maandag 30 juni 2014

#3 Hartbewustzijn

Dit is deel drie in de blogserie zelfvoorzienend leven

Er zijn verschillende manieren om samen te leven. Een die mij erg aanspreekt is die van de sociocratie. Dit betekent dat er gestemd wordt, net zoals in de democratie, maar als één iemand het er niet mee eens is, gaat het niet door. Beslissingen worden dus genomen op basis van consensus en gelijkwaardigheid. 

Maar hoe is het nou om in hartbewustzijn te leven? Een typisch dag in de sfeer van hartbewustzijn. Je staat op, al of niet naast je geliefde (ook een heel fijn steuntje om in je hart te blijven), en maakt je klaar voor het ontbijt. Hier begint het al. Zodra je in de eetzaal aankomt - gesteld dat die aanwezig is in de gemeenschap, maar een gemeenschappelijke eetzaal cq. keukenruimte is toch wel onontbeerlijk, waarom ga je anders in een gemeenschap wonen? - ontmoet je andere mensen. Je laat iemand voorgaan. Je reikt tegelijk naar de boter. Iemand vraagt je om hulp ergens mee. Je hebt een vraag aan iemand anders. Je gaat aan tafel zitten en zorgt ervoor dat er genoeg plek is voor iedereen. Eigenlijk sta je dan al helemaal open voor co-creatie, en de dag is nog maar net begonnen. 

De taken worden verdeeld. Je voelt in waaraan je behoefte hebt, en tegelijk kijk je naar wat er gedaan moet worden en ga je hiervoor. Ook neem je in ogenschouw wie er nog meer bezig zijn met deze taak, of andere taken, en of alles wat nodig is zo gedaan wordt. Het werk wordt verdeeld, en de mensen worden over het werk verdeeld. Natuurlijk zijn je eigen behoeften hierbij belangrijk. Maar je kunt niet blind je eigen ding gaan doen de hele dag. Tenzij je een afgebakende taak hebt waar niemand iets mee te maken heeft. Maar ook dit moet toch weer gecommuniceerd worden, want je kunt daardoor niet iets anders doen, of niet gestoord worden, etc. Heeft er iemand de leiding? Zijn de rollen verdeeld? 

Er is sowieso geen manager van bovenaf die bepaalt wat voor werk jij de hele dag doet. Het werk in een gemeenschap is divers, veelomvattend en staat dicht bij je, omdat het in je woonomgeving plaatsvindt. Je creëert werk voor jezelf en voor elkaar. Natuurlijk kunnen er projecten zijn waarin het overduidelijk is wat je doet, en is daar niet veel uitwisseling met anderen bij nodig. Maar meestal houd je rekening met en werk je samen met elkaar. 

Dan is het lunchtijd (of koffietijd, of avondmaal-tijd). Je zit aan tafel met degenen met wie je net hebt gewerkt. Je zou kunnen afspreken om het in deze momenten helemaal niet over het werk te hebben. Maar sowieso schakel je over naar een andere manier van zijn. De ontspanning. Je collega's zitten om je heen en nu zijn het je vrienden, familieleden, buren en dierbaren. Je interacteert nu met een andere kant. Kun je je dat voorstellen? Als je een feestje oid wilt geven, doe je dat met dezelfde mensen. Ik vond dat persoonlijk een heel fijne ervaring. Zo verdiept de band en leer je zoveel over relaties en de verschillende aspecten van het leven, zonder het gejaag en de tweedeling tussen werk en thuis. Je blijft. 

De relatie met de andere leden van je gemeenschap is dus erg belangrijk voor het reilen en zeilen ervan, en voor je persoonlijke geluk. Degene bij wie je met je ochtendhumeur de boter voor z'n neus weggriste, zal naast je staan op het land, en een extra paar handschoenen bezitten als de jouwe stuk zijn. Je bent wederzijds afhankelijk. Meer nog, je bent een team. En sociale processen spelen tegelijkertijd met dat werkteam-zijn. Misschien heb je een onuitgesproken ruzie met iemand over een halve belofte die niet is nagekomen. Juist als je al tijden aan dat witlofbed wilt beginnen, en je het vakmanschap van diegene nodig hebt om een stellage voor de verduistering van het witlofbed te timmeren. Uiteindelijk zul je toch dat geschil moeten oplossen, zodat de de spanningen rond het witlofbed niet tot grote hoogten zullen stijgen. Het is belangrijk dat het werk gedaan wordt, voor het witlof te laat zal worden ingebed. Met dit hele gedoe kan je over een paar maanden slappe witlof zitten te eten. Of, erger nog, je komt terecht in een werk-gaat-voor-gevoelens-mentaliteit, en je het helemaal niet uitspreekt en dus de hartverbinding verliest. 

Je werkt en woont dicht bij elkaar en dit kan intensief zijn, zelfs uitputtend, afhankelijk van de mate van introversie of extraversie die je bezit. Dan is het tijd om er even uit te gaan, of je terug te trekken. Hiertoe hadden wij op onze reizen niet de kans. In Ecolonie niet omdat we geen auto of rijbewijs bezaten, en in de andere gemeenschappen niet omdat we er te kort waren. 

Ik heb het nog niet eens gehad over de enorme en mooie groeiprocessen die je samen doormaakt. Hoe enorm de band met elkaar zich verdiept, als je niet alleen maar één kant van iemand ziet. Je bent niet alleen samen in de rol van collega, waarna je naar huis gaat en je professionele masker afzet om te verzachten voor je geliefden. Je gebruikt helemaal geen rollen. Er is wel een omschakeling van 'doen' naar 'zijn' gedurende de dag, en soms ben je geconcentreerd en efficiënt, en soms ben je relaxt en is er ruimte voor genieten. Dit zijn verschillende aspecten van het leven, van het mens-zijn. Misschien dat je in de door de huidige maatschappij opgelegde levensstijl met je geliefde nog de meeste kanten van jezelf laat zien. Maar stel je voor dat je volkomen jezelf kunt zijn bij iedereen om je heen? Dat je niet continu je gevoel hoeft uit te schakelen op je werk, en je professionele ontwikkeling als je thuis bent? Dat je niet je ernst hoeft kwijt te raken bij je vrienden, en kwetsbaar mag zijn bij je collega's? Dat je met iedereen over alle verschillende aspecten kan praten op alle manieren? 

Je deelt het respect voor elkaars werk. En tegelijk deel je de liefde en ontspanning van het samen wonen. Hierdoor ontstaat diepte en balans in je leven. 

Tot volgende keer, 

je aspirant-zelfvoorzieneling


2 opmerkingen:

  1. Mooie serie Rosa! Zet me zeker wel aan het denken... Ik wil ook wel zo'n plek, waar werk en privé naadloos in elkaar overgaan. Toch iets waar ik nog wel eens mee worstel inderdaad.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je Vicky :) Wie weet wat zich nog gaat vormen in de toekomst. Voor mij is het ook nog ver weg, op dit moment kan ik het nog echt niet neerzetten. Zou zo fijn zijn als je niet continu delen van jezelf moet wegstoppen, maar jezelf kan zijn in zowel de hogere als lagere aspecten, in alle situaties met alle mensen rondom je. Ik begin nu pas woorden te geven aan dit bewustzijn…

    BeantwoordenVerwijderen