maandag 21 april 2014

Gefaald als student / het loslaten van oude mogelijkheden

Soms kom ik iets of iemand tegen, waardoor ik geconfronteerd word met het feit dat ik gefaald heb als student. Ik heb gymnasium gedaan, was een streber met zoveel mogelijk extra vakken en grote wazige dromen, maar toen ik naar de universiteit in Amsterdam ging om Psychobiologie te studeren, lukte het me niet om fysiek en mentaal alle prikkels te bolwerken. Na 3 maanden had ik een burn-out. Toen ging ik naar de kunstacademie, van linker- naar rechterhersenhelft, om dan weliswaar mijn wetenschappelijke kant achter me te laten, maar met het idee nog steeds een academische graad te behalen en te excelleren met mijn creatieve talenten. Na drie jaar had ik een burn-out. Deze keer in combinatie met heftig eczeem.

Inmiddels heb ik mijn lessen hieruit geleerd, heb ik een heleboel zelfkennis opgedaan en geleerd om naar mezelf te luisteren, en heb ik vrede met de koers die ik nu ga. Dit was een lange weg.

Ik leid een rustig leventje. Saai, zou ik kunnen zeggen, als ik kijk naar wat andere mensen uit mijn peer group doen met hun leven. Als ik onverwacht ergens op internet een filmpje opduikel van twee voormalige kunstacademievrienden waarin ze vertellen over hun welhaast magische uitwisselingservaringen. Als ik zie hoe succesvol andere voormalige vrienden van de kunstacademie zijn met hun werk en foto's plaatsen van tentoonstellingen. Als een achteroom die ik al lang niet meer heb gezien, mij vraagt wat ik heb gedaan na die scheikundeprijs die ik won met mijn PWS op de middelbare school. Als ik hoor over iemand die twee universitaire studies naast elkaar doet. Als ik het schilderwerk van mijn oma verzameld zie en alle liefde en passie die ze erin heeft gestopt, die ik zelf nog maar zelden voel voor de schilderkunst.

En natuurlijk heb ik andere ervaringen die dit gevoel van minderwaardigheid logenstraffen. Ik heb liefde in mijn hart, en ben completer en meer in balans dan ik was op school en tijdens mijn studies. Ook ik heb reizen gemaakt naar het buitenland en in een sprookje geleefd. Ook ik heb dingen geleerd die anderen niet hebben geleerd en mensen ontmoet die andere mensen niet hebben ontmoet, en heb in schijnwerpers gestaan die op niemand anders schenen. Ik heb mijn eigen keuzes gemaakt en die maakte ik niet zomaar.

En toch, soms word ik door het (schijnbare) succes of de vragen van anderen even aangeraakt in een onzeker stukje van mezelf, en komt dit liedje van Joanna Newsom in me op:

'and I go where the trees go
and I walked,
from a higher education
for now 
and for hire
it beats me but I do not know
it beats me but I do not know
it beats me but I do not know I do not know'
(En Gallop) 

Ik heb gefaald als student. Ik heb mijn diploma niet gehaald, omdat ik te gevoelig was, een te zwakke constitutie had. Dat voelt soms heel kut. Maar ik heb geen schulden meer. Ik heb kwijtschelding gekregen vanwege medische redenen, en ik ben gaan transcenderen, dat wil zeggen: mij gaan focussen op wat ik meer ben dan mijn lichaam. Ik ging op zoek naar de wortel van mijn ziekte. Met andere woorden, ik begon te ontwaken, iets wat mij met een studie Psychobiologie nooit was gelukt. Ik weet dat energiewerk en creativiteit en een magische zelfvoorzienende woonplek het weefsel van mijn droom vormen. De naald in mijn kompas geeft de juiste richting aan, ik kan het voelen, ik kan het zien, ik kan het bijna ruiken. Ik weet het, heel helder.

En ik kan niet anders dan even verdrietig zijn om alle andere richtingen die ik daarmee uitsluit. Alle mogelijke wegen die in het verleden voor mij openlagen, zijn er niet meer. Toen ik net van de middelbare school kwam, voelde ik me onoverwinnelijk in de wetenschap dat ik alles kon doen wat ik wilde. Inmiddels hebben de tijd en mijn fysieke beperkingen me ingehaald.
Ik kan niet meer een medisch bioloog zijn. Of huisarts. Of een tekstschrijver die Nederlands heeft gestudeerd. Of een vertaalster van Engelse fantasyboeken. Een carrière als wetenschapsjournalist met een creatieve hobby zit er niet meer voor mij in. Met een stevig opgebouwd oeuvre en de juiste referenties en springplank van de kunstacademie een regelmatig exposerend kunstenares zijn, met werk waarin ik taal en poëzie en een gevoel van mysterie combineer, gaat me niet meer lukken.

En eigenlijk, eigenlijk geeft dat een heleboel rust. Wat een gedoe. Ik moet er niet aan denken.

Het waren de dromen van een jongere, naïevere versie van mij. Ik kan ze nu uitsluiten en afsluiten. Ze hebben me lang genoeg gediend. Poef, weg ermee. En ik vergeef mezelf. Dus laat ik nu vooral gaan werken aan mijn grootste en minst wazige droom van allemaal, om een kleinschalige, creatieve, spirituele woongemeenschap te creëren waar ik mijn eigen healingpraktijk heb. Waarin ik tekencursussen geef om mijn passie te delen, zelf groenten verbouw samen met mijn lief, en bezielde maaltijden kook voor grote groepen mensen. Dit alles in verbinding met gelijkgestemde bewoners, die elk met hun unieke talenten bijdragen om van deze woonplek een inspirerende ontmoetingsplaats en rustpunt in de energie van de Nieuwe Tijd te maken, die hard nodig is op dit moment. Laat ik mijn volgende sprookje op aarde creëren. Van transcendentie naar manifestatie.

En het liedje gaat verder:

'Palaces and storm clouds
The rough, straggly sage
And the smoke
And the way it will all come together
In quietness and near in time

And you laws of property
Oh, you free economy
And you unending afterthoughts
You could've told me before
Never get so attached to a poemYou forget truth that lacks lyricism
And never draw so close to the heat that
you forget that you must eat, oh'

2 opmerkingen:

  1. Mooie overpeinzing. Lijkt me geweldig om een doel/droom te hebben waarvan je het gevoel hebt dat je het ook echt kunt verwezenlijken :) (Die zin moet je uiteraard niet interpreteren alsof ik denk dat je het niet kunt :P)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Haha, oké, ik zal het niet doen! Verkeerd interpreteren bedoel ik, niet het najagen van mijn droom, want dat ga ik wél doen :P

    BeantwoordenVerwijderen