donderdag 10 juli 2014

Intuïtieve ontmoetingsdag enzo

Even niet over zelfvoorzienend leven, maar een blog om mijn hart te luchten. Ook om te vertellen waar ik me de afgelopen tijd mee bezig heb gehouden.

Ik wil mij graag onbelemmerd kunnen manifesteren, zonder mezelf in te houden. Hierin heb ik de laatste tijd stappen gezet, en toen bleek het dat iemand hier niet tegen kon. En toen werd ik ontslagen. Dit was een uitnodiging om echt te voelen dat mijn inhoud goed is, de lagere en de hogere kanten van mezelf, dat ik goed ben zoals ik ben. Dat niets of niemand buiten mij dit gevoel kan aantasten. En dat ik geen dingen hoef te doen die ik niet wil doen. Want als ik echt mezelf neerzet, passen ze toch niet bij me, en vallen ze vanzelf weg.

Ook heb ik weer een ontmoetingsdag georganiseerd. Dit was de eerste die ik echt zelf uit de grond had gestampt, nadat ik een aantal samen met Willemein had gedaan. Het oppaswerk dat ik deed, had zijn houdbaarheidsdatum even bereikt. Ik werd er misselijk van, als ik eraan dacht. Het is niet wat ik wil op dit moment. Ik had de kinderen niets meer te geven.

Maar op de ontmoetingdag had ik wél veel te geven. Aan jongeren. Gelijkgestemde zielen die in mijn levensfase zitten, die mij op een gelijkwaardige manier kunnen spiegelen in vorm en levenservaring. Dat heb ik nodig. En ik had heel wat te bieden. Ook al heb ik nog heel wat te leren over leiderschap en heling, ik was er wel klaar voor.

Ik heb al eerder een geleide meditatie geïmproviseerd. Dit keer deed ik er twee. Eentje had ik voorbereid. Dit was een simpele aarding waarbij we in een cirkel stonden en elkaars handen vasthielden. De andere ontstond spontaan, naar aanleiding van een vraag. Ik zat diep in trance, en gebruikte een aantal van mijn recente inzichten over aarding, veiligheid en de wet van aantrekking. Ik wist inmiddels dat wanneer je iets verlangt op het niveau van vorm, hieronder een diepere laag van de ziel zit, die verlangt naar abstracte waarden zoals vrijheid, veiligheid, zelfliefde, grip etc. En in mijn cursus had ik geleerd, dat wanneer je het niet meer weet, je met lege handen kunt gaan zitten, en ruimte geeft aan het universum om jouw verlangens op de manier en het tijdstip dat jij het nodig hebt, te vervullen. Ook had ik geleerd van Simone, dat wanneer je voorbijgaat aan de natuur, door wanneer je wél de behoefte voelt bijvoorbeeld even met blote voeten op de grond te staan, een boom aan te raken of zelfs te knuffelen, dat je dan voorbijgaat aan je eigen natuur. En stel je voor hoe Moeder Aarde dit zou vinden?

Dit alles weefde ik ineen tot weer een verhaal met 'aarding' als thema. Ik weet niet of ik projecteerde toen ik zei 'wij als hooggevoeligen kunnen moeite hebben met aarding, en een weerstand hebben tegen het leven op deze planeet'. Zelf vind ik dit namelijk nog erg lastig. En toch had ik hierin ook wat te geven.

Ondertussen was er iemand in de groep erg verdrietig. Ik zat zo in trance dat ik haar niet kon steunen. Ik kon alleen maar doorgaan met mijn verhaal.

Aan de ene kant vond ik het een groot compliment (blijkbaar is het zo veilig dat mensen zichzelf kwetsbaar durven te maken), en toch ook lastig om hiermee om te gaan. Want ook voel ik de pijn van de ander, en dit raakt een stuk in mij dat ook nog niet geheeld is. Het stuk dat zegt: je mag gewoon zijn wie je bent, je emoties mogen er zijn, laat alles maar stromen, laat je inhoud maar naar buiten komen. Toen ik dit zei aan de ander, zei ik het dus net zo goed aan mezelf. Is dat wat healing inhoudt, dat een ander altijd een stuk in jou spiegelt dat jij nog mag helen? Op nieuwetijdskind.com las ik dat de tijd van de 'gewonde healer' voorbij is, maar voor mij blijkbaar dus niet. Ach, het komt wel.

Met Jong Bewust is het juist onze intentie om ons in de groep te plaatsen, en niet erboven. Wij zitten net zozeer in de groeiprocessen van een hooggevoelige jong-volwassene die zijn of haar weg in deze wereld zoekt. Door de herkenning, door gelegenheden te organiseren waarin deze resonantie zijn werk kan doen, onstaat er heling.

Eind goed, al goed, ik heb mezelf echt neergezet op een stralende, creatieve en actieve manier. Precies wat ik nodig heb als verlegen eczeem-persoon. En toch voelde ik me erna droef. Waarom? Misschien omdat mijn hart weer in beweging werd gebracht, en alle Weltschmerz zich liet voelen? Karmische pijn uit vorige levens van toen ik mijn licht ook manifesteerde, en werd vermoord? Een onbestemde dofheid, die mijn hart indrukt. Ik had ook de intentie om deze zomervakantie echt te gebruiken om die bruine brij die ik in een van de laatste lessen voor de vakantie rond mijn hart zag, te helen. So far, so good. :)

Ondertussen ben ik weer begonnen met mijn zomerbaantje bij de strandbieb. Dit vind ik heerlijk, door de verandering die het me even geeft. Ik werk wel met kinderen, maar heb niet de verantwoordelijkheid. Dat geeft me genoeg ademruimte om me niet meer zo te ergeren. Ik voel weer het genoegen van interactie met een kind. Zo heeft mijn hart even de rust om zich naar binnen te richten, op mezelf. Want oppaswerk doe je met je hart, en als het daar even niet zo lekker zit, dan wordt het wel lastig. Moeite om het los te laten had ik wel, aangezien ik erg graag aan mijn ouders wil bewijzen dat ik het wel red met mijn manier van leven, in deze wereld. En dus dat ik geld kan verdienen. Ook al kan ik niet veel baantjes doen omdat ik ze fysiek niet aankan omdat ik mezelf helemaal uitput met mijn bewijsdrang. Oppaswerk kon ik dan nog net wel doen, omdat ik dit deed met iets in mij dat wel sterk was: mijn hart. (Want ondanks alle bruine brij erin, is het wel erg groot, en toch in staat om een liefdesveld te creëren!) Maar gelukkig lopen alle dingen die je niet dienen op een gegeven moment toch ten einde. (Al heb ik gezegd aan dat ene oppasgezin dat ik een pauze neem, want die deur wil ik niet per se sluiten, maar wel de deur van de bewijsdrang als motor, ter verduidelijking...)

Ik voel mijn eigenwaarde alweer terugkeren.
Tot de volgende keer, lieve blog, die mij aan mezelf terug geeft.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen