plakken voor een verjaardag, en nu zelfs voor een geboorte. Dan ineens vlamt die creativiteit op en heb ik veel lol in het bedenken van een relevant beeld/idee, en dat dan uit te voeren is makkelijk en gaat stap voor stap, wordt een succes en goed ontvangen. Terwijl als ik zelf met mijn dagboekje-zonder-lijntjes (dat mét lijntjes, daar schrijf ik bijna elke dag in) ga knoeien, er niet zoveel bijzonders uit komt, en ik al helemaal niet het uithoudingsvermogen heb om er iets van te maken. Spaarzaam heb ik een emotie te verwerken die toch de vorm van een gedicht nodig heeft, en daar pruts ik dan wat tekeningetjes bij. Maar dat zegt niets. Inspiratie is iets dat je niet in de hand hebt. Dat is een misvatting. Het komt en het gaat, het is een stroom. Wie weet waar het naartoe gaat. Gaan zitten en jezelf forceren iets te doen werkt niet. Ja, tuurlijk heb je altijd iets te uiten. Maar via welk kanaal, daar kun je ineens heel verrast door worden. Bij mij is het nu het kanaal van de healing. Door een horoscoop te trekken voor een vriendin, meditaties te leiden, iemand te masseren, en eigenlijk, in de kern, gewoon door gesprekken te hebben waarin ik zeg wat ik 'doorkrijg', dat wil zeggen, waartoe ik geïnspireerd word en waarvan ik weet dat het waar is. Een soort mediumschap. Heerlijk vind ik dat. Iemand helpen met ervaringen en inzichten en op mijn beurt geholpen worden door de uitwisseling: samen zijn we even compleet. En dat is net zo bevredigend als continu kunst eruit poepen was, omdat het nu mijn missie is.

Grillig, toegewijd en impulsief, dat is de energie die ik mocht ontvangen in de ontmoeting, waardoor ik even compleet werd. Dat is hoe ik mijn september zie. Het wordt verbijsterend mooi. Dus ach, weet je, laat maar. Laat maar.

zaterdag 9 augustus 2014

Stresstwijfels

Ik zit vast. Al een tijdje, maar nu begint het me weer echt te benauwen. Gestreste gedachten bonzen rond in mijn hoofd. Wat voor toekomst heb ik nu, zonder hogere diploma's, zonder grote kans op bijbaantjes, met een constitutie waarmee ik fysiek niet veel kan hebben? Hoe moet ik zelfstandig gaan worden, bij mijn ouders weggaan? Hoe moet ik gaan samenwonen met iemand die in dezelfde situatie zit en dezelfde twijfels heeft? Hoe kunnen we hier uit komen als we ons niet aan elkaar kunnen optrekken?

Mijn zomerbaantje loopt alweer bijna ten einde, en ook al gaf het me een zorgeloze tijd om weer eens echt werk te hebben met elke week een redelijk bedrag op mijn rekening, nu ik over de helft ben zie ik vanaf september alleen maar een donkere reeks maanden die zich uitstrekt tot in het onbekende.

Ik kan niet meer middelen van bestaan vinden op de oude manier, volgens pushen, geldgerichtheid, mijn hoofd, ego-werk, cv-kracht, als je maar hard genoeg wil dan lukt het wel, schaarste, jezelf anders voordoen dan je bent om te krijgen wat je wilt, iets doen dat eigenlijk niet bij je past maar waarmee je toch een soort momentum creëert dat zichzelf in stand houdt. Maar ook niet op de nieuwe manier. Ik weet niet hoe ik moet creëren vanuit overvloed, ik weet niet wat ik überhaupt wil creëren, hoe de wereld waarin ik wil leven eruitziet. Ik dacht dat ik het wist, maar hoe langer die ik die droom heb, hoe meer hij aan glans verliest. En er zit gewoonweg geen beweging in. Ik heb er geen voeling meer mee. Wil ik dat eigenlijk nog wel, zelfvoorzienend leven? Heb ik daar wel de juiste constitutie voor? Ik heb niet veel fysieke energie en ben intolerant voor van alles en nog wat. Ik kan niet zomaar schouders eronder en bikkelen. Ik dien mijn energie zorgvuldig te balanceren en verdelen. Wat is mijn droom en hartenwens? Waar word ik blij van en waar wil ik voor gaan staan? Dan zal ik er vanzelf ook energie voor krijgen, toch?

Met mijn hoofd kan ik niet meer bedenken hoe ik in mijn bestaan moet voorzien. Dat is goed, weet ik met mijn hoofd. Want dat betekent dat ik het uit handen kan gaan geven, zodat het universum erin kan voorzien. Maar aangezien ik dit met mijn hoofd bedenk, en niet met mijn ziel of whatever ik het mee moet bedenken, werkt het nog even niet. Maar ik ben er bijna, denk ik. Nog één rondje ellende die ik niet meer pik, en emotiebevrijden, tot ik weer echt aan de grond heb gezeten. Alsjeblieft, nog maar eentje? Of mag het misschien nu klaar zijn met dit thema en krijg ik de komende dagen veel nieuwe impulsen, als ik weer een geliefde, verloren gewaande, oude vriendin zie? Is mijn eigen vrouwelijke scheppingskracht toch in zoverre levend in mij, dat ik deze naar mezelf kan terugspiegelen door met flowende, wijze, hoog-vibrerende vriendinnen te praten? Als dit niet zo was, zou ik deze vriendinnen niet eens kunnen waarnemen, nietwaar?

Zoveel verschillende stemmetjes in mij, van doemdenkend tot idealistisch…

Dit even ter ventilatie. Het kan aardig muf worden in mijn hoofd, als al die gedachten maar blijven hangen en elkaars lucht blijven inademen. Hoop dat ze nu eens willen vertrekken, maar misschien moet ik dan een andere deur openzetten dan die naar de publieke ruimte. Waarschijnlijk is dat deurtje naar mijn hart een betere optie, maar de laatste keer dat ik keek, heerste daar ook een soort vacuüm waar ik me geen raad mee wist. Die deur naar de aarde en totale fysieke ontspanning, die schijnt eigenlijk altijd de juiste optie te zijn. Maar die deurtjes zitten allemaal onder elkaar, dus dit gaat lekker zo. Nog even, en dan ga ik fysiek wat deurtjes opendoen…

Ter informatie: ik zet wel stappen om mijn blokkades op te ruimen. En het lukt me ook wel aardig om mijn bewustzijn zo rond te draaien dat ik de mooie dingen zie die ik in mijn leven heb gecreëerd, over het afgelopen jaar. Misschien moet ik gewoon geduld hebben. En accepteren dat dipjes en twijfels erbij horen. Maar ik vond deze in zoverre interessant, vanwege hun hardnekkigheid en duistere-uur-voor-de-zonsopgang-gehalte, dat ik ze wilde delen. (Zie, daar ben ik aan het creëren, ik weet heus wel hoe het moet!)

Nu ik mezelf weer moed heb ingepraat, ga ik even een paar trappen en deuren door, om af te dalen uit mijn zolder-hoofd-zone, thee drinken en met sokjes aan in de tuin lopen, wat de nieuwe vriend van de dochter van mijn vaders vriendin die hier voor het eerst op bezoek is (die nieuwe vriend dan) daar ook verder van mag denken. Maar dat is verder niet de moraal van het verhaal. Welterusten.

zondag 3 augustus 2014

Vakantietegenvallers en dankbaarheden


 We begonnen onze gezamenlijke vakantie op het festival De Dag buiten de Tijd in Utrecht. Dit viel enigszins tegen. Volgens de Mayakalender is 25 juli de dag tussen het oude en het nieuwe jaar. Dit vierden ze massaal met een vuurceremonie waaraan alle deelnemers aan het festival meededen. Dit hadden we niet verwacht. Toegegeven, ik had vooral de eettentjes op de website bekeken. Verder dacht ik dat het een soort beurs zou zijn met workshops. Maar ze wilden echt een bepaalde energie neerzetten, samen rituelen doen, gele kleding dragen en eenheid creëren. Ook lagen er bijv. schoonmaakspullen bij de wc's, voor de bezoekers. Dit om ieder zijn of haar steentje bij te dragen aan het schoonhouden van het festivalterrein. Ik voelde me niet echt dankbaar en verlicht, terwijl ik daar rondliep. We konden geen aansluiting vinden bij het energieveld, en er hing me toch een ingewikkelde, hoge energie! We waren niet goed geaard. De aarding-yoga 's ochtends hadden we gemist, en de yoga 's middags ging niet door. 

Zie mij zweven.

 Wel was er lekkere glutenvrije pizza! Zo vind je toch wel momenten om dankbaar voor te zijn, en even te aarden.

De dag erna: op naar Drenthe, om op het huis te passen van twee lieve mensen: Lense & Irma. We kennen ze nog uit Ecolonie en ontmoetten ze weer via een vriendin. Wonderlijk hoe ontmoetingen soms in en uit je leven gaan. Weer iets om dankbaar voor te zijn. Er liepen kipjes rond, grote kippen, fazanten, duifjes een oude poes en zelfs een konijntje. Ook dit was niet echt mijn ding: de dieren waren voor mij behoorlijk wennen. Ze stonken en poepten. Ik herinnerde me dat een vriendin van mij haar eerste eczeemuitbraak had door kippenpoep. Ik voelde me nerveus, omdat deze dieren wel aan ons toevertrouwd waren. Vooral de blinde, dove poes deed een beroep op mijn empathie. Soms wilde ze op schoot liggen, en soms wilde ik dat ook, maar vaker ook niet. En dan moest ik haar echt wegduwen, omdat dat de enige manier is om contact te maken. En dat voelde zo gemeen. Hierboven is het fijne tuinhuisje te zien, waar 's ochtends de zon schijnt.

Enes was verliefd op de schommelstoel.

We konden niet echt grote fietstochten maken samen, aangezien de mannenfietsen zo hoog en onverstelbaar waren dat Enes na 50 meter al zadelpijn had. We gingen toen maar samen met de bus naar Stadskanaal, om cadeautjes voor Lense en Irma te kopen. Het was daar niet zo mooi, maar ach, soms maak je er maar wat van.

Los van elkaar hebben we wel fijne fietstochten gemaakt. Ik op missie naar een hunebed, met een stukje broodnodig verdwalen inbegrepen. Pas als ik verdwaal, kan ik me echt overgeven aan de natuur.  En aan mijn eigen natuur. Heerlijk om zo te fietsen, waar het dan ook is. Met alleen een kaartje, wegwijzering en je eigen intuïtie de omgeving verkennen in je eentje.

Om een of andere reden heb ik vooral selfies genomen en is er vrij weinig fotomateriaal van de omgeving. Misschien omdat ik me een beetje verloren voelde, en even bij mezelfie moest komen? Dit is de enige foto van het huis. Overigens tokte ik aan het einde van de week vrolijk mee met de kipjes. 's Avonds, als het bedtijd was, zaten ze allemaal zo schattig opgepropt op een plankje bovenin, te wachten tot wij het hek zouden sluiten. En aan het einde van de week heb ik zelfs twee eitjes gegeten. Kortom, mijn weerstand tegen het fysieke, dierlijke is wel weer even uitgedaagd. 

En ter ere van Enes' verjaardag samen een dagje Arnhem, dat ook tegenviel, net als het festival. Tja, als we samen de dag beginnen terwijl één van ons moe/geirriteerd/nerveus is, voelt de ander zich in no time ook zo, en dan kunnen we van de buitenwereld wonderen verwachten om ons weer een goed gevoel te geven, maar in de praktijk werkt het niet zo. Na een ochtend vol gekibbel, broeiende irritaties, hitte, een vieze, vette, te dure champignonsalade, en een paar dreigementen om weer in de trein te stappen, waren we de weg flink kwijt. Tip: als je de weg kwijt bent, vraag dan iemand in een biowinkel om hulp. Dat zijn over het algemeen aardige mensen. En in dit geval een aardige jongen met een smartphone. Ik vroeg naar de lunchroom Rawsome. Hier serveren ze rauw, 100% plantaardig en glutenvrij voedsel. We konden er heerlijke mangotaartjes en brownies kopen, en dan naar Park Sonsbeek om de buit op te eten. Dat was mijn plan. En soms moet je daaraan sticken, wat er ook gebeurt, weet je. Toen we binnenstapten, zakte onze irritatie langzaam maar zeker weg. We hebben daar de hele middag gezeten. Met groene sapjes, een groene smoothie en vooruit, ook waterkefir, spoelden we de herinnering aan die vieze champignonsalade en al die verhitte discussies weg, koelden we af, en kregen we nieuwe energie. Eindelijk, DIT was onze vibe! Ik kreeg nog een lepeltje Liquid Aminos gevoerd, een soort sojasaus met allemaal eiwitbouwsteentjes erin, wat smaakte naar maggi. Eiwitten zijn aardend, trouwens. Een middag om dankbaar voor te zijn. Net toen we Park Sonsbeek binnen wilden stappen met onze taartjes, begon het keihard te hozen. Alleen maar een teken dat we hier nog eens terug moeten komen, om de rest van Arnhem te ontdekken. Ik vond het een erg leuke stad. En als we in balans zijn, is het vast een nog leukere stad.