vrijdag 15 november 2013

Guerilla van mogelijkheden

Ik ben mijn agenda aan het volplannen met ontmoetingsdagen, aanloopdagen, open dagen, rondleidingen, evenementen, meewerkdagen: eendagsvliegen waarmee ik in één klap mijn saaie leven opvrolijk en me praktisch oriënteer op mijn droom.

Een tijd geleden schreef ik al dat het me moeite kost om romantisch te verlangen. Ik denk dat ik meer boeken zou moeten lezen. Neil Gaiman en Arthur Japin, twee van mijn favoriete auteurs, herinnerden mij eraan dat je boeken leest om je verbeelding te prikkelen, te voelen dat er anderen zijn geweest die je worstelingen hebben gevoeld, die lessen leren waar je nog nooit van gehoord hebt, die aantonen dat de wereld niet zo hoeft te zijn als die is, maar dat er andere mogelijkheden zijn. Het veranderen van dingen begint tenslotte met het veranderen van je zienswijze, zoals een rotspartij verschuift als je een andere positie inneemt, met dank aan Japin. En alle dingen die aanwezig zijn in de kamer waarin je zit, zijn begonnen met een droom, met dank aan Gaiman.

Ik heb een weg gekozen die niet altijd even duidelijk is: die naar een zelfvoorzienend leven. Geld en het gebrek eraan steken een spaak in het wiel. En na een aantal ontmoedigende ervaringen met vrijwilligen, het verkijken op wat er allemaal bij komt kijken (een heleboel strontscheppen en akelige bazen) is het met de motivatie ook spaak gelopen.

Frappant is dat zowel ik als mijn vriend vrijwel dezelfde magere hoeveelheid geld op onze bankrekening hebben staan als een jaar geleden. Dat hier het afgelopen jaar noch iets vanaf, noch iets bijgekomen is. Het is bevroren, stroomt niet in en uit, we winnen niets, we verliezen niets.

Ik ben inmiddels op zoek gegaan naar gelijkgestemden. Dit gaat druppelsgewijs, zoals alles druppelsgewijs gaat in mijn leven, aangezien mijn tank noch halfvol, noch halfleeg is, maar ik het kraantje geregeld kwijt ben.

Veel werken kan ik dus niet. Niet dat er veel banen zouden zijn, als ik me met solliciteren bezig zou houden. Maar mijn antwoord op de crisis is toch: zelfvoorzienend gaan leven. Ik stroop de website De Omslag af, ik leen het tijdschrift Genoeg van de bibliotheek, ik verdiep me in woongroepen en ecodorpen in Nederland, ik doe aan zelfstudie in de esoterie door boeken te lezen en kennis uit te wisselen met spirituele vrienden, ik google me suf. Ik weet dat ik het kraantje van mijn energie weer zou kunnen openzetten als ik uit al deze mogelijkheden het spoor naar vruchtbaar land weet te vinden. En ik weet ook dat ik mijn tegenstribbelende lijf heel regelmatig in de ruststand moet zetten, als een zaadje in warme donkere aarde moet begraven - metaforisch gesproken dan he.

En ik heb iets gevonden. Mijn vriend zei "maar ik zie niet wat dit te maken heeft met zelfvoorzienend leven" - een opmerking die mij verwarde, omdat het voor mij klinkklaar was dat alles waarmee ik resoneer een stap in de goede richting is. Ik ben in een initiatief gestapt van een lieve pioneer van hooggevoelig netwerken. Een jongere, net als ik, die zichzelf wil openstellen voor zinvol contact met andere anderszijnden. Ze organiseert ontmoetingsmiddagen waarin je kennismaakt met een klein groepje gelijkgestemden, die resoneren met haar idee. Het initiatief staat nog in de kinderschoenen, de eerste nieuwsbrief is net verstuurd, maar ik wil meehelpen dit vruchtbare idee te doen groeien door ontmoetingsmiddagen te organiseren in het noorden des lands.

Wie weet wie ik tegenkom?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen