woensdag 12 maart 2014

Stroomversnelling

Met een paar vrienden maakte ik er al een grap over: als je leven echt gaat stromen, is er maar één snelheid: achtbaan! De ontwikkelingen volgen elkaar snel op. Het is allemaal erg leuk, erg confronterend en erg spannend, eigenlijk alles met het woord 'erg' ervoor. Je innerlijke groeiproces gaat ineens snel. Daardoor kun je je chagrijnig of onzeker gaan voelen. Bij mij komen er ook fysieke ontgiftingsverschijnselen bij kijken. Hoofdpijn, vermoeidheid, meer behoefte aan bladgroenten etc. Je kent het wel.



Ik heb voor het eerst weer met een groene smoothie ontbeten! In de winter zijn die toch iets te koud voor mij. 

Maar ook krijg ik ineens feeling met karaktereigenschappen die je ik een tijdje ambieer. Zoals altruïsme, innerlijke rust en leiderschap. En ook de tegenovergestelden hiervan. Mijn ego maakt bokkensprongen om de controle te behouden over deze wildwaterbaan. Gaat 'm niet lukken, maar hij blijft het proberen.
Het is de kunst om steeds momenten te creëren waarop ik mijn kleine accu even kan opladen. Veel reserves heb ik niet. Maar ik kom de laatste tijd meer en meer in mijn lichaam. Ik laat meer en meer van mijn licht toe, en ook van de aarde. Dat gaat met kleine stapjes. Laatst had ik bijvoorbeeld twee nachten last van angsten, waardoor ik nauwelijks sliep en steeds bijna uit mijn lichaam geduwd werd. Dit gebeurde juist nadat ik me meer in mijn lichaam had ontspannen dan voorheen. In de tweede nacht ebde die angst ook weer weg. En de opeenvolgende week ontdekte ik ineens een bad van tranen in mijn hart, allemaal oude pijn, geboortetrauma, oertrauma, hoe je het ook wilt noemen. Heel veel ervan stroomde er eindelijk uit. Energieën in en rond mijn lichaam vragen om mijn aandacht, ik mag ze in eigendom nemen, want ze horen bij mij. En ook voel ik hoe ik ladingen kan loslaten, de aarde in. Via mijn dunne aardingskoordje gaat dat niet zo snel. Dus vaak komt er nog het een en ander uit via mijn huid. Of via een hevige verkoudheid, voor het eerst sinds twee jaar. In dit proces van mezelf blijven houden, is mijn allerbelangrijkste focus. Oh, en plezier maken natuurlijk!

Maar wat gebeurt er dan allemaal precies in mijn leven?
Ik heb een aantal ballen aan het rollen… Ik krijg steeds meer uren oppaswerk, waarmee ik mijn geld verdien. Ik kan er niet van rondkomen, maar gelukkig woon ik nog bij mijn ouders en kan ik ze zo een beetje ontlasten. Ik neem hierin zoveel mogelijk verantwoordelijkheid als ik kan.
De tweede bal is die van de cursus Intuïtieve Ontwikkeling, waarvan ik deze week alweer het eerste trimester heb afgesloten. Als ik deze cursus niet zou doen, zouden alle ballen een stuk minder snel rollen!
En de derde bal is natuurlijk HARTverwarmendJong. Ik leer nu om hierin mijn plek in te nemen en dit is waarin ik mijn passie, mijn innerlijke vuur, tot expressie kan brengen. Deze laatste twee ballen tikken elkaar steeds even aan, waardoor ze de flow van de ander meekrijgen. Ze maken mijn leven de moeite waard.
Ook heb ik nog de bal van mijn relatie. Die rolt nog steeds gestadig voort, wordt groter en breder, de voor wordt dieper, en de bal krijgt meer vaart. Ja, ik ben nog steeds heel gelukkig met Enes. We verwonderen ons elke dag een aantal keer over onze liefde en ondersteunen elkaar in ons groeiproces. En dan te bedenken dat ik nog niet eens alles van deze liefde durf toe te laten…

Om de routes die deze ballen afleggen met elkaar te blijven verbinden is af en toe nog wel even zoeken. Maar toch blijkt keer op keer dat ik precies uitkom met mijn tijd. Ik vertrouw al meer op het leven dan twee jaar geleden. Maar ik knijp 'm toch ook wel vaak. Wat als ik het allemaal ineens niet meer aankan? Wat als mijn lichaam het niet meer trekt? Wat als ik mijn energie in één keer helemaal misbruik en ik weer maandenlang moet bijkomen? Gelukkig laat mijn lichaam dit domweg niet toe. Mijn zonnevlechtenergie stagneert prompt wanneer ik iets doe dat niet bij me past. Neem het oppassen. Dit is nog een stukje oude energie: ik moet toch geld verdienen?! Zo zit de maatschappij nu eenmaal in elkaar. Maar ik word zo slap als een doek als ik iets vanuit ego-energie moet doen, het wordt een krachttoer en de superfoods zijn niet aan te slepen. Waarom doe ik het dan toch? Wat heeft deze situatie mij te zeggen? Een oppasbaantje is één van de weinige ongeschoolde baantjes die ik rustig met mijn hart kan doen, zegt mijn hoofd dan weer. En de kinderen leren me in werkelijkheid altijd ook weer mooie lessen en brengen me terug bij mezelf. Ze zijn heldere spiegels. Ze brengen me in het hier en nu. Het is even niet anders. Deze innerlijke monoloog heb ik dan een aantal keer per oppasbeurt. Soms is het leuk, en soms is het saai. Toch is het ook altijd even bijkomen van de overpikkeling van de rest van mijn leven. Ik pas zo'n 10 tot 20 uur per week op, vlieg dan donderdagavond naar Zwolle, de volgende dag door naar Amersfoort voor de cursus, en in het weekend heb ik geregeld een ontmoetingsdag van HARTverwarmendJong ergens in Gelderland. Maar het lijkt alsof mijn beenspieren steeds minder verzuurd zijn van al dat fietsen op het vouwfietsje. Mijn energiestroom is in balans.

maandag 3 maart 2014

Zeuren #2

Na mijn laatste blog over zeuren, ging de les bij mijn cursus Intuitieve Ontwikkeling over o.a. dit onderwerp! Dit gaf me mooi de kans om een vraag te stellen: 'maar is klagen dan ook niet fijn, is het niet een soort ontlading?'
'Hoe voelt het voor jou als je dit doet?'
'Tja… je hart luchten, je gal spuwen, je woede uiten…'
'Ah, dat is het uiten van emoties. Dat is iets anders.'

En toen was het voor mij duidelijk, dat ik in mijn blogverhaal eigenlijk iets heel anders had gemaakt van zeuren/klagen dan het eigenlijk is. Klagen is het blijven hangen in een negatieve sfeer, het groter maken van een probleem door het steeds te benoemen. Terwijl als je het probleem in eigendom neemt (er de verantwoordelijkheid voor neemt), je ermee gaat resoneren. Dan voel je de emoties die erbij horen, zie je hoe het in elkaar zit, wat jij eraan kunt veranderen en wat niet, en kun je tot een oplossing gaan komen.

Soms maak ik dingen ingewikkeld om een beetje tof te doen hier. Terwijl de waarheid soms zo elegant voor de hand liggend is, dat je er niet eens een blog over hoeft te schrijven. Maar anders had ik die waarheid misschien niet zo snel gevonden.