woensdag 5 februari 2014

Geprikkeld

Ik heb het de laatste tijd erg druk en voel me labiel. In mijn cursus Intuitieve Ontwikkeling vertelden ze me dat gevoelens van onzekerheid en wiebeligheid een teken kunnen zijn van een groeiperiode. Dus laten we hopen dat er ongeziene krachten aan het werk zijn in mijn innerlijke machinekamertje, en dat ik hier sterker en completer uit kom…

Er komt nu veel op me af, ik moet veel reizen, doe veel, krijg veel prikkels en mijn huid schreeuwt het uit. Eigenlijk is alles wat ik doe me nu teveel, evenals niets doen, want dit frustreert me dan weer, wat ook zichtbaar wordt op mijn huid. Mezelf opladen heb ik altijd moeilijk gevonden en ik weet niet goed hoe ik rust moet vinden. Je hebt yin-energie nodig om yin-energie op te bouwen… Maar als alles mij voor m'n gevoel op de huid zit, inclusief mijzelf, hoe kan ik dan al dit valse vuur blussen?

Aan de voet van dit probleem zit mijn haat naar deze wereld. Ja, haat. Boosheid, razernij. Niet erg constructief, maar het is er wel, vaker dan ik dacht, en ik accepteer en vergeef het in mezelf. En ik draag er op mijn manier mijn steentje aan bij om mijn visie van hoe het dan wél moet te implementeren, al weten anderen eerlijk gezegd vaak beter dan ik hoe ze dit moeten doen. Het enige wat ik kan doen, is hopen dat ik anderen ook een positieve ervaring kan geven met mijn talenten, zonder dat ik daarbij kijk naar wie er wint of verliest. (Dat is mijn Noordelijke Maansknoop in Waterman, btw). Alleen schuilt mijn talent er niet in dat ik zo enorm altruïstisch ben. Ik heb best wel een egootje. Ik ben op mijn best in de zelfexpressie, vooral schrijvend, dan kan ik behoorlijk origineel zijn… Maar ook nu weer zijn er anderen die hier ook goed in zijn. Eén van de beste keuzes in mijn leven is geweest dat ik mij inzette voor de gemeenschap en een betere aarde door me kapot te werken in Ecolonie. Dat heeft wel even wat karma hersteld uit mijn individualistische tijd op de kunstacademie, en volgens de astrologie, ook uit vorige levens waarin ik waarschijnlijk een prinsesje was.

Als ik weer eens in de trein zit, kan ik mezelf wel opvreten van alle stompzinnige prikkels van reclame, alle lelijke bebouwing en plekjes waar eerst nog natuur was die plaats moet maken voor iets anders. Ik kan het wel uitschreeuwen als ik zie hoe de wereld er aan toe is. Plekken van zuiverheid zijn schaars en tijdgebonden. Ja, ik weet hoe het behoort te zijn. Ik heb het ervaren. En als ik deze frustraties en impulsen niet uit, krijg ik eczeem. Maar misschien schuilt mijn heling er in dat ik innerlijk even wat gas terugneem. Ik word niet op mijn wenken bediend. Ik kan wel willen dat de wereld stante pede verandert, en dan heel zielig ziek worden van frustratie, maar dit is eigenlijk een flink staaltje egotripperij. Ik ben niet de enige op deze wereld en alles gaat stapje voor stapje. Alle acties zijn verbonden met het collectief en hebben invloed op het geheel.

Ik leer in mijn cursus hoe ik ladingen kan loslaten. Dit kan door bijvoorbeeld uithuilen of uitpraten (dat laatste is wat ik nu doe). Maar ook door visualisatie, innerlijk werk dus. Grappig genoeg doen ze dit met het symbool van de roos. Helemaal niet handig voor mij, want als ik dan weer een 'plaatje' (herinnering met lading) opdracht geef in de trant van 'ga naar de roos', is er even een verwarring welke roos dit dan moet zijn, in mijn symbolische, letterlijk interpreterende, beelddenkende brein. Dus het is niet zo handig als je Roos heet. Maar dat terzijde. Deze roos staat een stukje van je af, en dan nog een stukje verder, en slurpt alle ladingen, personen, emoties en wat er verder nog komt kijken bij het 'plaatje' dankbaar in zich op. En dan adem je in en op je uitademing blaas je de roos op. Poef, weg is ie. En weg zijn alle ladingen. De herinnering is slechts nog een herinnering.

Ik moet zeggen, het werkt. En het fijne is: je kan het zelf doen. Mijn al even prikkelige rozenvriendjes helpen me hierbij, maar zelf ben ik niet een zuiveringsinstallatie. Daar bedank ik voor, een energetische vuilnisbak te zijn. Dit laat ik liever over aan de andere rozen.

Dan ga ik nu nog even een bord pap eten en dan op de fiets naar mijn oppaskindje. Tot de volgende opluchting.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen