dinsdag 1 april 2014

overdenkingen

En dan gebeurt er ineens iets. Het voelt niet goed om erover te schrijven, maar ik kan wel schrijven over mijn gevoelens en wat het met me doet.
Ken je dat gevoel? Dat er een grote ballon in je binnenste opgeblazen wordt, tot het verlossende moment dat hij knapt en de inhoud de wereld in stroomt? Een ballon van inspiratie, die nog moet worden omgezet in creatie. Met daartussenin nog de stap van visualisatie. Ik kan de woorden nog niet vinden, maar zal eerst nog inzicht nodig hebben. Dus laat ik mezelf fragmentatie toestaan, en associatie, en poëzie.

Soms, als er iets ergs gebeurt, lijkt het net alsof ik het weefsel van de wereld kan zien, en ben ik in euforie over hoe dualiteit zich vervlecht tot een intricaat patroon van sublimiteit, en alles, goed en slecht, samensmelt tot een zielvol gevoel van ontroering, dat altijd te vinden is in mooie kunst. Ken je dat?

Soms is er even niets te helen in jezelf, is alles goed, ben je aan de andere kant van transformatie. En dan ineens kan je zomaar bekropen worden door een onbekende emotie, een onbehaaglijk gevoel dat niet te duiden lijkt. Dan slaat de weegschaal ineens weer door naar de verkeerde kant. En als je er dan aandacht aan geeft, en de emotie haar kans geeft te rijzen en te dalen, ontstaat er weer transformatie. Als je bewust bent, ontkom je niet aan transformatie en ben je voortdurend rups, cocon en vlinder.

Je hele leven lang is het zoeken naar de middenweg, de weg van het hart, tussen de stof en de geest, en zul je met je lichaam in het reine moeten komen, en zul je je het thuis van je ziel moeten leren verstaan. En dan, aan het einde van je leven, nemen die twee afscheid van elkaar, en gaan ze beide hun eigen weg. De ene vervalt, naar beneden, de aarde in. En de ander stijgt op, naar de hemel. En je hart opent, en het licht van de ziel schijnt door alles. En de bedoeling van het leven wordt duidelijk. En elk detail is op elk moment op de juiste plek geweest.

Als je je dit realiseert, hoe kun je dan nog een middelmatig leven leiden?

4 opmerkingen:

  1. Maar wat is een middelmatig leven? En is dat iets waarvan je vindt dat je leven zo zou moeten zijn? En heeft niet elk leven zijn ups en downs? Ik denk dat er helemaal niets mis is met het feit dat jij je bewust(er) bent van de dingen die doormaakt. Het kan wel vermoeiend zijn, denk ik, maar misschien waardeer je soms dingen ook meer dan anderen? Ik hoop dat je weegschaal snel weer in evenwicht is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Met een middelmatig leven bedoel ik: een leven waarin je je niet bewust bent van wat je werkelijk wilt en voelt en komt doen dit leven. Dat je maar wat aanrommelt in de marge van wat de beste versie van je leven zou zijn. Maar als je dat inzicht wél hebt, en je als het ware 'door het leven heen' kunt kijken, en alles voluit ervaart, dan is je leven wonderbaarlijk. Meestal krijgen mensen dit inzicht voorafgaand aan en tijdens het stervensproces. Maar wat zou het mooi zijn als we het ons hele leven al hadden!

    Ik heb me inderdaad weleens kut gevoeld dat ik alles zo bewust ervaarde en zo gevoelig was, maar dat ben ik nu inmiddels wel voorbij.

    Misschien toch wel goed om even uit te leggen (deze reacties leest toch niemand): mijn oma is overleden… vandaar de overdenkingen over leven en dood.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gecondoleerd en sterkte dan. Ik was al bang dat er een dergelijke gebeurtenis vooraf ging aan deze post.

    Ik ben blij dat je het als iets positiefs ziet dat je alles zo bewust ervaart :)

    BeantwoordenVerwijderen