zondag 15 juni 2014

#2: hartbewustzijn

Dit is deel twee in de blogserie zelfvoorzienend leven.

De gemeenschappen die ik heb bezocht, waren voornamelijk intentionele gemeenschappen. Dat betekent dat ze zijn ontstaan vanuit een bepaald ideaal. Meestal bleef dit bij ecologische principes, maar soms zit er ook een spirituele kant aan. Bij Ecolonie werd er zelfs een heel soort bewustzijn van je gevraagd. In de praktijk blijken deze idealen moeilijk om na te volgen, vooral door de bewoners zelf, daar iedereen een ego heeft. En daarbij komt, mensen maken nou eenmaal fouten. Conflict kan niet uitblijven. Hier zijn ze zich in Ecolonie erg bewust van, en de transparantie die ze in stand houden, ben ik nog niet elders tegengekomen, waarvoor respect. 

Transparantie is echter niet hetzelfde als hartbewustzijn. Je kunt wel mindful en eerlijk zijn, maar om iedereen in de gemeenschap met een open hart tegemoet te blijven treden, is een kunst op zich. Een kleine gemeenschap met een hechte band en een minigroepje vrijwilligers toonde zich hier het beste recept voor. In Monkton voelden we ons gerespecteerd, vertrouwd en vriendelijk bejegend. Dit was eigenlijk onze eerste ervaring met gemeenschapsbewustzijn, waarin uit het hart werd geleefd. Misschien is dit ook mogelijk in grotere gemeenschappen (ik denk bijvoorbeeld aan Tamera) maar dit heb ik zelf nog niet ervaren. 

Als vrijwilliger in Monkton werd je ingedeeld, maar als je vriendelijk vroeg of je iets anders mocht doen, was daar meestal wel ruimte voor. In Ecolonie was het allemaal grootschaliger. Ook daar werden de taken 's ochtends verdeeld, maar dan kon je maar beter niet aankomen met de vraag of je iets anders mocht doen als je geen verdomd goede reden had, aangezien je dan het systeem in de war stuurde. Hier sloop toch een zekere starheid en regimering in.* Dit staat haaks op het gevoel van hartbewustzijn. 

Hartguerilla op de cour van Ecolonie: een klein project om meer hart in Ecolonie te brengen

Voor mij is het zonneklaar dat je in een gemeenschap het hartbewustzijn als belangrijkste interactiemaatstaf moet aanhouden. Een gemeenschap hangt niet aan elkaar van regels, systemen of hiĆ«rarchie. Het is geen ego-gericht bedrijf. Het is geen uitloper van deze patriarchale samenleving. Het is een plek waar mensen wonen in verbinding met elkaar, en dit is iets van het hart. Organisatie of organisch flowen: het is een groot verschil voor je ziel. 

Zelf heb ik ook nog een lange weg te gaan voor ik dit kan uitdragen. Maar iedereen heeft zijn of haar weg, iedereen mag fouten maken. En weet je? Het gaat niet om het perfect in je hart zijn en je ego overstegen hebben en nooit meer echte conflicten hebben. Het gaat om de bereidheid om in je hart te zijn. En de bereidheid naar jezelf te kijken en te leren van je ervaringen, en hier open over te communiceren. Het zou juist zo mooi zijn als alle talenten naast elkaar konden bestaan om nog meer toe te voegen aan de gemeenschap. 

Het ego en het hart spelen dus een belangrijke rol in de gemeenschappen. Het ego is de energie van behoud. Levensbehoud, behoud van comfort, privileges en gunstige afscheidingen. Dit speelt zich voor een groot deel af in het onderbewuste, dus veel controle heb je daar niet over… Het hart daarentegen volgt haar eigen weg. Hoe meer je je hierop richt, hoe meer het allemaal vanzelf gaat: de synchroniciteiten verschijnen op je pad. Als hierop wordt vertrouwd, dan is er een liefdevolle werksfeer en laat je het leven je leiden. Mensen zijn gemotiveerd om te werken. Dit is onze natuur. Als je ze in liefdevol vertrouwen laat werken, dan wordt heus alles gedaan wat er gedaan moet worden. Aan zulke werkgevers wil je graag werk teruggeven! Als je zelf een gemeenschap wilt opzetten, is het fijn als je deze houding naar elkaar toe hebt. Als je werk ziet, doe je het. Als mensen je om hulp vragen, help je voor zover het in je mogelijkheden ligt. Je geeft en je neemt werk. Natuurlijk hou je ook je eigen behoeften in de peiling: dit is je eigen fysieke en emotionele verantwoordelijkheid. Daarbovenop komt de hart-interactie, die ook naar de ander kijkt. 

Er ontstaat een netwerk van diensten en wederdiensten zonder in voor-wat-hoort-wat te verzanden. Het is groter dan dat. Er is altijd wel iemand die je een stukje verder helpt, en samen krijg je zo alles gedaan. 

Om de sociale processen in goede banen te blijven leiden, is een regelmatige spreekstokronde erg fijn. Hierover heb ik gelezen op Indigopixie, een blog die je als zelfvoorzienend aspirant veel bij kan brengen. Sommige gemeenschappen passen dit toe. Het idee is dat je regelmatig samenkomt om een stok de kring rond laat gaan, en degene die de stok heeft, mag praten zonder dat de anderen hem of haar onderbreken. Dit wordt ook wel 'sharing' genoemd. Met HARTverwarmendJong en Jong Bewust hebben we (Willemein en ik, naar een idee van Vicky) dit ook toegepast in de ontmoetingsdagen. Het is een heel nuttig hulpmiddel. Je leert elkaar echt kennen als mens, en als ziel. Als iedereen zijn of haar hart voldoende heeft gelucht, kan er gereageerd worden. Maar in principe gaat het om onvoorwaardelijk luisteren. Je emoties en worstelingen mogen er zijn. Door de spreekstok kom je vanzelf op de gevoelslaag, de laag van je hart uit. Zo weet je wat in de andere persoon leeft, en omdat het zo oprecht wordt verteld, kan je het begrijpen, en is vergeving makkelijker. En dan kom je weer in de hartverbinding met elkaar. Als iedereen bereid is om naar zichzelf te kijken, en zijn of haar eigen stuk te zien in een conflict, is de oplossing nabij. En de lessen die in de conflicten verscholen zitten, dragen zo bij aan de ontwikkeling van de gemeenschap als geheel. 


*Ik zeg hierbij niet dat de mensen in Ecolonie dit hartbewustzijn niet wilden bezigen, maar het algehele gevoel dat een gemeenschap bij je oproept kan toch anders zijn. Iemand zei treffend: 'ik mis hier de warmte'. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen