maandag 24 februari 2014

Zeuren

…is iets wat ik goed kan. Of eigenlijk is het niet zozeer zeuren als wel 'ranten'. In goed nederlands: tekeergaan. Ik heb wel eens geprobeerd om vanuit verlicht oogpunt te stoppen met zeuren, klagen en tekeergaan, maar dit was niet helemaal de juiste weg. Zeuren heeft namelijk een doel. Je doet het niet zomaar. Als je al die zeurstof maar in je op laat hopen, zonder er beweging in te brengen, ben je nog verder van huis. Zoals zuurstof naar binnen moet, moet zeurstof naar buiten. Dat komt er vroeg of laat toch weer uit, en niemand verdrinkt graag in een berg olifantenpoep. Houd deze beeldspraak vast, hier kom ik op terug. Als geheugensteuntje, een roze olifant:


Mag je er een keer wél aan denken!

Dus wat is het doel van zeuren? Ontladen, je hart luchten, opgekropte spanningen en irritatie uit je systeem krijgen en ga zo maar door. Je kunt waarschijnlijk dit doel beter op nobeler manieren bereiken. Als je echt verlicht bent, laat je zulke gedachten en emoties gewoon als wolkjes door je heen trekken, zonder je ermee te identificeren. En zoals een golf vanzelf weer wegebt, is ook dit interne geklaag vergankelijk. De spreekwoordelijke roze olifant waar je niet aan mag denken, verdwijnt vanzelf als je er geen aandacht aan geeft. Dat is de sleutel. Of je doet een speciale energetische meditatie waarmee je de zeurstof neutraliseert, bijvoorbeeld door de zeurstof in een roos te plaatsen, en die op te blazen waarbij alle vastgezette energie weer vrijkomt. Of je geweten speelt op, en je doet op een volwassen manier wat emotioneel werk, waarmee je jezelf weer een schop onder de kont geeft. Bijvoorbeeld relativeren. Even tot tien tellen. De ander vergeven. Er iets aan doen. Er een geweldloos gesprek à la Gandhi over voeren.

Maar niets menselijks is mij vreemd, en dus zeur ik regelmatig om stoom af te blazen.

Zeuren heeft iets hangerigs. Iets slachtofferigs. Je ego is er dolblij mee, want het kan zich lekker voeden met negatieve gedachten en zichzelf superieur voelen ten opzichte van de zeurstof. Een voorbeeld van zeuren uit de praktijk: 'stomme autocorrectie, het zet de hele tijd 'zeurstof' om in 'zuurstof', alsof het beter weet dan ik wat ik bedoel, hoe irritant! IK HAAT DE AUTOCORRECTIE!'

Er wordt in dit voorbeeld verder geen actie ondernomen om de autocorrectie uit te schakelen. Dit is het ontduiken van verantwoordelijkheid. Er wordt, met andere woorden 'niets aan gedaan'. Er wordt alleen maar gezeurd. Mensen die zeuren, kunnen behoorlijk irritant zijn voor andere mensen. Zeuren is onaantrekkelijk en getuigt van slechte smaak. Zeuren is vaak niet grappig. Niemand luistert graag naar een zeur. Zo zijn er nog wel meer dingen waar mensen liever niet naar luisteren. Zoals gehoest, genies, gegeeuw, gezucht of gekots. Dit zijn andere manieren om opgehoopte zeurstof (nu deed ie het weer!) uit je systeem te krijgen. Om over scheten laten nog maar te zwijgen. Of poepen. En nu komen we weer op die poepende olifant.

Wij (dit huishouden) hebben een spel ontdekt, dat heet 'Black Stories'. Je staat (net als Sherlock) voor een raadsel, en dan mag je ja/nee-vragen gaan stellen om tot de oplossing te komen. De raadsels zijn gitzwart, van het kaliber: 'kort nadat Harry op de camping aankwam, stierven er een aantal mensen: hoe kan dit?' De antwoorden zijn vergezocht en onredelijk. Daar kan je over zeuren. Dit deden we in het begin dan ook. Maar uiteindelijk ontdekten we dat het vergezochte juist de lol van het spel is. Daardoor kan je lekker lang door blijven raden, en als je je verbeelding de vrije loop laat oordeel je al niet meer over goed of slecht. In dit geval was Harry bijvoorbeeld geen mens, maar een orkaan. Deze orkaan verhoogde het waterpeil in een nabijgelegen moeras, waardoor er krokodillen uit kwamen kruipen, die vervolgens de mensen vermoordden. Kom er maar eens op.

Een ander raadsel, was: 'Blijvend verwijt: doordat Resa haatdragend was, stierf de man'. Resa bleek een olifant te zijn, en de man had haar vroeger mishandeld, en toen in een weddenschap verloren aan een vriend. Toen hij deze vriend weer kwam opzoeken, herkende ze hem met haar olifantengeheugen, en vertrapte ze hem. Op een gegeven moment waren er achter dat Resa een olifant was. Het vragenspelletje zat een beetje vast, dus ik vroeg hangerig (of noem het zeurderig): 'stierf de man soms omdat hij stikte in een berg olifantenpoep?'
Nee. Maar toch begonnen ze te lachen. Want het bleek dat dit wel de oplossing was geweest van een ander raadsel, waar ik niet aan had deelgenomen. In dit Zwarte Verhaal was ook een olifant in het spel. Hij had constipatie: zeker teveel zeurstof in z'n lijf. En toen een man hem teveel laxeermiddel gaf, kwam het er allemaal in één keer uit. Met de dood tot gevolg.

Dit antwoord hing dus nog in de ether. Het had al een zogenaamd 'vormveld', een aura. Al hebben natuurlijk al die raadsels dat, anders zou je nooit zo snel op een oplossing komen, en kun je tijdens het spel geen 'toevallige ingevingen' hebben die juist blijken te zijn. Maar dit vormveld was sterker, omdat ze het betreffende raadsel al hadden gehad. Ze hadden het nog in hun systeem zitten. En net zoals je het antwoord op een Zwart Verhaal uit iemands systeem kunt doorkrijgen, kun je ook een zeurstemming doorkrijgen. Je weet wel: als iemand gaat zeuren, roddelen of klagen, kun je algauw mee gaan doen. Je voelt je erdoor naar beneden getrokken, je laat je beïnvloeden. Je komt ook in een humeur om op te schieten. Mijn advies: als je dit niet onthecht kunt beleven, ga er dan maar vol in, en aan het einde van het zwarte verhaal voel je je vast opgelucht, omdat je tot de oplossing blijkt te zijn gekomen, en kun je erom lachen. Mits je het met enig bewustzijn doet!

Zeuren is gewoon een menselijke manier om vastgezette energie te ontladen. En als je, net als ik, niet continu in een staat van verlichting en liefde bent, kun je de zeurstof maar beter erkennen. Erken die roze olifant in de kamer. Laat hem wat porselein stukmaken. Laat die autocorrectie zichzelf uitschakelen. En wie weet, als je je dit jezelf toestaat, en heel bewust je zeurstof eruit laat komen om te kijken wat het je te zeggen heeft, wie weet kom je dan tot de ontdekking dat je tóch al niet zo gesteld was op al dat breekbare porselein. Of op de roze olifant in het algemeen. Maak hem maar kapot. Er bestaan nu eenmaal Black Stories. Er bestaat nu eenmaal negativiteit. Dit erkennen, toestaan om tot expressie te komen, uit te leven, stimuleert je verbeeldingskracht: zo kom je tot oplossingen. Ook al zijn ze in de eerste plaats niet realistisch en zeurderig (bijvoorbeeld een berg olifantenpoep waar je in stikt), toch komen ze érgens vandaan (bijvoorbeeld het vormveld van een ander raadsel). En zo kom je weer in de flow.

Ik bedoel maar te zeggen: zeuren en oordelen in jezelf afremmen, remt ook je verbeeldingskracht. Je krijgt er alleen maar constipatie van. Als je dit zeuren niet kunt laten, kun je het maar beter in vol bewustzijn doen, zonder je eraan vast te klampen, en wie weet wat het je oplevert. En niet in de laatste plaats humor - ook een manier om vastgezette energie in beweging te brengen. En tot mijn amusement: als je heel bewust over iets zeurt, kan het zelfs zichzelf voor jou gaan uitschakelen, zoals mijn autocorrectie uiteindelijk deed, en heb je helemaal nergens last meer van! Dát is nog eens efficiënt zeuren!

Na al dat gedoe met die olifanten, Black Stories, humor en verbeeldingskracht, is er nog datgene waar het écht over gaat. Je gaat zeuren omdat je niet onthecht bent. Maar als je dit hele proces doorlopen bent, brengt uitgezeurd zijn je ten slotte weer in de stilte die ten grondslag ligt aan onthechting. Zeurstof wordt omgezet in zuurstof.

En ondertussen heb je maar mooi een menselijke ervaring gehad.

maandag 17 februari 2014

Een nieuwe profielfoto en wat daarbij komt kijken

Ik wil eigenlijk wat recent beeldmateriaal uploaden, maar ik heb geen recent beeldmateriaal. Behalve een paar ingescande facturen. Maar die vind ik zelf al nauwelijks de moeite waard. Niet dat ik ze niet betaald heb. Ik bedoelde eerder dat ik ze gewoon niet zo interessant vind. Het was trouwens ook niet heel veel geld. Maar goed.

Als dat geen pakkende inleiding was! Maar wat maakt het uit of dit boeiend is of niet, want deze blog is tenslotte een onbeschaamde dumpplek van alles wat er in mijn hoofd opkomt aan onuitgewerkte thema's, dan een oprecht parafernalia van inspirerende, persoonlijke ervaringen. Met andere woorden: op deze blog geef ik niet het beste van mezelf. Dat geef ik namelijk aan alle mensen van wie ik hou. Deze blog daarentegen is de broedplek van mijn SCHADUWKANT. (Soms vermomd als onschuldige dwerghamster of superego.) Hier probeer ik niet perfect te zijn, maar wrijf ik lekker mijn mindere kanten onder de neus van HET INTERNET, om er even zelf geen verantwoordelijkheid voor te hoeven te nemen. (Alsjeblieft, karma, doe me niks.)

Tijdens het schrijven van mijn blogs voel ik me een beetje als Brenda uit Six Feet Under: iemand die continu om zichzelf heen draait, zich bewust van alles aan zichzelf. Nu ik het zeg, dat hyperbewustzijn is eigenlijk niet echt een kenmerk van 'bewustzijn'. Eerder van intense onzekerheid.

Neem bijvoorbeeld deze recente foto, vandaag genomen:

WAT?! Beeldmateriaal?! Maar je zei… DAAR HAD IK JE TUK.

Aan deze foto gingen een aantal processen vooraf. Hopelijk zijn deze herkenbaar en ben ik niet de enige die lijdt aan intense onzekerheid. 

Allereerst is er mijn drang tot uiterlijke perfectie. Iets wat uiteraard ook al blijkt uit alles wat ik hierboven heb beschreven: door te ontkennen dat ik hier leuk probeer te doen verhul ik natuurlijk de angst dat ik echt wel bang bent het niet leuk te doen en een Ongelezen Blog op mijn buik te moeten schrijven. Ik woelde met mijn handen door het haar, probeerde het randje kant van het t-shirt onder mijn t-shirt op te sjorren (dit is klaarblijkelijk in een onbewaakt moment weer teruggekropen richting borstbeen, de sneaky basterd), en ging zelfs zover dat ik een beetje lippenstift opdeed. 

Daarna oefende ik mijn blik. Ik wilde moeiteloos zelfvertrouwen en lichtheid uitstralen. Want ik ben immers een Bewust Nieuwetijdskind (gadverdamme). Dit pakte ik als volgt aan: in plaats van met mijn aandacht in het cameraoogje op mijn macbook te gaan zitten, en bij de vinger die op de fotobutton moet klikken, richtte ik mijn aandacht naar binnen, in mijn lichaam. Laatst zei iemand namelijk tegen me: 'zie je hoeveel sterker je eruit ziet als je in je lichaam zit?' En ik wilde natuurlijk ook voor facebook doen alsof ik Heel Sterk ben, om te laten zien Hoeveel Ik Gegroeid Ben. Want anders ben ik kwetsbaar. En dan moet ik weer een ironische blog schrijven om de dingen recht te zetten. 

Nadat ik dat lichaamsbewustzijn weer in the picture had, draaide ik mijn hoofd een aantal graden in verschillende richtingen. De ultieme pose bleek iets omlaag en naar rechts. Nog even een haarschikking, pardon, herschikking van het haar, en ik was er klaar voor. Wéér terug naar het lichaam (hm, toch niet zo'n bewust nieuwetijdskind dus) en… klik. 

Daarna besefte ik dat ik mijn adem al een tijdje had ingehouden. Gelukkig zijn er nog geen sporen van verkramping zichtbaar in mijn gezicht, maar als je goed kijkt, kun je de verkrampte energie bij mijn hals, opgetrokken schouders en hart wel waarnemen. 

Zo, en dan ga ik nu even ademhalingsoefeningen doen om bij te komen van deze photoshoot, en dat karma checken. 

dinsdag 11 februari 2014

Een lucide droom over Alex Day en wat Nine Star Ki hiermee te maken heeft

In mijn cursus leer ik o.a. om beelden met een emotionele lading te neutraliseren. Dit wordt al een automatisme. Zo kwam het dat ik midden in de nacht, na een nachtmerrie over een spin*, druk aan het visualiseren was. Na de spin eerst erkend te hebben, want anders haalt het niet zoveel uit, stopte ik hem netjes in een roos, die ik vervolgens opblies.
Toen mijn gemoed naar tevredenheid gekalmeerd was, ging ik weer slapen. En ik kwam midden in een lucide droom terecht. In de chakraleer is visualisatie is wat je met je 6e chakra doet, evenals dromen: heel logisch dus dat ik lucide kan dromen nadat ik net een visualisatieprestatie heb geleverd, dan is dat chakra nog heel actief. Dit was vorige nacht. Maar het lijkt erop dat de gestuurde-visualisatie-trend zich vannacht heeft doorgezet. Het was weer een licht lucide droom, wat betekent dat ik de gebeurtenissen in mijn droom kon sturen, maar me er niet bewust van was dat ik droomde.

Deze droom ging over Alex Day. Alex Day is een videoblogger uit Essex, die zichzelf regelmatig een 'prick' noemt, en hij was de huisgenoot van Charlie McDonnell, voor degenen die dat iets zegt.
Hij is ook best arrogant. En heeft een onbeleefd, sarcastisch gevoel voor humor. Waarom ik hem dan volg, vraag je? Daar kom ik op. Ondertussen kun je onderstaande video bekijken, om een beeld te krijgen.


En hier, waarin hij woorden op het thema van Sherlock heeft gezet (ik ken 'm al uit mijn hoofd).


Goed, wat ik vannacht droomde over deze kerel.
De niet te volgen droomlogica, kinky scenes en oeverloze droomcontext eruit gefilterd, komt het neer op het volgende: Alex Day kende mijn videoblogs (die ik niet maak, overigens) en waardeerde deze. Ik was hierin zijn gelijke. Na een aantal scènes waarin ik hem letterlijk 'volgde' (haha, niet online maar in het echt) over allerlei paadjes, kon ik hem bereiken door mijn lucide volharding. Ik stuurde mijn droom zo dat hij mij erkende en begon te volgen. Daarna was er dus een eruit gefilterde kinky scène (maar goed dat mijn vriendje deze blogs niet leest) waarin hij veranderde in mijn vriendje (maakt dit het goed of juist erger?) en ik bereikte zijn zachtmoedige kant, waarna hij werd achtervolgd door een gemeenschappelijke slechterik.

Mijn lucide dromen kunnen mij dus veel vertellen over mijn instincten: erkenning en seks zijn blijkbaar de belangrijkste drijfveren van mijn onbewuste. Eigenlijk is het dus zo gek nog niet dat ik me er niet van bewust ben dat ik droom. Dat zou alle onthulde schaduwzaken alleen maar vervangen door oninteressante en mainstream verlangens… vliegen? Kom op zeg! Nee, liever droom ik over dingen die mijn bewuste verstand niet kan bedenken. Want die zijn juist zo veelzeggend.

Nu mijn uitleg van de droom, en wat Nine Star Ki hiermee te maken heeft.

Nine Star Ki is een eeuwenoude wetenschap uit China waarmee je karakter wordt uitgelegd volgens de elementen. Je krijgt nav je geboortedatum drie elementen (uit 9) toegewezen, waarvan één je ziel vertegenwoordigt, één je karakter, en één de manier waarop je handelt. Het is een nogal ingewikkeld verhaal en ik snap het zelf ook nog niet helemaal, dus daar houd ik het bij. Alex Day zou dit waarschijnlijk bullshit vinden.

Maar hier gaat het om, en dit wist ik al voor de droom: Alex Day heeft precies dezelfde ster en cyclus van elementen als ik. Hij is een 2 aarde, net als ik. En zijn cyclus loopt als volgt:
9 vuur van binnen, 2 aarde als karakter, en 7 metaal in het handelen.
Metaal heeft een remmende invloed op vuur, dus alle vurige impulsen en expressiedrang die er binnenin zit, kan afgekapt worden als je tot handelen overgaat. Of er via andere wegen uit gaan (bijvoorbeeld in de vorm van eczeem). Bovendien is het karakter van een 9 vuur 2 aarde 7 metaal - persoon juist heel stabiel en zorgzaam. Het vuurego dat van binnen zit, kan er dus heel goed helemaal niet uitkomen in deze persoon. Bij mij vaak niet, in ieder geval. Dit is ook afhankelijk van je opvoeding: mijn ouders zijn beide gecontroleerde, geremde metaal, dus ik heb ook geleerd me te gedragen als metaal. Gelukkig ligt mij dit wel, aangezien ik ook in mijn handelen metaal ben. Mijn broertje ligt dit een stuk minder: hij heeft het niet-gestructureerde water in zijn handelen. Geen wonder dat hij niet de discipline kan opbrengen die mijn ouders zo van hem verlangen!

Maar bij Alex Day komt dat vuur er dus wel uit. Laat dat duidelijk zijn. Deze jongen is één en al ego, expressie en humor, en hij is hier heel origineel en oprecht in. En in een boek over Nine Star Ki las ik dat het heel bemoedigend kan zijn je te verdiepen in bekende personen met dezelfde ster en cyclus, die al verder zijn in hun ontwikkeling. Daarom wilde ik dus de 'gelijke' zijn van Alex Day. Door hem te volgen kan ik als het ware ook dat innerlijke vuur bereiken en eruit laten komen. En toen ik deze synthese (de kinky scène) eenmaal had bereikt, werden we beiden achtervolgd door dezelfde slechterik: geremdheid.

Ik heb datzelfde vuur-ego als Alex Day. Van binnen verlang ik naar erkenning en expressie. En ook ik ben een opschepper, getuige deze blog: zie mij eens lucide dromen over een bekend persoon (namedropping) en dit verklaren aan de hand van een ingewikkelde, eeuwenoude Chinese theorie! Als dat geen indruk maakt!

Nou, dat was deel 105 in de serie 'jacht op mijn eigen ego' van dinsdagochtend, 11 februari, en ik hoop dat u nog een prettige dag hebt.

*deze spin was a la 'de worm' in Neil Gaimans nieuwste boek als een tubetje in mijn voet gekropen

woensdag 5 februari 2014

Geprikkeld

Ik heb het de laatste tijd erg druk en voel me labiel. In mijn cursus Intuitieve Ontwikkeling vertelden ze me dat gevoelens van onzekerheid en wiebeligheid een teken kunnen zijn van een groeiperiode. Dus laten we hopen dat er ongeziene krachten aan het werk zijn in mijn innerlijke machinekamertje, en dat ik hier sterker en completer uit kom…

Er komt nu veel op me af, ik moet veel reizen, doe veel, krijg veel prikkels en mijn huid schreeuwt het uit. Eigenlijk is alles wat ik doe me nu teveel, evenals niets doen, want dit frustreert me dan weer, wat ook zichtbaar wordt op mijn huid. Mezelf opladen heb ik altijd moeilijk gevonden en ik weet niet goed hoe ik rust moet vinden. Je hebt yin-energie nodig om yin-energie op te bouwen… Maar als alles mij voor m'n gevoel op de huid zit, inclusief mijzelf, hoe kan ik dan al dit valse vuur blussen?

Aan de voet van dit probleem zit mijn haat naar deze wereld. Ja, haat. Boosheid, razernij. Niet erg constructief, maar het is er wel, vaker dan ik dacht, en ik accepteer en vergeef het in mezelf. En ik draag er op mijn manier mijn steentje aan bij om mijn visie van hoe het dan wél moet te implementeren, al weten anderen eerlijk gezegd vaak beter dan ik hoe ze dit moeten doen. Het enige wat ik kan doen, is hopen dat ik anderen ook een positieve ervaring kan geven met mijn talenten, zonder dat ik daarbij kijk naar wie er wint of verliest. (Dat is mijn Noordelijke Maansknoop in Waterman, btw). Alleen schuilt mijn talent er niet in dat ik zo enorm altruïstisch ben. Ik heb best wel een egootje. Ik ben op mijn best in de zelfexpressie, vooral schrijvend, dan kan ik behoorlijk origineel zijn… Maar ook nu weer zijn er anderen die hier ook goed in zijn. Eén van de beste keuzes in mijn leven is geweest dat ik mij inzette voor de gemeenschap en een betere aarde door me kapot te werken in Ecolonie. Dat heeft wel even wat karma hersteld uit mijn individualistische tijd op de kunstacademie, en volgens de astrologie, ook uit vorige levens waarin ik waarschijnlijk een prinsesje was.

Als ik weer eens in de trein zit, kan ik mezelf wel opvreten van alle stompzinnige prikkels van reclame, alle lelijke bebouwing en plekjes waar eerst nog natuur was die plaats moet maken voor iets anders. Ik kan het wel uitschreeuwen als ik zie hoe de wereld er aan toe is. Plekken van zuiverheid zijn schaars en tijdgebonden. Ja, ik weet hoe het behoort te zijn. Ik heb het ervaren. En als ik deze frustraties en impulsen niet uit, krijg ik eczeem. Maar misschien schuilt mijn heling er in dat ik innerlijk even wat gas terugneem. Ik word niet op mijn wenken bediend. Ik kan wel willen dat de wereld stante pede verandert, en dan heel zielig ziek worden van frustratie, maar dit is eigenlijk een flink staaltje egotripperij. Ik ben niet de enige op deze wereld en alles gaat stapje voor stapje. Alle acties zijn verbonden met het collectief en hebben invloed op het geheel.

Ik leer in mijn cursus hoe ik ladingen kan loslaten. Dit kan door bijvoorbeeld uithuilen of uitpraten (dat laatste is wat ik nu doe). Maar ook door visualisatie, innerlijk werk dus. Grappig genoeg doen ze dit met het symbool van de roos. Helemaal niet handig voor mij, want als ik dan weer een 'plaatje' (herinnering met lading) opdracht geef in de trant van 'ga naar de roos', is er even een verwarring welke roos dit dan moet zijn, in mijn symbolische, letterlijk interpreterende, beelddenkende brein. Dus het is niet zo handig als je Roos heet. Maar dat terzijde. Deze roos staat een stukje van je af, en dan nog een stukje verder, en slurpt alle ladingen, personen, emoties en wat er verder nog komt kijken bij het 'plaatje' dankbaar in zich op. En dan adem je in en op je uitademing blaas je de roos op. Poef, weg is ie. En weg zijn alle ladingen. De herinnering is slechts nog een herinnering.

Ik moet zeggen, het werkt. En het fijne is: je kan het zelf doen. Mijn al even prikkelige rozenvriendjes helpen me hierbij, maar zelf ben ik niet een zuiveringsinstallatie. Daar bedank ik voor, een energetische vuilnisbak te zijn. Dit laat ik liever over aan de andere rozen.

Dan ga ik nu nog even een bord pap eten en dan op de fiets naar mijn oppaskindje. Tot de volgende opluchting.