woensdag 23 april 2014

Oeps?

Ik weet niet of het onzekerheid is of niet, maar ik blijf het gevoel hebben dat ik het moet zeggen:

Deze blog is vaak een uitlaatklep van gevoelens die ik tijdens het schrijven ervan verwerk. Soms betreft dit personen. Soms lezen deze personen deze blog. En dan kan het lijken alsof ik niet eerlijk tegen ze (geweest) ben. Deze blog is niet bedoeld als indirecte communicatie. Dingen die ik schrijf over personen zijn niet persoonlijk bedoeld. Indien er iets te lezen valt dat veroordelend is, is dit een teken van een disbalans die ik zelf nog moet oplossen. En ik kies ervoor om dit via mijn blog te doen, omdat ik mezelf soms een publieke uitlaatklep gun voor mijn innerlijke vuurtje cq. onderschepte Mars in Boogschutter. Altijd met enige afstand en waar mogelijk met humor.

Dus misschien moet ik maar weer eens contact opnemen met die 'voormalige' vrienden van de kunstacademie van mij. En me even verontschuldigen over het de grond in boren van het onderweg opeten van een banaan bij mijn oppasmoeder. Al zit dat laatste volgens mij wel goed.

Laat ik nu maar weer ophouden hier zo serieus over te doen, want zoals ik eens heb gelezen op de blog van een wijs persoon: take only serious things seriously.

maandag 21 april 2014

Gefaald als student / het loslaten van oude mogelijkheden

Soms kom ik iets of iemand tegen, waardoor ik geconfronteerd word met het feit dat ik gefaald heb als student. Ik heb gymnasium gedaan, was een streber met zoveel mogelijk extra vakken en grote wazige dromen, maar toen ik naar de universiteit in Amsterdam ging om Psychobiologie te studeren, lukte het me niet om fysiek en mentaal alle prikkels te bolwerken. Na 3 maanden had ik een burn-out. Toen ging ik naar de kunstacademie, van linker- naar rechterhersenhelft, om dan weliswaar mijn wetenschappelijke kant achter me te laten, maar met het idee nog steeds een academische graad te behalen en te excelleren met mijn creatieve talenten. Na drie jaar had ik een burn-out. Deze keer in combinatie met heftig eczeem.

Inmiddels heb ik mijn lessen hieruit geleerd, heb ik een heleboel zelfkennis opgedaan en geleerd om naar mezelf te luisteren, en heb ik vrede met de koers die ik nu ga. Dit was een lange weg.

Ik leid een rustig leventje. Saai, zou ik kunnen zeggen, als ik kijk naar wat andere mensen uit mijn peer group doen met hun leven. Als ik onverwacht ergens op internet een filmpje opduikel van twee voormalige kunstacademievrienden waarin ze vertellen over hun welhaast magische uitwisselingservaringen. Als ik zie hoe succesvol andere voormalige vrienden van de kunstacademie zijn met hun werk en foto's plaatsen van tentoonstellingen. Als een achteroom die ik al lang niet meer heb gezien, mij vraagt wat ik heb gedaan na die scheikundeprijs die ik won met mijn PWS op de middelbare school. Als ik hoor over iemand die twee universitaire studies naast elkaar doet. Als ik het schilderwerk van mijn oma verzameld zie en alle liefde en passie die ze erin heeft gestopt, die ik zelf nog maar zelden voel voor de schilderkunst.

En natuurlijk heb ik andere ervaringen die dit gevoel van minderwaardigheid logenstraffen. Ik heb liefde in mijn hart, en ben completer en meer in balans dan ik was op school en tijdens mijn studies. Ook ik heb reizen gemaakt naar het buitenland en in een sprookje geleefd. Ook ik heb dingen geleerd die anderen niet hebben geleerd en mensen ontmoet die andere mensen niet hebben ontmoet, en heb in schijnwerpers gestaan die op niemand anders schenen. Ik heb mijn eigen keuzes gemaakt en die maakte ik niet zomaar.

En toch, soms word ik door het (schijnbare) succes of de vragen van anderen even aangeraakt in een onzeker stukje van mezelf, en komt dit liedje van Joanna Newsom in me op:

'and I go where the trees go
and I walked,
from a higher education
for now 
and for hire
it beats me but I do not know
it beats me but I do not know
it beats me but I do not know I do not know'
(En Gallop) 

Ik heb gefaald als student. Ik heb mijn diploma niet gehaald, omdat ik te gevoelig was, een te zwakke constitutie had. Dat voelt soms heel kut. Maar ik heb geen schulden meer. Ik heb kwijtschelding gekregen vanwege medische redenen, en ik ben gaan transcenderen, dat wil zeggen: mij gaan focussen op wat ik meer ben dan mijn lichaam. Ik ging op zoek naar de wortel van mijn ziekte. Met andere woorden, ik begon te ontwaken, iets wat mij met een studie Psychobiologie nooit was gelukt. Ik weet dat energiewerk en creativiteit en een magische zelfvoorzienende woonplek het weefsel van mijn droom vormen. De naald in mijn kompas geeft de juiste richting aan, ik kan het voelen, ik kan het zien, ik kan het bijna ruiken. Ik weet het, heel helder.

En ik kan niet anders dan even verdrietig zijn om alle andere richtingen die ik daarmee uitsluit. Alle mogelijke wegen die in het verleden voor mij openlagen, zijn er niet meer. Toen ik net van de middelbare school kwam, voelde ik me onoverwinnelijk in de wetenschap dat ik alles kon doen wat ik wilde. Inmiddels hebben de tijd en mijn fysieke beperkingen me ingehaald.
Ik kan niet meer een medisch bioloog zijn. Of huisarts. Of een tekstschrijver die Nederlands heeft gestudeerd. Of een vertaalster van Engelse fantasyboeken. Een carrière als wetenschapsjournalist met een creatieve hobby zit er niet meer voor mij in. Met een stevig opgebouwd oeuvre en de juiste referenties en springplank van de kunstacademie een regelmatig exposerend kunstenares zijn, met werk waarin ik taal en poëzie en een gevoel van mysterie combineer, gaat me niet meer lukken.

En eigenlijk, eigenlijk geeft dat een heleboel rust. Wat een gedoe. Ik moet er niet aan denken.

Het waren de dromen van een jongere, naïevere versie van mij. Ik kan ze nu uitsluiten en afsluiten. Ze hebben me lang genoeg gediend. Poef, weg ermee. En ik vergeef mezelf. Dus laat ik nu vooral gaan werken aan mijn grootste en minst wazige droom van allemaal, om een kleinschalige, creatieve, spirituele woongemeenschap te creëren waar ik mijn eigen healingpraktijk heb. Waarin ik tekencursussen geef om mijn passie te delen, zelf groenten verbouw samen met mijn lief, en bezielde maaltijden kook voor grote groepen mensen. Dit alles in verbinding met gelijkgestemde bewoners, die elk met hun unieke talenten bijdragen om van deze woonplek een inspirerende ontmoetingsplaats en rustpunt in de energie van de Nieuwe Tijd te maken, die hard nodig is op dit moment. Laat ik mijn volgende sprookje op aarde creëren. Van transcendentie naar manifestatie.

En het liedje gaat verder:

'Palaces and storm clouds
The rough, straggly sage
And the smoke
And the way it will all come together
In quietness and near in time

And you laws of property
Oh, you free economy
And you unending afterthoughts
You could've told me before
Never get so attached to a poemYou forget truth that lacks lyricism
And never draw so close to the heat that
you forget that you must eat, oh'

Boekje

Ik heb vandaag mijn smoothiereceptenboek aan mijn moeder cadeau gegeven. Ze was er erg blij mee. We hadden even een heel fijn moeder-dochtermoment en ik had zelfs even tranen in mijn ogen. Ik heb er de afgelopen week heel wat uren werk in gestopt. Het was fijn om een excuus te hebben om te schilderen. En het was ook heel fijn om te aquarelleren, zoals mijn oma altijd deed. Maar sowieso om iets te bedenken en het dan gewoon te creëren, tot elk detail klopte. Om iets te doen voor een ander. Om me er een week op te verheugen dat ik een heel leuk cadeau ging geven en het geheim te moeten houden. Om de smoothies elke ochtend uit te testen, tot ik drie dagen achter elkaar bleef hangen op de appelkaneelshake want oh men, wat was die verrukkelijk! 

Een aantal van de recepten komen van internet, maar de meeste heb ik zelf bedacht of getest en er dan iets aan veranderd. Ik laat hier niet alle pagina's uit het boekje zien, want het is tenslotte haar cadeau, maar hier zijn een paar, om een idee te geven: 



Het boekje is gemaakt van aquarelpapier, zodat het niet zou bobbelen door het water. Ik illustreerde de recepten afwisselend met fotootjes van internet en tekeningen van de ingrediënten.
Ook had ik een inleiding geschreven, met o.a. informatie over superfoods en kruiden en specerijen, en dat je eigenlijk van alles in een smoothie kan gooien, het bereiden ervan meer lijkt op een salade dan gebak, dat deze recepten alleen een eerste wegwijzer zijn, omdat het al snel lekker is. Het boekje had ik zelf gebonden met naald en draad. Die vaardigheid heb ik nog op de kunstacademie geleerd. Eigenlijk had ik beter illustratie kunnen studeren, want ik vond het zo leuk om eens niet mijn hoofd te breken over het kunstgehalte van wat ik schilderde, maar om iets mimetisch en decoratiefs te maken, gewoon omdat ik plezier had in het maken van iets moois en functioneels.

Naast het receptenboekje had ik een doos met ingrediënten voor de smoothies: vanille-essence, walnoten, havermout etc, zodat ze het niet allemaal zelf hoefde te bedenken en kopen.

Ik geef niet altijd zulke bewerkelijke cadeautjes. Maar omdat mijn moeder de laatste tijd al genoeg op haar bordje heeft gehad, wilde ik deze keer echt iets liefs voor haar doen.

woensdag 16 april 2014

Bananen


Enes is tot mijn onverdeelde genoegen een makkelijke moestuin begonnen achterin zijn tuin. Een makkelijke moestuin is een manier van tuinieren waarbij je bakken gebruikt die opgedeeld zijn in vakjes van een x aantal centimeters, zo, dat je in één vak 4 kroppen sla kunt kweken. Dat scheelt ruimte en werk. Verder heeft hij een enorm bloemenbed, voor de bijen en de vlinders. Maar vooral voor de bijen, want die hebben het meer nodig tegenwoordig. Ter ere van mij zaten er ook stokrozen bij. Liefde.



Terwijl hij op mij wacht met het inzaaien van zijn bloemenbed (…uhm, sorry) (hehe, wat grappig Roos), ben ik ook lekker crea bea. Ik ben een ontbijtsmoothiereceptenboek in elkaar aan het knutselen voor mijn moeders verjaardag. In de winkels kon ik alleen half smoothie/half sap-boeken vinden of boeken met louter groene smoothies of slappe fruitsmoothies met ijs. Niet wat ik op het oog heb voor een stevig ontbijt. Dus ik nam het heft in eigen hand. Inmiddels ben ik de laatste dagen stiekem elke ochtend mijn smoothies aan het testen. Ik was erg tevreden met de abrikozen-basilicum-paranotensmoothie. Maar ook de hennep-moerbeien-haversmoothie was niet verkeerd. Mijn chiasmoothie was helaas een beetje een tegenvaller, dus daar moet nog maar een banaan bij. Tip, als je smoothie niet lekker is: mik er een banaan in. Een banaan maakt alles goed.

Verder maak ik een 'fruithapje'-smoothie, geïnspireerd op het fruithapje dat ik vroeger altijd kreeg als ik ziek was: geraspte appel in sinaasappelsap. Soms zaten er ook schijfjes banaan bij. Ik weet nog niet hoe ik hier een complete maaltijd van ga maken, misschien ook met chiazaad, of karnemelk. Sinaasappel met karnemelk? Ik drink al jaren geen karnemelk meer, maar dit lijkt me niet aantrekkelijk. Dus misschien toch maar schrappen die smoothie. Of 'm gewoon licht en fruithapje houden.

Over bananen gesproken (goh, heb ik ineens een onderwerp) ik kreeg bij twee oppasgezinnen achtereenvolgens een banaan mee naar huis, voor onderweg. Dit vond ik wel een lief gebaar. Deze bananen at ik niet op de fiets op (wie doet dat nou, dat is toch helemaal niet fijn? Bananen zijn om ergens in te doen, niet om kaal op te eten! En bovendien, dan heb je hem op en fiets je de rest van de weg met een lege bananenschil in je hand!) maar hamsterde ik thuis in de fruitschaal, om smoothies mee te testen. Ik zal achter in mijn smoothieboek vermelden dat er twee bananen zijn gesponsord door mijn oppasmoeders.

Ondertussen verblijf ik een paar dagen bij mijn moeder. Ik heb het gevoel dat ze zich eraan ergert dat ik 'niks doe', een predikaat dat voortkomt uit een 'ledigheid is des duivels oorkussen'-norm, die hier en daar rondzwerft in mijn familie. Het is bovendien niet waar. Ik ben namelijk heel hard aan het werk met dat smoothiereceptenboek. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen. Komt ze thuis, is ze boos dat ik niet heb afgewassen (eerste wereldproblemen van een thuiswonende twintiger). Vraagt ze me wat ik gedaan heb, kan ik niet veel meer zeggen dan 'opgepast, en wat zakelijke dingen geregeld'. Dus nu denkt ze dat ik deze week enigszins depressief en lethargisch ben. Shit. Ik vroeg haar: 'ga je straks nog weg, of ben je nog even hier?'
'Hoezo, irriteer ik je?'
Ehm, nee, ik ben me aan het uitsloven op een smoothiereceptenboek wat je niet mag zien en waar ik nu eigenlijk al geen zin meer in heb. Maar dit zei ik natuurlijk niet hardop.
Wat ik wel zei, was het geniale 'nee, ik vroeg het me gewoon af'.
Dus toen was het duidelijk dat ik iets in mijn schild voerde. Al was het dat ook eigenlijk al toen ze plotseling de kamer binnenstapte en ik ineens van alles moest verbergen.


Iets anders dan geheimen bewaren, waar ik ook niet erg in ben onderlegd, is het geven van 3 zoenen. Hoeveel mondhoek en hoeveel wang moet je tegen de wang van de ander drukken? Hoe stevig? Mag je ook in de lucht kussen? Mag je zomaar 1 zoen geven in plaats van 3 of wordt dat gevoeld als een afwijzing? Moet je iemands hand blijven vastknijpen? Mag je die ook loslaten? Maar dan heb je geen steun en zou je al wankelend wel eens met je volle gewicht een smakkerd op iemands wang kunnen plaatsen die zich helemaal uitveegt tot het oor. Ik vind het maar akelig intiem en het duurt te lang als je voor iemands mond langs moet zweven op weg naar de andere wang. Liever geen oogcontact maken dan! Voor je met ongewenste seksuele spanning half aan elkaar hangt. En wee je gebeente als je verkeerd hebt ingeschat op welke wang de ander zijn getuite lippen eerst heeft gericht, en de kus ergens veel te dicht bij je mond, in de lucht of in je haar terechtkomt. Brr… Nee, niet met alle mensen kun je hierom lachen. Bovendien eet ik veel knoflook, en dat boeit me meestal niet zoveel, behalve op de momenten dat ik dus iemand 3 zoenen moet geven. Doe mij maar gewoon een knuffel. Horen jullie dat, beste bloglezers? Een knuffel voor mij!

Maar over bananen gesproken dus, ik sta er inmiddels om bekend bij Enes dat ik die beruchte banaan meeneem onderweg in de trein, en hem niet opeet (om voorgenoemde redenen, die ik blijkbaar zelf ook nog niet voldoende heb geïnternaliseerd, want ik blijf mijn fout herhalen, voor het geval dat). Terug thuis, is de banaan steevast tot onderin mijn tas gezakt, soms opengespleten en drabbig, maar vaker alleen gebutst en bruin. Hoe dan ook, Enes raakte na een paar keer teleurgesteld in mij. Had ik alweer een banaan naar de knoppen geholpen. Dan bracht ik in, maar je kunt hem toch gewoon prakken en ergens doorheen doen? Want dit deden we vroeger altijd, door de yoghurt. Of misschien wel door het fruithapje. Al was dat niet geprakt, maar in schijfjes. Maar dit terzijde.

In hem vond een proces plaats. En op een dag kwam ik thuis (met de welbekende banaan in mijn tas) en vond ik een cadeautje op de koelkast.


Een echte bananenbak. Dus voortaan neem ik mijn ongeopende bananen mee in een bak, zodat ze tijdens het vervoer heen en terug in ieder geval intact blijven. 

dinsdag 1 april 2014

overdenkingen

En dan gebeurt er ineens iets. Het voelt niet goed om erover te schrijven, maar ik kan wel schrijven over mijn gevoelens en wat het met me doet.
Ken je dat gevoel? Dat er een grote ballon in je binnenste opgeblazen wordt, tot het verlossende moment dat hij knapt en de inhoud de wereld in stroomt? Een ballon van inspiratie, die nog moet worden omgezet in creatie. Met daartussenin nog de stap van visualisatie. Ik kan de woorden nog niet vinden, maar zal eerst nog inzicht nodig hebben. Dus laat ik mezelf fragmentatie toestaan, en associatie, en poëzie.

Soms, als er iets ergs gebeurt, lijkt het net alsof ik het weefsel van de wereld kan zien, en ben ik in euforie over hoe dualiteit zich vervlecht tot een intricaat patroon van sublimiteit, en alles, goed en slecht, samensmelt tot een zielvol gevoel van ontroering, dat altijd te vinden is in mooie kunst. Ken je dat?

Soms is er even niets te helen in jezelf, is alles goed, ben je aan de andere kant van transformatie. En dan ineens kan je zomaar bekropen worden door een onbekende emotie, een onbehaaglijk gevoel dat niet te duiden lijkt. Dan slaat de weegschaal ineens weer door naar de verkeerde kant. En als je er dan aandacht aan geeft, en de emotie haar kans geeft te rijzen en te dalen, ontstaat er weer transformatie. Als je bewust bent, ontkom je niet aan transformatie en ben je voortdurend rups, cocon en vlinder.

Je hele leven lang is het zoeken naar de middenweg, de weg van het hart, tussen de stof en de geest, en zul je met je lichaam in het reine moeten komen, en zul je je het thuis van je ziel moeten leren verstaan. En dan, aan het einde van je leven, nemen die twee afscheid van elkaar, en gaan ze beide hun eigen weg. De ene vervalt, naar beneden, de aarde in. En de ander stijgt op, naar de hemel. En je hart opent, en het licht van de ziel schijnt door alles. En de bedoeling van het leven wordt duidelijk. En elk detail is op elk moment op de juiste plek geweest.

Als je je dit realiseert, hoe kun je dan nog een middelmatig leven leiden?