zondag 5 januari 2014

Nabeelden

Ik heb in al die jaren op deze blog nooit uitgelegd waarom hij 'nabeelden' heet.
Het zit zo: toentertijd was ik weer eens koppig verliefd, en dit inspireerde mij tot het schrijven van een verhaal. In dat verhaal, getiteld 'Nabeelden', heeft de hoofdpersoon een filosofie over het ontvangen van beelden. Ze studeert aan de kunstacademie. Het werk dat ze maakt, ziet ze aanvankelijk voor haar geestesoog. Als nabeelden op je netvlies, waar je moeilijk vat op kunt krijgen. Maar eigenlijk denkt ze dat deze beelden al gecreëerd zijn, namelijk ergens in het oneindig potentieel (ook wel: toekomst): want door ze nu te zien weet ze, dat ze ze gaat vormgeven. Een paradox. Want dat vond ik diepzinnig.

Ik ben het een mooie filosofie blijven vinden, ook toen ik niet meer op die manier beelden maakte. Dat kwam overigens doordat ik teleurgesteld werd in de liefde, kunst en de creativiteit. Venus en Neptunus in Steenbok in het vijfde huis zeggen dat ik hier hoge idealen aan stel. Die andere vier planeten in Steenbok in het vijfde huis maken dat ik een dikke sukkel ben wat creativiteit en liefde betreft: ik laat me remmen uit onzekerheid en behoudendheid, en omdat ik vrees dat ik niet zal kunnen communiceren wat ik bedoel. Ik ben ontzettend romantisch maar loop daarin vast. Die op de kunstacademie vergruisde uitspraak dat zelfexpressie voor de kunstenaar net zo nodig is als lucht voor een gewoon mens, geldt voor mij.

Eczeem is een typische Steenbokziekte: slepend en vervelend, zonder echt een hinder te zijn.
Vier jaar geleden was mijn eczeem nog niet zo'n vastgeroeste onbewust gewoonte als nu: als ik toen een avondje uit ging, kon mijn huid door alle plezier en overwonnen spanning de volgende ochtend een stuk schoner zijn. Als ik dit nu waag, kun je me opvegen, met alle huidschilfers erbij (ieew Roos). Ik begrijp niet welk karma ik nog niet heb opgelost, want mijn eczeem trekt zich geen moer aan van al mijn goede intenties tot heling.

Het ziet ernaar uit dat mijn droom dit jaar zal uitkomen. 2013 was wat dat betreft een slappe dweil, waar golf na golf overheen sloeg. Ik kon nergens van op aan. Ik moest dit schoonmaken, dat schoonmaken. Ik zweefde in een niemandsland. En ja, ik had wel degelijk dingen los te laten (vrienden van de kunstacademie, vrienden van Ecolonie) en oude angsten en plichten die me niet meer passen (de kunstacademie) en hier ben ik veel te lang in om blijven roeren. Mijn vertrouwen in de loop van het leven werd getest en ik klampte me vast aan de verkeerde dingen, maar ook aan het weinige goede waar ik me aan vast kon klampen: mijn droom. En uiteindelijk slaagde ik erin te manifesteren wat ik nodig had: de verbinding met gelijkgestemden. Op de valreep, in de herfst van 2013, ontmoette ik mensen waarmee ik die vertrouwde klik weer mee had, in liefde. Nieuwe vrienden. Inmiddels is dit zo gegroeid, dat we samen mijn droom van het woonwerkproject, waarvan ik vreesde dat deze het afgelopen jaar een fata morgana ging worden, willen gaan vormgeven. Het gaat gebeuren nu. Ik ben 'daadwerkelijk' bezig, om in de taal van Ecolonie te spreken.

Ik ben jong, mijn kracht is onzeker en gevoelig, ik heb weinig ervaring maar ben wel zeer trouw en consciëntieus (da's dan weer fijn aan het Steenbok zijn).

Ik wil hier weg, uit huis, bij mijn ouders weg. Ik vind mijn thuissituatie ronduit vreselijk, om verschillende redenen. En logisch dat ik het afgelopen jaar probeerde weer die oude weg te bewandelen: om uit huis te gaan heb je geld nodig, om geld te verdienen moet je werken of studeren, om te werken of studeren moet je naar een uitzendbureau of terug naar een onafgemaakte studie waar je immers alles kon creëren wat je wil want het is tenslotte de kunstacademie?! Fout. Fout, fout, fout. Zo werkt het niet. En elke keer dat ik iets probeerde 'om het geld' te doen, liep het weer spaak. Mijn eczeem breidde zich uit, en ik werd ongelukkig. Vanuit mijn hart wist ik het ook niet meer. Mijn hart had het al druk genoeg met de eerste echte relatie van mijn leven en deed wellicht zelfs iets te hard haar best om met overweldigend plichtsgevoel lief te hebben. (Daar heb je die Venus-Zon conjunctie in Steenbok in het vijfde huis weer.)

Ergens heb ik het gevoel dat onze relatie nog echt moet beginnen, en op pauze is gezet, toen we beiden uit Ecolonie vertrokken. Onze poging om in de lente in Engeland en Ierland hetzelfde te creëren, werkte niet. Zijn poging om in een mini-gemeenschap in Nederland hetzelfde te creëren, werkte niet. En toen richtten we ons maar weer naar binnen.

Ik ben bang, heel bang. Ik ben onzeker, heel onzeker. Ik kan me niet meer verbergen.