maandag 17 februari 2014

Een nieuwe profielfoto en wat daarbij komt kijken

Ik wil eigenlijk wat recent beeldmateriaal uploaden, maar ik heb geen recent beeldmateriaal. Behalve een paar ingescande facturen. Maar die vind ik zelf al nauwelijks de moeite waard. Niet dat ik ze niet betaald heb. Ik bedoelde eerder dat ik ze gewoon niet zo interessant vind. Het was trouwens ook niet heel veel geld. Maar goed.

Als dat geen pakkende inleiding was! Maar wat maakt het uit of dit boeiend is of niet, want deze blog is tenslotte een onbeschaamde dumpplek van alles wat er in mijn hoofd opkomt aan onuitgewerkte thema's, dan een oprecht parafernalia van inspirerende, persoonlijke ervaringen. Met andere woorden: op deze blog geef ik niet het beste van mezelf. Dat geef ik namelijk aan alle mensen van wie ik hou. Deze blog daarentegen is de broedplek van mijn SCHADUWKANT. (Soms vermomd als onschuldige dwerghamster of superego.) Hier probeer ik niet perfect te zijn, maar wrijf ik lekker mijn mindere kanten onder de neus van HET INTERNET, om er even zelf geen verantwoordelijkheid voor te hoeven te nemen. (Alsjeblieft, karma, doe me niks.)

Tijdens het schrijven van mijn blogs voel ik me een beetje als Brenda uit Six Feet Under: iemand die continu om zichzelf heen draait, zich bewust van alles aan zichzelf. Nu ik het zeg, dat hyperbewustzijn is eigenlijk niet echt een kenmerk van 'bewustzijn'. Eerder van intense onzekerheid.

Neem bijvoorbeeld deze recente foto, vandaag genomen:

WAT?! Beeldmateriaal?! Maar je zei… DAAR HAD IK JE TUK.

Aan deze foto gingen een aantal processen vooraf. Hopelijk zijn deze herkenbaar en ben ik niet de enige die lijdt aan intense onzekerheid. 

Allereerst is er mijn drang tot uiterlijke perfectie. Iets wat uiteraard ook al blijkt uit alles wat ik hierboven heb beschreven: door te ontkennen dat ik hier leuk probeer te doen verhul ik natuurlijk de angst dat ik echt wel bang bent het niet leuk te doen en een Ongelezen Blog op mijn buik te moeten schrijven. Ik woelde met mijn handen door het haar, probeerde het randje kant van het t-shirt onder mijn t-shirt op te sjorren (dit is klaarblijkelijk in een onbewaakt moment weer teruggekropen richting borstbeen, de sneaky basterd), en ging zelfs zover dat ik een beetje lippenstift opdeed. 

Daarna oefende ik mijn blik. Ik wilde moeiteloos zelfvertrouwen en lichtheid uitstralen. Want ik ben immers een Bewust Nieuwetijdskind (gadverdamme). Dit pakte ik als volgt aan: in plaats van met mijn aandacht in het cameraoogje op mijn macbook te gaan zitten, en bij de vinger die op de fotobutton moet klikken, richtte ik mijn aandacht naar binnen, in mijn lichaam. Laatst zei iemand namelijk tegen me: 'zie je hoeveel sterker je eruit ziet als je in je lichaam zit?' En ik wilde natuurlijk ook voor facebook doen alsof ik Heel Sterk ben, om te laten zien Hoeveel Ik Gegroeid Ben. Want anders ben ik kwetsbaar. En dan moet ik weer een ironische blog schrijven om de dingen recht te zetten. 

Nadat ik dat lichaamsbewustzijn weer in the picture had, draaide ik mijn hoofd een aantal graden in verschillende richtingen. De ultieme pose bleek iets omlaag en naar rechts. Nog even een haarschikking, pardon, herschikking van het haar, en ik was er klaar voor. Wéér terug naar het lichaam (hm, toch niet zo'n bewust nieuwetijdskind dus) en… klik. 

Daarna besefte ik dat ik mijn adem al een tijdje had ingehouden. Gelukkig zijn er nog geen sporen van verkramping zichtbaar in mijn gezicht, maar als je goed kijkt, kun je de verkrampte energie bij mijn hals, opgetrokken schouders en hart wel waarnemen. 

Zo, en dan ga ik nu even ademhalingsoefeningen doen om bij te komen van deze photoshoot, en dat karma checken. 

7 opmerkingen:

  1. Herkenbaar en wat sta je mooi op de foto ondanks de ingehouden adem en sporen van verkramping...;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihi , ik ben er sinds een paar dagen achter dat een foto die door een ander gemaakt is een stuk comfortabeler is om naar te kijken omdat ik bij mezelf ook 'geforceerdheid' bespeur en dan begin ik me na een korte tijd behoorlijk te irriteren aan mijn foto.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je bent grappig. :) Over intense onzekerheid gesproken (en om aan te tonen dat je niet alleen bent) eergister las ik een oud dagboek en bedacht ik me: vroeger was ik veel leuker. Dus, niet alleen onzekerheid ten opzichte van anderen, maar óok ten opzichte van mezelf. Fijne avond!, groet Ezra

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Bedankt Frieda! Fijn dat je het herkent!

    Haha, ja he Daphne, als je hem zelf maakt, dan zie je jezelf zoals je jezelf ziet, ook al zet je een maskertje op… en als een ander de foto maakt, zie je jezelf door de ogen van een ander. Zoiets?

    Ezra, ik hoop dat je over een aantal jaren je dagboeken van nu leest en dan denkt 'eigenlijk was ik toen toch best leuk!' :P Eigenlijk ook wel best interessant, want wat had je toen dat je nu niet meer hebt?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Nou ja, ik ben ook al tot de conclusie gekomen dat het een wat oneerlijk oordeel was, omdat ik destijds alleen over de lusten en niet over de lasten schreef, en grappen van anderen citeerde. Mijn huidige dagboek is meer een inventarisatie (ik wil alles kunnen onthouden), dus eigenlijk is het wel logisch dat ik nu saaier lijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @ Ezra, eigenlijk ben je nu dus oprechter geworden. :)

    @ Chris (als je dit nog leest) parafernalia betekent 'toebehoren'.

    BeantwoordenVerwijderen