maandag 24 februari 2014

Zeuren

…is iets wat ik goed kan. Of eigenlijk is het niet zozeer zeuren als wel 'ranten'. In goed nederlands: tekeergaan. Ik heb wel eens geprobeerd om vanuit verlicht oogpunt te stoppen met zeuren, klagen en tekeergaan, maar dit was niet helemaal de juiste weg. Zeuren heeft namelijk een doel. Je doet het niet zomaar. Als je al die zeurstof maar in je op laat hopen, zonder er beweging in te brengen, ben je nog verder van huis. Zoals zuurstof naar binnen moet, moet zeurstof naar buiten. Dat komt er vroeg of laat toch weer uit, en niemand verdrinkt graag in een berg olifantenpoep. Houd deze beeldspraak vast, hier kom ik op terug. Als geheugensteuntje, een roze olifant:


Mag je er een keer wél aan denken!

Dus wat is het doel van zeuren? Ontladen, je hart luchten, opgekropte spanningen en irritatie uit je systeem krijgen en ga zo maar door. Je kunt waarschijnlijk dit doel beter op nobeler manieren bereiken. Als je echt verlicht bent, laat je zulke gedachten en emoties gewoon als wolkjes door je heen trekken, zonder je ermee te identificeren. En zoals een golf vanzelf weer wegebt, is ook dit interne geklaag vergankelijk. De spreekwoordelijke roze olifant waar je niet aan mag denken, verdwijnt vanzelf als je er geen aandacht aan geeft. Dat is de sleutel. Of je doet een speciale energetische meditatie waarmee je de zeurstof neutraliseert, bijvoorbeeld door de zeurstof in een roos te plaatsen, en die op te blazen waarbij alle vastgezette energie weer vrijkomt. Of je geweten speelt op, en je doet op een volwassen manier wat emotioneel werk, waarmee je jezelf weer een schop onder de kont geeft. Bijvoorbeeld relativeren. Even tot tien tellen. De ander vergeven. Er iets aan doen. Er een geweldloos gesprek à la Gandhi over voeren.

Maar niets menselijks is mij vreemd, en dus zeur ik regelmatig om stoom af te blazen.

Zeuren heeft iets hangerigs. Iets slachtofferigs. Je ego is er dolblij mee, want het kan zich lekker voeden met negatieve gedachten en zichzelf superieur voelen ten opzichte van de zeurstof. Een voorbeeld van zeuren uit de praktijk: 'stomme autocorrectie, het zet de hele tijd 'zeurstof' om in 'zuurstof', alsof het beter weet dan ik wat ik bedoel, hoe irritant! IK HAAT DE AUTOCORRECTIE!'

Er wordt in dit voorbeeld verder geen actie ondernomen om de autocorrectie uit te schakelen. Dit is het ontduiken van verantwoordelijkheid. Er wordt, met andere woorden 'niets aan gedaan'. Er wordt alleen maar gezeurd. Mensen die zeuren, kunnen behoorlijk irritant zijn voor andere mensen. Zeuren is onaantrekkelijk en getuigt van slechte smaak. Zeuren is vaak niet grappig. Niemand luistert graag naar een zeur. Zo zijn er nog wel meer dingen waar mensen liever niet naar luisteren. Zoals gehoest, genies, gegeeuw, gezucht of gekots. Dit zijn andere manieren om opgehoopte zeurstof (nu deed ie het weer!) uit je systeem te krijgen. Om over scheten laten nog maar te zwijgen. Of poepen. En nu komen we weer op die poepende olifant.

Wij (dit huishouden) hebben een spel ontdekt, dat heet 'Black Stories'. Je staat (net als Sherlock) voor een raadsel, en dan mag je ja/nee-vragen gaan stellen om tot de oplossing te komen. De raadsels zijn gitzwart, van het kaliber: 'kort nadat Harry op de camping aankwam, stierven er een aantal mensen: hoe kan dit?' De antwoorden zijn vergezocht en onredelijk. Daar kan je over zeuren. Dit deden we in het begin dan ook. Maar uiteindelijk ontdekten we dat het vergezochte juist de lol van het spel is. Daardoor kan je lekker lang door blijven raden, en als je je verbeelding de vrije loop laat oordeel je al niet meer over goed of slecht. In dit geval was Harry bijvoorbeeld geen mens, maar een orkaan. Deze orkaan verhoogde het waterpeil in een nabijgelegen moeras, waardoor er krokodillen uit kwamen kruipen, die vervolgens de mensen vermoordden. Kom er maar eens op.

Een ander raadsel, was: 'Blijvend verwijt: doordat Resa haatdragend was, stierf de man'. Resa bleek een olifant te zijn, en de man had haar vroeger mishandeld, en toen in een weddenschap verloren aan een vriend. Toen hij deze vriend weer kwam opzoeken, herkende ze hem met haar olifantengeheugen, en vertrapte ze hem. Op een gegeven moment waren er achter dat Resa een olifant was. Het vragenspelletje zat een beetje vast, dus ik vroeg hangerig (of noem het zeurderig): 'stierf de man soms omdat hij stikte in een berg olifantenpoep?'
Nee. Maar toch begonnen ze te lachen. Want het bleek dat dit wel de oplossing was geweest van een ander raadsel, waar ik niet aan had deelgenomen. In dit Zwarte Verhaal was ook een olifant in het spel. Hij had constipatie: zeker teveel zeurstof in z'n lijf. En toen een man hem teveel laxeermiddel gaf, kwam het er allemaal in één keer uit. Met de dood tot gevolg.

Dit antwoord hing dus nog in de ether. Het had al een zogenaamd 'vormveld', een aura. Al hebben natuurlijk al die raadsels dat, anders zou je nooit zo snel op een oplossing komen, en kun je tijdens het spel geen 'toevallige ingevingen' hebben die juist blijken te zijn. Maar dit vormveld was sterker, omdat ze het betreffende raadsel al hadden gehad. Ze hadden het nog in hun systeem zitten. En net zoals je het antwoord op een Zwart Verhaal uit iemands systeem kunt doorkrijgen, kun je ook een zeurstemming doorkrijgen. Je weet wel: als iemand gaat zeuren, roddelen of klagen, kun je algauw mee gaan doen. Je voelt je erdoor naar beneden getrokken, je laat je beïnvloeden. Je komt ook in een humeur om op te schieten. Mijn advies: als je dit niet onthecht kunt beleven, ga er dan maar vol in, en aan het einde van het zwarte verhaal voel je je vast opgelucht, omdat je tot de oplossing blijkt te zijn gekomen, en kun je erom lachen. Mits je het met enig bewustzijn doet!

Zeuren is gewoon een menselijke manier om vastgezette energie te ontladen. En als je, net als ik, niet continu in een staat van verlichting en liefde bent, kun je de zeurstof maar beter erkennen. Erken die roze olifant in de kamer. Laat hem wat porselein stukmaken. Laat die autocorrectie zichzelf uitschakelen. En wie weet, als je je dit jezelf toestaat, en heel bewust je zeurstof eruit laat komen om te kijken wat het je te zeggen heeft, wie weet kom je dan tot de ontdekking dat je tóch al niet zo gesteld was op al dat breekbare porselein. Of op de roze olifant in het algemeen. Maak hem maar kapot. Er bestaan nu eenmaal Black Stories. Er bestaat nu eenmaal negativiteit. Dit erkennen, toestaan om tot expressie te komen, uit te leven, stimuleert je verbeeldingskracht: zo kom je tot oplossingen. Ook al zijn ze in de eerste plaats niet realistisch en zeurderig (bijvoorbeeld een berg olifantenpoep waar je in stikt), toch komen ze érgens vandaan (bijvoorbeeld het vormveld van een ander raadsel). En zo kom je weer in de flow.

Ik bedoel maar te zeggen: zeuren en oordelen in jezelf afremmen, remt ook je verbeeldingskracht. Je krijgt er alleen maar constipatie van. Als je dit zeuren niet kunt laten, kun je het maar beter in vol bewustzijn doen, zonder je eraan vast te klampen, en wie weet wat het je oplevert. En niet in de laatste plaats humor - ook een manier om vastgezette energie in beweging te brengen. En tot mijn amusement: als je heel bewust over iets zeurt, kan het zelfs zichzelf voor jou gaan uitschakelen, zoals mijn autocorrectie uiteindelijk deed, en heb je helemaal nergens last meer van! Dát is nog eens efficiënt zeuren!

Na al dat gedoe met die olifanten, Black Stories, humor en verbeeldingskracht, is er nog datgene waar het écht over gaat. Je gaat zeuren omdat je niet onthecht bent. Maar als je dit hele proces doorlopen bent, brengt uitgezeurd zijn je ten slotte weer in de stilte die ten grondslag ligt aan onthechting. Zeurstof wordt omgezet in zuurstof.

En ondertussen heb je maar mooi een menselijke ervaring gehad.

2 opmerkingen:

  1. Haha, die laatste regel.

    Behalve dat zeuren menselijk is, is het ook iets wat in onze cultuur sterk aanwezig is, dus als Nederlander/West-Europeaan, heb je mooi pech met een extra hardnekkige drang naar zeuren. Er zullen volken zijn die minder moeite hoeven te doen om zich te verlossen van hun eigen gezeur. (Dit bedoel ik niet op een zeurende manier :P)

    Overigens heeft zeuren ook iets sociaals, want samen zeuren is soms heerlijk. Lekker afgeven op iets wat buiten de macht van jou en de ander staat. Jullie hebben er last van en kunnen er niets aan doen. Samen als één tegen dat ene dat het gezeur veroorzaakt. Bij elkaar komen door zeuren :)

    Dat Black Stories spel ken ik ook, hoewel het onder een andere naam zou kunnen zijn. Een frustrerend spel omdat de oplossing lastig is (en vaak niet logisch), maar toch ga je door, want je MOET het weten.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hm ja, daar heb je wel gelijk in. Stelletje hollandse krenten die het eigenlijk toch best goed hebben!

    Klopt ja, dat zeuren verbindt. Net als lekker roddelen :| Hm…

    Ja inderdaad, het wordt een beetje manisch :P

    BeantwoordenVerwijderen