zondag 13 juli 2014

Roze ballon

De laatste blogs zijn een stuk persoonlijker geworden. Mijn blogserie over zelfvoorzienend leven zet ik hierbij stop. Het heeft zijn werk gedaan. En ik ben nog niet in staat om het te leven. Ik laat het los. Blijkbaar heb ik de 'laat maar'-bodem geraakt *ding ding ding* door voor de wasmachine!

In mijn cursus hadden we hier een oefening voor. De roze ballon. Alles wat te maken had met je wens, gevoelens, gedachten, beelden, herinneringen, verlangens, kun je in een roze ballon laten stromen. En dan blaas je die weg tot je hem niet meer kan zien. Zo laat je de energie los die vastzit in je wens. En geef je het universum de kans deze te vervullen. Op het moment en op de manier dat je het nodig hebt.
'Laat maar' is een heel krachtig iets. Niet de onverschilligheid, die voortkomt uit een gesloten hart, maar de laat maar van: ik heb het toch niet in de hand, ik laat het los, ik maak ruimte voor de leegte.

Ik leer deze zomer een boel. Dit hadden ze al voorspeld in mijn cursus. Vanaf december heb ik elke week een nieuwe les geleerd en is er energetisch veel gebeurd. Nu heb ik de tijd om het te integreren. Er gebeurt ook veel in mijn leven. Niet alles is leuk, maar ik leef ermee. Het belangrijkste thema is mijn mannelijke energie ontwikkelen. Assertiviteit, mijn waarheid uiten, mijn wilskracht doen gelden, niet van mijn plek wijken en opkomen voor mijn gevoelens. Dit alles uit zelfzorg en zelfbescherming.

Ik breng mijn energie naar beneden, meer mijn lichaam in, met beide benen op de grond. Ik vecht. Ik ondervind weerstand. Ik kies ervoor om toch te blijven vechten. Mensen raken gekwetst. Angsten komen uit. Ik neem verantwoordelijkheid. Ik vergeef mezelf. Dat is zo'n beetje het patroon.

Ik kan niet vaak genoeg tegen mezelf zeggen: ik ben goed zoals ik ben. Ik sta waar ik sta. Ik neem mijn gevoelens serieus. Ik hou van mezelf. Zelfs als iemand anders mij van mijn plek wil duwen, kritiek heeft, mij ontslaat, de mond wil snoeren etc. Ik ben goed zoals ik ben. Ik vertrouw op mijn inhoud.

Dit maakt een oude angst in mij los: maar wat als ik mensen kwets? Ik kan het niet verdragen als iemand pijn heeft! Ik kan het niet verdragen als ik iemand iets aandoe!

Andermans geluk is niet mijn verantwoordelijkheid. Andermans geluk is de verantwoordelijkheid van de anderman. Ieder heeft zijn of haar eigen levenspad. Ik duw het een stukje van me af.

En terwijl ik dit leer, heb ik behoefte aan zachte, lieve mensen om me heen. Mensen bij wie ik kwetsbaar kan zijn. Mensen met wie ik resoneer in mijn hart. En ik hoef niet te kiezen voor minder dan dat. Ik kies wat mij het beste dient. En ik merk dat ik mijn vrije keuze heb in de manieren waarop ik reageer op situaties, maar dat dit niet betekent dat ik altijd perfect moet reageren. Dat wil zeggen: alle reactie is goed, want het komt uit mijzelf. Ik mag kiezen voor boosheid of liefde, angst of liefde, schuldgevoel of liefde, verdriet of liefde, pijn of liefde. En soms kies ik niet de liefde. En dan zie ik dat ik uiteindelijk toch de liefde heb gekozen, maar op een andere manier dan ik dacht.

En dan vertrouw ik mezelf weer.

donderdag 10 juli 2014

Intuïtieve ontmoetingsdag enzo

Even niet over zelfvoorzienend leven, maar een blog om mijn hart te luchten. Ook om te vertellen waar ik me de afgelopen tijd mee bezig heb gehouden.

Ik wil mij graag onbelemmerd kunnen manifesteren, zonder mezelf in te houden. Hierin heb ik de laatste tijd stappen gezet, en toen bleek het dat iemand hier niet tegen kon. En toen werd ik ontslagen. Dit was een uitnodiging om echt te voelen dat mijn inhoud goed is, de lagere en de hogere kanten van mezelf, dat ik goed ben zoals ik ben. Dat niets of niemand buiten mij dit gevoel kan aantasten. En dat ik geen dingen hoef te doen die ik niet wil doen. Want als ik echt mezelf neerzet, passen ze toch niet bij me, en vallen ze vanzelf weg.

Ook heb ik weer een ontmoetingsdag georganiseerd. Dit was de eerste die ik echt zelf uit de grond had gestampt, nadat ik een aantal samen met Willemein had gedaan. Het oppaswerk dat ik deed, had zijn houdbaarheidsdatum even bereikt. Ik werd er misselijk van, als ik eraan dacht. Het is niet wat ik wil op dit moment. Ik had de kinderen niets meer te geven.

Maar op de ontmoetingdag had ik wél veel te geven. Aan jongeren. Gelijkgestemde zielen die in mijn levensfase zitten, die mij op een gelijkwaardige manier kunnen spiegelen in vorm en levenservaring. Dat heb ik nodig. En ik had heel wat te bieden. Ook al heb ik nog heel wat te leren over leiderschap en heling, ik was er wel klaar voor.

Ik heb al eerder een geleide meditatie geïmproviseerd. Dit keer deed ik er twee. Eentje had ik voorbereid. Dit was een simpele aarding waarbij we in een cirkel stonden en elkaars handen vasthielden. De andere ontstond spontaan, naar aanleiding van een vraag. Ik zat diep in trance, en gebruikte een aantal van mijn recente inzichten over aarding, veiligheid en de wet van aantrekking. Ik wist inmiddels dat wanneer je iets verlangt op het niveau van vorm, hieronder een diepere laag van de ziel zit, die verlangt naar abstracte waarden zoals vrijheid, veiligheid, zelfliefde, grip etc. En in mijn cursus had ik geleerd, dat wanneer je het niet meer weet, je met lege handen kunt gaan zitten, en ruimte geeft aan het universum om jouw verlangens op de manier en het tijdstip dat jij het nodig hebt, te vervullen. Ook had ik geleerd van Simone, dat wanneer je voorbijgaat aan de natuur, door wanneer je wél de behoefte voelt bijvoorbeeld even met blote voeten op de grond te staan, een boom aan te raken of zelfs te knuffelen, dat je dan voorbijgaat aan je eigen natuur. En stel je voor hoe Moeder Aarde dit zou vinden?

Dit alles weefde ik ineen tot weer een verhaal met 'aarding' als thema. Ik weet niet of ik projecteerde toen ik zei 'wij als hooggevoeligen kunnen moeite hebben met aarding, en een weerstand hebben tegen het leven op deze planeet'. Zelf vind ik dit namelijk nog erg lastig. En toch had ik hierin ook wat te geven.

Ondertussen was er iemand in de groep erg verdrietig. Ik zat zo in trance dat ik haar niet kon steunen. Ik kon alleen maar doorgaan met mijn verhaal.

Aan de ene kant vond ik het een groot compliment (blijkbaar is het zo veilig dat mensen zichzelf kwetsbaar durven te maken), en toch ook lastig om hiermee om te gaan. Want ook voel ik de pijn van de ander, en dit raakt een stuk in mij dat ook nog niet geheeld is. Het stuk dat zegt: je mag gewoon zijn wie je bent, je emoties mogen er zijn, laat alles maar stromen, laat je inhoud maar naar buiten komen. Toen ik dit zei aan de ander, zei ik het dus net zo goed aan mezelf. Is dat wat healing inhoudt, dat een ander altijd een stuk in jou spiegelt dat jij nog mag helen? Op nieuwetijdskind.com las ik dat de tijd van de 'gewonde healer' voorbij is, maar voor mij blijkbaar dus niet. Ach, het komt wel.

Met Jong Bewust is het juist onze intentie om ons in de groep te plaatsen, en niet erboven. Wij zitten net zozeer in de groeiprocessen van een hooggevoelige jong-volwassene die zijn of haar weg in deze wereld zoekt. Door de herkenning, door gelegenheden te organiseren waarin deze resonantie zijn werk kan doen, onstaat er heling.

Eind goed, al goed, ik heb mezelf echt neergezet op een stralende, creatieve en actieve manier. Precies wat ik nodig heb als verlegen eczeem-persoon. En toch voelde ik me erna droef. Waarom? Misschien omdat mijn hart weer in beweging werd gebracht, en alle Weltschmerz zich liet voelen? Karmische pijn uit vorige levens van toen ik mijn licht ook manifesteerde, en werd vermoord? Een onbestemde dofheid, die mijn hart indrukt. Ik had ook de intentie om deze zomervakantie echt te gebruiken om die bruine brij die ik in een van de laatste lessen voor de vakantie rond mijn hart zag, te helen. So far, so good. :)

Ondertussen ben ik weer begonnen met mijn zomerbaantje bij de strandbieb. Dit vind ik heerlijk, door de verandering die het me even geeft. Ik werk wel met kinderen, maar heb niet de verantwoordelijkheid. Dat geeft me genoeg ademruimte om me niet meer zo te ergeren. Ik voel weer het genoegen van interactie met een kind. Zo heeft mijn hart even de rust om zich naar binnen te richten, op mezelf. Want oppaswerk doe je met je hart, en als het daar even niet zo lekker zit, dan wordt het wel lastig. Moeite om het los te laten had ik wel, aangezien ik erg graag aan mijn ouders wil bewijzen dat ik het wel red met mijn manier van leven, in deze wereld. En dus dat ik geld kan verdienen. Ook al kan ik niet veel baantjes doen omdat ik ze fysiek niet aankan omdat ik mezelf helemaal uitput met mijn bewijsdrang. Oppaswerk kon ik dan nog net wel doen, omdat ik dit deed met iets in mij dat wel sterk was: mijn hart. (Want ondanks alle bruine brij erin, is het wel erg groot, en toch in staat om een liefdesveld te creëren!) Maar gelukkig lopen alle dingen die je niet dienen op een gegeven moment toch ten einde. (Al heb ik gezegd aan dat ene oppasgezin dat ik een pauze neem, want die deur wil ik niet per se sluiten, maar wel de deur van de bewijsdrang als motor, ter verduidelijking...)

Ik voel mijn eigenwaarde alweer terugkeren.
Tot de volgende keer, lieve blog, die mij aan mezelf terug geeft.

#4 Hartbewustzijn

Ja, nog eentje, een afsluitende.
Leven in hartbewustzijn draait dus om het delen van wat in je leeft, je hogere en lagere delen, met de gemeenschap om je heen die tegelijk je collega's, vrienden, buren en familie is. Je werkdeel, je persoonlijke deel, je seksuele deel*, je relax-deel, je spirituele deel, je overleversdeel, je creatieve deel. Dat is tenslotte de taak van het hart: het harmoniseren van alle verschillende delen in jouzelf. Trek dit door naar de gemeenschap, en samen heb je niet alleen conflicten waar je van leert, maar ook verheven groeiprocessen en co-creatie. Samen geef je betekenis aan het leven, en samen overleef je. Samen ben je op aarde gekomen om iets te creëren, en samen werk je dagelijks met passie aan je droom.

Ik vind dit voor mijzelf vooral nog toekomstmuziek. Ik heb dit hartbewustzijn weliswaar meegenomen van mijn reizen, maar moet nu eerst nog door heel wat shit heen werken voor ik het kan verwezenlijken. Bewijsdrang, Weltschmerz, Sehnsucht, lage eigenwaarde, geboortetrauma, je weet wel, the works.

Ik mag mij nu gelukkig prijzen op een punt te zijn aangekomen waarop ik het even niet meer weet, en denk: laat maar. Zodra ik hier met mijn hoofd niet meer lekker boven hang, maar dit echt voel (en dus op de bodem ben) zal de energie vrijkomen, om het universum de kans te geven het voor mij te gaan verwezenlijken. In de tussentijd verwijl ik hier met zaken als verveling, overprikkeling, verveling, overprikkeling, en teveel gereis met het openbaar vervoer om naar plekken te gaan waar ik vermaakt zal worden, en dan weer overprikkeling, en dan weer verveling. Oh, en tussendoor nog die bewijsdrang waardoor ik geen rust in m'n kont heb, en op zoek moet gaan naar werk dat ik steeds net wel of net niet heb, want ik ben tenslotte ook niet echt geaard.

Hoera voor het delen van sarcastische wanhoop. Oh, oeps, nu zend ik de verkeerde signalen uit. Want dan gaat het universum ervaringen creëren waardoor ik weer die sarcastische wanhoop zal voelen en dat is niet de bedoeling. Sorry jongens, ik bedoel: hoera voor het me kwetsbaar opstellen door mijn oprechte worstelingen te delen, en tegelijk mijn energie gefocust te houden op mijn hoop en mijn geloof, en mijn verdriet om dit alles de vrije loop te laten en mijn thema's aan te gaan. Ik hoop dat er mensen zijn die de opluchting van herkenning vinden in deze blog. En ook de wijsheid niet te gaan medelijden, iets waar ik overigens wel een expert in ben (Weltschmerz, immers). Ach, dat hart. Laten we er geen moordkuil van maken, maar een open en beschermd gebied waarin we elkaar kunnen ontmoeten, ook al doet het soms pijn.

*niet dat je met iedereen seks hebt in een gemeenschap, al kan er wel vrije seksualiteit zijn, bijvoorbeeld in Tamera. Dus. Maar dat is een heel ander onderwerp.