maandag 5 mei 2014

Waarom obstakels nodig zijn om verhalen te schrijven

Had ik het in deze blog al over het boek gehad dat ik lees? Het gaat over de manifestatie met behulp van de chakra's. Het vaststellen van je intentie (7e), visualiseren hoe dit eruit komt te zien (6e), dit communiceren aan anderen voor feedback en/of hulp (5e), relaties aangaan die je helpen (4e), in actie komen en stap voor stap obstakels aangaan (3e), in je dagelijks leven met passie aan de vervulling van je droom werken (2e), alles tot een voltooide vorm brengen (1e).

Bij mij schort er wel wat aan in dat 3e chakra. In actie komen, de motivatie uit mezelf halen, obstakels overwinnen...

Maar gisteren had ik een inzichtmonoloog. Eigenlijk meer een soliloqui, omdat Enes van mij niet mocht reageren, alleen luisteren (de schat), omdat ik allerlei innerlijke stemmen aan het woord liet tot ze tot één stem samenvloeiden, en daarin kon ik geen interferentie gebruiken.

Hij heeft de gewoonte woorden die hij niet kent op te schrijven, zoals dus soliloqui, en dit woord kende ik ook niet, maar met een hardnekkige vertaaldrang ontleedde ik 'm net zo lang tot ik eruit was: een monoloog in je eentje. Dit was nog wat vaag, maar een vlaag internet leverde op dat een soliloqui inderdaad een monoloog is, maar dan tegen niemand in het bijzonder. Hamlet opent bijvoorbeeld met een soliloqui. Mijn blogs zijn ook soliloquies.

Goed, ik had dus deze soliloqui, over het schrijven aan mijn verhaal. Chakrapsychologisch gezien: ik praatte mezelf door een derde chakra-heling heen. Mijn 5e chakra, het chakra van de communicatie, expressie, verhalen vertellen en innerlijke stemmen, hielp mijn 3e.

Het inzicht (6e chakra) ging over de Paul Harland Prijs, de verhalenwedstrijd waarin ik op mijn 6tiende de 6de plaats behaalde in tweeduizend6. Toentertijd kreeg ik een aantal kritieken die nogal hard aankwamen. Maar ik liet me niet kennen en bleef meedoen aan verhalenwedstrijden, waarbij ik steevast ergens onderaan eindigde. Op een gegeven moment gooide ik het bijltje erbij neer, en stopte ik met schrijven. De afgelopen jaren ben ik heel voorzichtig weer met één enkel kort verhaal bezig gegaan. Alleen als ik zelf de inspiratie en passie weer even voelde. De kiem van dit verhaal lag in die tijd van bewijsdrang-voor-wedstrijden. Maar gaandeweg bouwde het zich uit tot een verhaal met een hart. Een verhaal dat langzaam maar zeker compleet werd. Ik begon er meer en meer aan te schrijven. Terwijl het zijn completie naderde, kwam er dit oud zeer in mij op: de hunkering naar erkenning van de juryleden van de Paul Harland Prijs. Die juryleden hadden mij immers niet op waarde geschat, en ik moest en ik zou ze bewijzen dat ik de dingen beheerste die zij in mijn verhalen vonden ontbreken. Het is een nogal ellendig verhaal, dat ik ze in hun gezicht wilde smijten. Maar ook een verhaal met veel sfeer, één van mijn sterke punten. Tegelijk één van mijn valkuilen. Daar werd ik door de jury wel op gewezen. Want afgezien van die sfeer, gebeurde er niet zoveel in mijn verhalen. Er waren geen obstakels, antagonisten, plotwendingen of conflicten. De verhalen kabbelden maar wat voort. Er was geen spanning of ontwikkeling. Heel mooi als verhalende gedichten, maar niet als verhalen. Ik verzette me hiertegen. Ik bleef schrijven op mijn manier. Ik kwam er niet uit. Mijn verhalen werden slechter, omdat ik ze ging schrijven vanuit mijn ego, vanuit competitie met hun visie, vanuit verzet. Kortom, er was disbalans in mijn 3e chakra. Ik zat vast.

Het was juist goed dat ik een tijdje niet schreef. Die jaren dat ik niet schreef, hebben mij de levenservaring gegeven dat obstakels en conflicten bij het leven horen. Ik accepteer dat nu, hoewel ik op mijn zestiende liever in een fantasiewereld leefde, en deze fantasiewereld in mijn verhalen vorm wou geven. De afgelopen week brak die acceptatie door in mijn schrijven. Ik werd geïnspireerd door Enes, door zijn passie om véél te schrijven. En in die ruimte van zijn schrijfuren, die ik overnam, zag ik ineens dat mijn verhaal een antagonist nodig had. Ook zag ik dat ik de innerlijke en externe obstakels van de hoofdpersoon moest aandikken, zoals je het licht-donkercontrast op een schilderij aandikt. Mijn verhaal kwam in balans.

Toen zat ik dus nog met die Paul Harland Prijs. Immers, mijn oorspronkelijke intentie met dit verhaal was om de juryleden te laten zien dat ik heus wel kan schrijven. Een plant blijft altijd de kwaliteiten behouden van het kiempje waar hij uit is gegroeid. Ik wilde deze manifestatiecyclus afmaken: van intentie naar voltooiing. Het verhaal is geschreven voor die wedstrijd. Maar ik ontdekte dat ik deze erkenning van de juryleden niet meer nodig had. Het verhaal is bijna af, maar het is sowieso compleet in wat het is, en ik ben ook compleet. Ik kan mezelf die erkenning geven, en ik kan mijn verhaal op waarde schatten. Ik kan zelf zeggen: 'wauw, Roos, je hebt je duidelijk ontwikkeld ten opzichte van dat verhaal uit 2006. Ik zie dat je de dingen beheerst die je toen nog niet beheerste. Goed gedaan, ik ben trots op je!' Het verhaal staat los van mij, als het voltooid is. En een jurylid kan daar nog van alles over zeggen, en ik kan daar wellicht een les uit leren, maar ik heb dit jurylid niet nodig om mij compleet te maken. Het voegt hooguit iets toe, aan wat er al is.

Ik ben de juryleden dankbaar, dat ze mij hebben geholpen in te zien dat verhalen obstakels nodig hebben. Zelfs fantasyverhalen. Waarom dan nog meedoen aan een wedstrijd, als het al compleet is? Een beetje bewijsdrang is heus wel gezond, niet vanuit wedijver, maar wel als je je erdoor ontwikkelt.

6 opmerkingen:

  1. Leuk om te lezen over schrijven :) Ik ben benieuwd naar je verhaal! Maar je mag het ongetwijfeld niet publiceren als je aan de wedstrijd mee wilt doen. Een vriendin heeft dit jaar meegedaan en is derde geworden bij de W.J. Maryson Talent Award, voor mensen onder de dertig, met het meeste potentieel. Anderzijds stond haar verhaal op de 100ste plek van de 206, dus daar was ze wat teleurgesteld over en dat kan ik me wel voorstellen. Als je je best doet en op een zeker moment vindt dat je iets hebt geschreven waarmee je wellicht wel kans maakt bij een wedstrijd en vervolgens eindig je laag, dan is dat uiteraard niet relaxed. Anderzijds hoort het er wel bij, zeker als je (stiekem) hoopt dat schrijven op een dag meer dan een hobby zal zijn.

    Veel succes met de wedstrijd. Wanneer is die eigenlijk? Leuk dat je het schrijven weer hebt opgepakt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jaa, leuk om daar ook meer mee bezig te zijn, ik bedacht me ook ineens weer dat ik jouw boek kan kopen :) Waar is die ook alweer te bestellen? Toen had ik er geen geld voor, nu gelukkig wel wat meer :P

    Aah, ja, dat is dezelfde wedstrijd idd, de W.J. Maryson Talent Award is onderdeel van de Paul Harland Prijs. Jeeeetje, 206 verhalen! Dat was meer dan toen ik meedeed in 2006, toen waren het er 60 ofzo. Dat is wel gegroeid dus!
    Knap dat ze derde werd met die award, al is dat dan wel weer vreemd/jammer in vergelijking met de plek die ze in de gehele wedstrijd haalde ja…
    Nee, het is sowieso niet relaxed, een deuk in je ego, hoeveel erkenning je jezelf ook geeft…
    Ik denk dat je dat voor jezelf wel helder moet hebben, wat je intentie is om mee te doen met zo'n wedstrijd. Als je stiekem hoopt dat je schrijver wordt, en die wedstrijd is een manier om dat te bereiken (in dat wereldje komen, naamsbekendheid, opbouwende kritieken uit juryrapporten etc) en je krijg een lage score, dan kan die hoop wel flink de bodem in geslagen worden, als je er niet bewust mee om gaat. Heb ik dus ervaren :P Als je gewoon voor de lol een keertje meedoet, is het weer een heel andere ervaring als je laag eindigt, dan maakt het niet zoveel uit. Logisch natuurlijk…

    Dank je! Vanaf 1 juni kan je je verhaal opsturen, deadline 1 juli.

    Wat zijn jouw valkuilen of lessen die je geleerd hebt met schrijven? Niet dat ik per se zeg dat je die hebt natuurlijk! ;) Maar ik ben er wel benieuwd naar hoe jij dat ervaart.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Welk boek? Ik bedoel, ik heb er zóveel geschreven :P Maar serieus: Blauwe Nepkeizer of Ik hoor paarden? Eerste kan via mij (heb er nog genoeg liggen) en de tweede... ook, maar dat mag dan via een fancy formuliertje op onze website sjorsenjarl.nl (of een berichtje naar mij, maar dan heeft die website helemaal geen nut meer... :P).

    Ik heb de laatste keer dat ik met een wedstrijd mee deed (Fantastels) ook niet al te best gescoord en dat viel me toch tegen, aangezien ook ik ergens nog de hoop koester dat er ooit door een grote(re) uitgeverij een boek van mij wordt uitgegeven, die dan in de winkel op de boekentafel ligt en dat ik dan naar alle boekenwinkels kan om naar mijn eigen boek te kijken :P Ik ben er inmiddels wel (grotendeels) overheen en heb laatst het rapport nog eens gelezen om te kijken wat ik mee kon nemen als ik nu weer iets nieuws schrijf. Verder geen negatieve ervaringen met wedstrijden omdat het goed ging of omdat niet bekend werd hoe ver ik buiten de top drie (of zo) viel. Anderzijds denk ik dat ze bij de Paul Harland Prijs veeleisender zijn dan bij de wedstrijden waar ik tot op heden aan mee heb gedaan, dus die zesde plek van jou is ws veel beter dan wat ik heb gepresteerd. En het is (in mijn ogen) dan ook zeker wel een knappe prestatie!

    Fat change dat ik niet mee doe met die wedstrijd. Ik heb de laatste maanden wel weer wat dingen geschreven, maar alleen aan verhalen die (als ik ze afschrijf) veel langer zullen worden dan 10000 woorden.

    Ik weet niet zo goed wat mijn valkuilen zijn, maar ik weet ook vrij zeker dat ik wat minder intensief naar mijn eigen schrijfproces heb gekeken dan jij :P Toen ik begon was mijn valkuil wel absoluut dat ik veel te weinig aandacht schonk aan emoties van personages. Het eerste verhaal dat ik schreef waarvan ik echt het gevoel had dat ik een stap had gezet, was niet al te lang nadat ik uit een relatie van bijna een jaar kwam. Het verhaal heeft daar verder niets mee te maken, maar ik schreef toen eigenlijk pas voor het eerst over liefde en dat beviel me goed en ik had door dat het gewoon beter was dan alles wat ik ervoor had geschreven. Toch is het nog steeds wel een zwakte. Verder denk ik dat ik gewoon schrijftechnisch nog heel veel te leren heb, wat vrij langzaam gaat omdat ik weinig schrijf en lees en daarnaast ook nog nooit aan een cursus heb meegedaan of zo. Daar zijn (volgens mij) nog veel en grote stappen te zetten voor mij. Inhoudelijk vind ik het verder lastig te beoordelen wat er mankeert aan mijn verhalen (en wat er juist goed is, want ik ben er wel van overtuigd dat ik ook dingen goed doe :P). Uiteindelijk speelt de smaak van de lezers (en dat kunnen juryleden zijn) ook een grote rol en het kan zijn dat je gewoon dingen bedenkt en schrijft die je zelf erg tof vindt, maar verder bijna niemand. Dan heb je gewoon pech :P

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh wauw, heb je al twee boeken op je naam staan! :D Ja, ik bedoelde Blauwe Nepkeizer :) Haha, ik word gewoon al vrolijk van die titel. Helaas geen fancy formuliertje op de website dus :) Zal ik wat gegevens naar je mailen oid?

    Ah ja, dat verlangen klinkt bekend. Dus je kent de afwijzing :P Maar prima dat je er niet veel door uit het veld geslagen bent! Ik denk ook dat de PHP wel veeleisender is, toen ik mee deed zat er ook een jurylid bij die hoofd van uitgeverij M was (nu Meulenhoff? Of Mynx?), dus dat is wel serieus gefundeerd commentaar dan. Van die man kreeg ik een 7tje, maar er was er eentje bij die helemaal lyrisch was, en die gaf me een 9,6, waardoor ik dus de top tien haalde (de anderen zaten onder de zeven dacht ik, die waren niet bijster onder de indruk, ze vonden allemaal dat het conflict ed ontbrak). Ik beschouw het daarom een beetje als beginnersgeluk :) Maar dankjewel! Ook een kwestie van smaak, wat je zegt. Je moet maar net het juiste jurylid treffen.

    Oh haha, lang van stof dus!

    Ah ok, dat is ook wel interessant om te horen. Mooi dat je door die ervaring dus meer over emoties kon schrijven, lees ik dat goed?
    Schrijftechniek is idd meer dat waarvoor je gewoon moet oefenen en oefenen, het 'vak' zeg maar, dat komt gaandeweg wel denk ik, hoe weinig je ook leest.
    Ja, goed dat je dat zegt, ik wou je eigenlijk ook niet alleen naar de negatieve dingen vragen. Nu ben ik wel benieuwd naar die goede punten! Maar als ik je boek lees kom ik daar vast wel achter ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Drie zelfs :P Maar de eerste is van 2008 en dat is net als Ik hoor paarden een verhalenbundel die ik met Jarl heb geschreven. Avonturen van de Blauwe Nepkeizer: Tovenaar Kai & de Waddenbergen is denk ik niet echt een goede afspiegeling van mijn schrijfniveau op dit moment, maar ik vind het (uiteraard) zelf wel een erg leuk verhaal. Het is feel good fantasy met humor (de titel geeft (hopelijk) een redelijke indicatie :P). Momenteel doe ik mijn best om kwalitatief beter te schrijven, met serieuze verhalen. Je mag je gegevens mailen of via FB chat sturen of zo. Inclusief verzendkosten is 'ie €16.

    Ik denk dat ik inderdaad door mijn ervaringen met liefde (en ook het liefdesverdriet achteraf, hoewel ik dat niet in het verhaal behandel) er beter over kon schrijven. Ik besefte me toen ook dat het veel makkelijker is om over dingen te schrijven als je ze zelf hebt ervaren en mijn conclusie was daarom ook dat het voor tieners die nog niet (echt) leed of liefde kennen, vrijwel onmogelijk is om een boek te schrijven dat zich kan meten met de boeken van volwassenen, die uit een grotere bron kunnen putten. Uiteraard zijn er wel uitzonderingen op de "regel" en zijn er ook zat volwassenen die ondanks hun ervaringen slechter schrijven dan tieners. Maar goed, die hebben ook geen boeken in de winkel liggen :P

    Als positief punt wordt vaak genoemd dat ik iets kan schrijven wat de lezer makkelijk kan visualiseren. Dat mijn verhalen een beetje als een film lezen, maar dat is ook onderdeel van de kritiek die ik kreeg bij Fantastels, want als je boek als een film overkomt, laat je bepaalde kansen liggen die je als schrijver van boeken hebt en als scriptschrijver/regisseur niet. Althans, dat is (onder andere) hun kritiek, uitgelegd in mijn woorden :P

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wauw, drie al! Leuk dat jullie dat samen doen.
    Wat een enorme titel :D Ik zal in m'n achterhoofd houden dat het kwalitatief niet je meest recente verhaal is als ik het lees ;) Al maakt dat mij niet zoveel uit, zolang het maar een leuk verhaal is. Maakt me ook weer nieuwsgierig naar je nieuwe verhalen!

    Mooi… Ik heb juist de neiging om door het schrijven van verhalen dingen te verwerken, maar jij stopt juist dat liefdesverdriet er niet in, interessante tegenstelling.
    Ja he, tieners kunnen wel een bepaalde onschuld of oorspronkelijkheid hebben in hun stijl, maar wat ervaring betreft apen ze maar wat na :P Je kunt beter dicht bij je eigen ervaringen blijven en af en toe flink bluffen, voor een goed verhaal...

    Ik ben benieuwd naar je beeldende verhaal! :) (haha, nu wel erg vaak 'ik ben benieuwd' geschreven) Als je filmisch schrijft, kun je o.a. het emoties uitdiepen missen, dat makes sense ja.

    BeantwoordenVerwijderen