zondag 4 mei 2014

Meivakantie

Gouden tip voor als je al een week een craving hebt naar witbrood met chocopasta, en dit verlangen niet bevredigd wordt door gezond magnesiumrijk eten, noch door chocoladekoekjes, -muffins, of -repen. En je hebt ook geen zin om naar de winkel te gaan om chocopasta te kopen. Want je bent ongesteld (goh). Men neme een tosti-ijzer. Met neme twee plakken (glutenvrij) witbrood. En een pure chocoladereep. Deze was van Green & Black's met stukjes rozijn en hazelnoot. En lekker dat het was. Geroosterd brood met gesmolten chocolade, druipend van de menstruatietroost (waarom klinkt dat zo vies? Ik heb het over de chocola!)

We waren helaas wat te laat met inzaaien, dus pas afgelopen week moesten we uitdunnen.
Dit is regenboogsnijbiet. Ik heb alle kiemen opgegeten, omdat ik het zo zielig vond om ze weg te gooien, miniatuursmaakexplosies van wortel, sla, paksoi, rucola, spinazie en snijbiet.

Een bietenkiempje dat zich nog niet helemaal had uitgekleed.


In Amsterdam bij het Westerpark, waar we een overheerlijke glutenvrije, vegan en biologische Polentaquiche hebben gegeten. Met dank aan de blog van de Groene Meisjes. We waren daar, omdat Enes overweegt een permacultuurcursus te doen in het Westerpark, en we de tuin wilden zien.


Dit viel enigszins tegen, maar het was dan ook onduidelijk waar de oefentuin gebouwd zal worden. Het stukje links is waarschijnlijk de vrijwilligerstuin want dit lijkt niet op permacultuur. Toch was het fijn om daar te zijn, want het Westerpark is verrassend groen en groot, als tegenwicht voor de vervuiling en prikkels van Amsterdam.

Sergeant Batista. Enes en ik zijn samen seizoen 7 van Dexter aan het kijken en ik heb inmiddels al gedroomd over sergeant Batista, al weet ik niet meer wat. KIJK DIE PLANTJES DAN LIEEEEEF. 

Een fijn rustig dagje met Willemein in Zutphen. We laten onze tanden niet zien maar we zijn wel een beetje blij, hoor.

Feestje in de achtertuin met Romy. Toen we samen look-zonder-look gingen plukken, en ik pizza's had gemaakt, en hier rijstwafels met tamari en nori at. Heb ik al gezegd dat mijn leven draait om eten?

Kruidentafel.

Op het balkon. We lachen altijd op foto's, want we zijn altijd blij, immers, en ons leven wordt samengevat in blije foto's waarop het lijkt alsof ik een druk sociaal leven heb en elke dag een goede dag is. 

Eigenlijk bestond het grootste deel van mijn meivakantie uit ongesteld zijn. En op het balkon uitkijken over de tuin en in de tuin uitkijken over de tuin. En eten. En naar kringloopwinkels gaan. En ons dingen voornemen en die dan pas een dag later doen, maar ze wel doen. En veel schrijven. Want Enes schrijft elke dag vier uur, waaronder twee 's ochtends heel vroeg. Als ik dan wakker werd, rond acht uur, was hij nog bezig, en ging ik wat yoga doen, een beetje wandelen, en ook een uurtje schrijven. Dit was zo fijn en rustgevend, en het heeft dat ene korte verhaal waar ik al drie jaar aan schrijf erg goed gedaan. Ik twijfel al drie jaar of ik 'm ga opsturen naar de Paul Harland Prijs, de grootste schrijfwedstrijd voor de verbeeldingsliteratuur van Nederland. Maar nu ben ik al 4000 woorden over de limiet, dus ik denk niet dat dit 'm gaat worden. Of ik bouw het verhaal nóg meer uit, of ik schrap er drastisch in. Waarschijnlijk allebei. En natuurlijk knijp ik 'm van angst dat ik alleen maar lager kan eindigen dan toen ik mijn allereerste verhaal in 2006 opstuurde, en de 6e plek haalde, op mijn zestiende. Oei, 666, dat zit ook in mijn telefoonnummer. Volgens een interpretatie die ik nu op internet vind staat dit voor materiële behoeftigheid die afhankelijk is van een systeem. Tja, de hoofdprijs is wél €1000,-. Gelukkig maar dat we een zelfvoorzienende achtertuin hebben. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten