zondag 13 juli 2014

Roze ballon

De laatste blogs zijn een stuk persoonlijker geworden. Mijn blogserie over zelfvoorzienend leven zet ik hierbij stop. Het heeft zijn werk gedaan. En ik ben nog niet in staat om het te leven. Ik laat het los. Blijkbaar heb ik de 'laat maar'-bodem geraakt *ding ding ding* door voor de wasmachine!

In mijn cursus hadden we hier een oefening voor. De roze ballon. Alles wat te maken had met je wens, gevoelens, gedachten, beelden, herinneringen, verlangens, kun je in een roze ballon laten stromen. En dan blaas je die weg tot je hem niet meer kan zien. Zo laat je de energie los die vastzit in je wens. En geef je het universum de kans deze te vervullen. Op het moment en op de manier dat je het nodig hebt.
'Laat maar' is een heel krachtig iets. Niet de onverschilligheid, die voortkomt uit een gesloten hart, maar de laat maar van: ik heb het toch niet in de hand, ik laat het los, ik maak ruimte voor de leegte.

Ik leer deze zomer een boel. Dit hadden ze al voorspeld in mijn cursus. Vanaf december heb ik elke week een nieuwe les geleerd en is er energetisch veel gebeurd. Nu heb ik de tijd om het te integreren. Er gebeurt ook veel in mijn leven. Niet alles is leuk, maar ik leef ermee. Het belangrijkste thema is mijn mannelijke energie ontwikkelen. Assertiviteit, mijn waarheid uiten, mijn wilskracht doen gelden, niet van mijn plek wijken en opkomen voor mijn gevoelens. Dit alles uit zelfzorg en zelfbescherming.

Ik breng mijn energie naar beneden, meer mijn lichaam in, met beide benen op de grond. Ik vecht. Ik ondervind weerstand. Ik kies ervoor om toch te blijven vechten. Mensen raken gekwetst. Angsten komen uit. Ik neem verantwoordelijkheid. Ik vergeef mezelf. Dat is zo'n beetje het patroon.

Ik kan niet vaak genoeg tegen mezelf zeggen: ik ben goed zoals ik ben. Ik sta waar ik sta. Ik neem mijn gevoelens serieus. Ik hou van mezelf. Zelfs als iemand anders mij van mijn plek wil duwen, kritiek heeft, mij ontslaat, de mond wil snoeren etc. Ik ben goed zoals ik ben. Ik vertrouw op mijn inhoud.

Dit maakt een oude angst in mij los: maar wat als ik mensen kwets? Ik kan het niet verdragen als iemand pijn heeft! Ik kan het niet verdragen als ik iemand iets aandoe!

Andermans geluk is niet mijn verantwoordelijkheid. Andermans geluk is de verantwoordelijkheid van de anderman. Ieder heeft zijn of haar eigen levenspad. Ik duw het een stukje van me af.

En terwijl ik dit leer, heb ik behoefte aan zachte, lieve mensen om me heen. Mensen bij wie ik kwetsbaar kan zijn. Mensen met wie ik resoneer in mijn hart. En ik hoef niet te kiezen voor minder dan dat. Ik kies wat mij het beste dient. En ik merk dat ik mijn vrije keuze heb in de manieren waarop ik reageer op situaties, maar dat dit niet betekent dat ik altijd perfect moet reageren. Dat wil zeggen: alle reactie is goed, want het komt uit mijzelf. Ik mag kiezen voor boosheid of liefde, angst of liefde, schuldgevoel of liefde, verdriet of liefde, pijn of liefde. En soms kies ik niet de liefde. En dan zie ik dat ik uiteindelijk toch de liefde heb gekozen, maar op een andere manier dan ik dacht.

En dan vertrouw ik mezelf weer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen