zondag 28 december 2014

Heling (Healing)

Het lijkt me leuk om iets te delen van wat ik tot nu toe heb geleerd over heling. Voor sommigen zal dat oude koek zijn, maar voor anderen is het nieuwe. En bovendien ben ik van plan de koek vooral zelf op te eten, want dat is hoe ik rol - al druk ik die koekjes daarna ook plat, dus het zijn geen bolletjes. Die heb ik trouwens ook gebakken op eerste kerstdag, met amandelspijs binnenin. Minikerststolletjes!

Heling, dus. Daarop is die flauwe pre-occupatie met koek van hierboven ook van toepassing: je kan het weliswaar voor anderen willen bakken, maar je doet het vooral voor jezelf en uiteindelijk eet je er zelf het meeste van. Als je mij bent in ieder geval wel. Minstens de helft. Wacht, ging het nu alweer over echte koekjes, of over metaforische koekjes?


Even serieus. Stel, je wilt iemand helpen met zijn of haar gronding. Na de heling heb je zowel de ander als jezelf geholpen met gronden. Sterker nog: dat je zelf werkt aan je gronding tijdens de heling, is een voorwaarde voor de heling bij de ander. Nee, laat ik het zo zeggen: doordat je werkt aan jouw gronding, heel je de gronding van de ander. Onder andere. Ben jij even lekker gegrond, na die heling!

Ook: als je met een ander aan de slag gaat, weerspiegelt diegene ALTIJD een thema dat bij jou ook speelt. Je kunt niets helen bij een ander wat je zelf niet kent. En niets menselijks is ons vreemd. We zijn complete zielen met hele ritsen aan levenservaring. Noem het maar op, en je hebt het ervaren (ervaart het) in je multidimensionale zelf. Ja, ook verkrachting. En moord. Het zit allemaal in ons. Dat geeft niet. Daar gaat het ook niet om. Al kan het je wel perspectief geven en je uiteindelijk tot eenheid brengen. Moet je er wel met bewustzijn en liefde naar kijken.

Iedereen is wel eens helend bezig. Stel, je hebt vaak last van onzekerheid, en je ontmoet iemand met precies hetzelfde probleem. Je gaat erover in gesprek, je geeft het eerlijk toe, en plotseling mag het er helemaal zijn. De ander ontdekt dat die dat ook mag doen: wat een opluchting! Dan ben je helend bezig. Heling is niets anders dan iets er helemaal laten zijn. Iemand intuïtief aanraken is helend. Onvoorwaardelijk luisteren is helend.

Het succes van de heling hangt er dus van af hoe jij met je eigen thema's omgaat. Druk je ze weg, veroordeel je ze, zet je ze in de koelkast? Dan gebeurt dat ook bij de ander. Laat je je erdoor meeslepen, identificeer je je ermee? Dan gebeurt dat ook bij de ander. Laat je ze er zijn, haal je er de lading van af en schep je er zo ruimte in? Zonder dit uit te spreken, gebeurt dat ook bij de ander - als die tenminste mee wil drijven op deze bewustzijnsverhoging. Het kan zijn dat iemand teveel op zijn of haar bordje heeft, en een heling er niet bij kan hebben. We zijn gevoelige wezens, tenslotte, en ons energiesysteem kan soms een beetje overbelast zijn, en al van alles verwerken.

Het is lastig om in een paar woorden uit te leggen wat ik nu zo duidelijk ervaar. Niet alleen tijdens een heling, maar ook in normaal contact. Ik vind het zo enorm bevredigend om de verantwoordelijkheid te nemen voor wat de ander naar mij terugspiegelt, en op een neutrale manier mijn emoties en grenzen aan te geven! Ik merk dan hoe gezond ik ben, mentaal, emotioneel, energetisch. Het lukt me altijd weer om een soort kunstdans uit te voeren tussen het accepteren van het lagere en het kiezen voor het hogere, hoe verwarrend en zwaar dit soms ook is. De beloning, het open gevoel in mijn hart, die vervulling in mezelf, is het allemaal waard. En ik weet, dat hoe meer ik dit doe, hoe beter het zal worden. Want heling doe je niet één keer. Heling is een bewustzijnsproces en een voortdurende keuze. En vooral is het hartstikke leuk.

dinsdag 16 december 2014

Aarden

Dit is een thema waar ik al een tijdlang mee bezig ben. To 'aard' or not to 'aard'?

Het klinkt misschien als een bekend verhaal voor jullie, wat ik nu ga vertellen. Dat is het ook voor mij. Het betreft, dat ik sinds Ecolonie niet meer terug in het gareel wil, hier in de maatschappij in Nederland. Maar is het werkelijk sinds Ecolonie? Of heeft Ecolonie mij gewoon de ruimte gegeven om een andere manier van leven te ervaren, waardoor ik niet zo happig meer was op wat mij werd aangeboden in Nederland, wat ik toch al nooit was? Heeft mijn bewustwording mij gewoon duidelijk gemaakt dat ik toch al niet wilde aarden?

(Het antwoord op bovenstaande vragen is
nee, ja en ja.)

Ik ben lichtelijk paranoia, om vast te komen te zitten in het systeem. Liever wil ik in zachtheid wegglijden uit alle verplichtingen en belemmeringen, uit dat hele geldsysteem, de banenmarkt, de uitkeringen, het zorgsysteem, de hele mikmak, en in een helende plek zelfvoorzienend gaan leven met een groep gelijkgestemden. Dat heb ik altijd gewild. Vroeger las ik fantasyboeken. Nu heb ik ervaren dat mijn droom realiteit kan zijn.

EN (hier stond eerst een 'maar' - ik creëer toch liever geen strijd in mezelf, ter informatie, WOORDEN ZIJN BELANGRIJK): ik zal linksom of rechtsom - liefst van onderen - aan mijn aarding moeten werken, wil ik iets op kunnen bouwen.

Gronden kan ik wel. Als dat niet zo was, zou ik erg labiel zijn. Het gaat eerder om het feit dat ik vaak uit die gronding ga, als ik geconfronteerd word met iets. En het is ook zo dat het onderste deel van mijn aura - dat informatie bezit over de materiële basis van mijn leven - leeg is. Ik zend niet zoveel uit, daar rond dat eerste chakra, waarop moeder aarde mij geen overvloed kan gaan schenken. Ik ben hier gewoon. Ik verstevig mezelf van binnenuit. En dat is op dit moment precies wat ik nodig heb.

joehoe, een wel heel schetsmatig tekeningetje van een raar maar blij chineesje met een bloemetje in z'n kruis - ter educatie: hij grondt met z'n 1e chakra (dat bloemetje dus), zijn voetchakra en ook een beetje met zijn handchakra's - eigenlijk kan je gronden met elke cel in je lichaam

Voornamelijk kies ik voor het uitwerken van thema's als onzekerheid en weerstand omtrent gronding, door middel van mijn cursus. Ik heb als doel om in kwetsbaarheid en toch zelfbescherming contact te kunnen maken met mensen die niet mijn waarheid leven. Ik wil graag mijn licht manifesteren als healer en ook wanneer ik niet aan het healen ben. Ik wil graag voelen dat deze aarde al mijn kleine droomzaadjes transformeert tot levende bomen vol vruchten, en ik wil in harmonie en dankbaarheid leven met deze rijkdom.

En vooral wil ik het allemaal niet zo willen. Ik zou het allerliefste willen, dat ik niet iets hoefde te willen om mijn toekomst te controleren. Want die kan ik hoegenaamd niet controleren. Temidden van alle programmeringen van mijn geboorteplaats, ben ik deze 'keuzestress' aan het opruimen. Want innerlijk heb ik allang gekozen. En terwijl ik met mijn thema's bezig ben, kan ik vertrouwen dat de uiterlijke realiteit steeds sneller op de innerlijke gaat lijken. Want zo binnen, zo buiten.

vrijdag 12 december 2014

Sarcasme

Een paar jaar geleden was ik goed bevriend met iemand die sarcasme maar helemaal niks vond. Omdat ik stiekem verliefd op hem was (lees: mijn geluk aan hem ophing) besloot ik geen sarcasme meer te gebruiken in zijn bijzijn. Nadat hij me afwees, ben ik echt losgegaan met dat sarcasme, gewoon, om mijn onafhankelijkheid te bewijzen.

De laatste tijd is dat steeds meer veranderd. Ik leef steeds minder vanuit pijn, en meer vanuit liefde. De manier waarop ik met mezelf en anderen communiceer is lichter geworden. En laatst kwam het weer boven: sarcasme, wat is daar nu eigenlijk verkeerd aan? Had die jongen niet gewoon gelijk?

Waarom gebruiken mensen sarcasme? Ik ging erop invoelen en kwam erop uit dat dit is als schild tegen afwijzing. De kwetsbaarheid voelt dan te groot, te rauw. Je bent niet stevig genoeg om de kracht in je openheid en kwetsbaarheid te vinden. Dat van binnen straalt niet sterk genoeg naar buiten om je te verwarmen. Dat van buiten, de bedachte of echte afwijzing, komt keihard binnen. De behoefte aan erkenning van buitenaf overschreeuwt de behoefte aan erkenning van jezelf. Dus je zet een muurtje om je heen. Je spot met wat heilig is, zodat je de afwijzing van het pure en onschuldige in jezelf of de buitenwereld tenminste al zelf hebt gedaan. Een ander kan je dan minder pijn doen. Dat denk je. Maar de stevigheid waarmee je je niets aantrekt van de mening van anderen, kan alleen in zachtheid ontwikkeld worden. Niet door sarcasme. Dat is slechts een extra beet in de wond.

Ik was laatst bij een concert van Sun Kil Moon. Mark Kozelek, de singer-songwriter achter de band, schrijft ongefilterd kwetsbare teksten die rechtstreeks uit zijn hoofd zijn gewandeld, over gebeurtenissen uit zijn leven, waardoor er een eerlijke, gevoelige, zachte sfeer in zijn muziek ontstaat. Maar tijdens het optreden ging dit een heel andere kant uit. De zwaarte van de emoties leek hem naar beneden te trekken, tot hij kerstliedjes schreeuwend en vloekend op het podium stond. Tussen de nummers door spotte hij met zijn 'socially awkwardness', met een houding van 'je kunt m'n rug op als je een mooie performance verwacht'. Een merkwaardige ervaring. Dat wat zo heilig was in zijn muziek, ging ten onder in sarcasme. Misschien was hij depressief.

Hoe kwetsbaar kan je zijn? Wanneer is iets te rauw, te onverwerkt, te emotioneel, te zwaar, om te delen? Hoe kan je en plein public op een eerlijke manier je kwetsbaarheid laten zien en de ups en downs van jouw leven delen, zonder gek te worden? Dat vraagt een groot intuïtief onderscheidingsvermogen.

Ik voel me wel verwant met Mark Kozelek. Het kunstenaar/creator-deel van mij is ook dat type dat wil inspireren door woorden te geven aan wat er innerlijk leeft. Daar hoort ook een zekere mate van kwetsbaarheid bij. Iemand gaf mij eens de tip om alleen te delen wat al verwerkt is. Zij uitte haar emoties weliswaar via muziek, maar herschreef dan het liedje zodra de emotie bezonken was. En alleen die tweede versie deelde ze met de buitenwereld. Dit vond ik psychologisch erg gezond. Maar ze was dan ook een psychologe.

De vraagt rijst: maar humor is toch juist goed? Een beetje zelfspot is toch ook gezond? Ja, waar het de boel lichter maakt. Niet waar het de boel zwaarder maakt. Dan wordt het zelfdestructie. En ik heb besloten om geen sarcasme in die sfeer meer te gebruiken op deze blog. Liever draag ik dan toch puurheid uit, hoe saai of spiritueel dit dan ook mag klinken, dan mezelf naar beneden te halen.

(Om wat minder zwaar van toon af te sluiten, hieronder een liedje. Al is dat eigenlijk ook best zwaar, het is ook dromerig en mooi.)

vrijdag 5 december 2014

Positief?

Na weken gewacht te hebben op een paar foto's van een niet-terugmailer, plaats ik nu toch maar deze blog.

De laatste tijd heb ik de wind in de rug gehad. Geen nare groeiperiodes, vooral vooruitgang en inspiratie. Ik begon me heel positief te voelen, dus ik dacht: laat ik daar een ding van maken. Maak een ding van alles dat goed gaat, hou je er met man en macht aan vast! Je voelt hem al aankomen, daar zit een staartje aan, van diezelfde muis die met de man en al z'n macht weer ten onder gaat. Maar ach, dat is het leven. Ups en downs. Voor wie geen interesse heeft in een amalgaam van spirituele belevenissen, adviseer ik hierbij te stoppen met lezen.

Hoofdstuk 1 - vuur

Twee weken geleden ging ik naar een concert van Emiliana Torrini. Daar heb ik dus geen foto's van. Ter beeldvorming: ze had een soort afrikaanse jurk aan waar haar ene tiet steeds bijna uitviel, tot groot genoegen van mijn heteroseksuele en lesbische gezelschap. (Enes merkte het daarentegen totaal niet op, de schat.) Ik ken haar al heel lang. Ze is één van mijn favoriete artiesten, die met haar liedjes hele werelden aan indrukken in me oproept. Dit was een jaar na het uitbrengen van haar laatste cd, waardoor ze deze niet integraal speelde, maar verschillende cd's door elkaar. Het ene moment stond ik te springen en vals mee te zingen in het oor van de irritant lange man voor me met Big Jumps, over het nemen van risico's in je leven. Het volgende moment viel ik helemaal stil door Beggars Prayer. Ze raakte me en ik kon me ontvouwen. Met ontvouwen bedoel ik eigenlijk: dansen als een wilde.

Hoofdstuk 2 - Jong Bewust

Dinsdag en woensdag was ik bij Willemein om aan Jong Bewust te werken. Jong Bewust is ons platform voor hooggevoelige jongeren die bewust willen leven. Aangezien we een vrij open systeem zijn, zijn er voortdurend reorganisaties nodig, en het is zonder administratieve ervaring een heel gepuzzel om daar uit te komen. Op ons lijstje stond nog veel te doen, maar we hadden stilzwijgend besloten om daar pas aan te beginnen wanneer het vanzelf kwam. Toen ging het ineens weer stromen. Er gebeurt elke keer weer iets bijzonders als we samen komen. We hebben veel potentie met Jong Bewust, vooral als we vanuit onze eigen kracht samenwerken. En dat is nog wel een uitdaging voor me, die gepaard gaat met onzekerheid - kan ik het wel dragen, heb ik ook genoeg te bieden? Maar steeds weer voel ik vruchtbaarheid en passie, en krijg ik ideeën waarmee ik verder kom.

Hoofdstuk 3 - de energie van moeder aarde

Donderdag kwam Kiesha Crowther naar Zwolle. Zij is een wijze, spirituele persoon, die warme, vrouwelijke aarde-energie uitdraagt. Dat is mijn persoonlijke ervaring althans, voor meer informatie moet je maar even googlen. Ze kwam in Inspiratiewinkel Ana Sofia, waar ik ook heb meegeholpen aan het lunchcafé (ergens achter ons in de hoek op de foto). Gratis, vrije inloop, en Willemein wilde gaan als ik ook ging. Als mij zo'n uitnodiging gegeven wordt, dan heb ik de gewoonte daar in te stappen, ook al kende ik Kiesha Crowther niet zo heel goed. Het was een laagdrempelige avond om de winkel te supporten, dus er waren niet zoveel mensen. De eigenaresse van de winkel vertelde me dat ze vlakbij Zwolle ook zoiets als het Lunchcafé wil doen. Ik heb me aanbevolen gehouden, hoewel de winkel Ana Sofia zelf ook moet sluiten en daar vast ook veel mensen zonder werk komen te zitten. Ach, we zien wel waar het naartoe gaat. Kiesha was jaloersmakend op haar gemak in haar lichaam, temidden van een gemêleerd gezelschap. Ze zegende stenen, en ik vond er gelukkig nog eentje in mijn jaszak. Die helpt mijn eczeem te helen, iets wat ik toch best lastig vond om te vragen. Dus maar goed dat ik het heb gedaan. Want die steen draagt het hele universum in zich.

Ook al had ik vooraf niet echt een intentie voor de avond, het bracht me wel verder in het thema vrouwelijke energie. De vrijdag ervoor was het thema van mijn les namelijk 'mannelijke en vrouwelijke energie' geweest. Zachtheid in mezelf toelaten en stromen, dat heb ik nodig, en ook de uitwisseling van deze energie tussen vrouwen onderling: het geven en ontvangen van zachtheid en vrouwelijkheid. Nou, een stevige omarming van Kiesha, ook al is het een eenarmige waarbij mijn arm tussen ons in werd geperst (zie foto) is daar een hele goede voor. De week stond dus aanvankelijk in het teken van rolmodellen en vrouwelijke energie.

Hoofdstuk 4 - affirmaties

Vrijdag had ik les over affirmaties. Je weet wel, positieve uitspraken die je herhaalt om jezelf te herprogrammeren. Belangrijk daarbij is om ook de negatieve aanleiding te waarderen, ernaar te knipogen, anders schiet je je doel voorbij. Ik was, gek genoeg, maar ergens ook heel logisch, een beetje moe van mijn positieve week.


Het symbool van Mens en Intuitie, waar ik mijn cursus volg: een stralende roos - de eerste keer dat ik het ontdekte erg leuk, maar inmiddels een bekende verwarring, wanneer de roos wéér wordt gebruikt als zuiveringssymbool en mijn associatieve hoofd denkt dat het over mij gaat - dat doet het ook wel, maar meer op een meta-laag, als je begrijpt wat ik bedoel (hint: Primera) en niet in de opschoon-oefening zelf, want dat zou averechts werken

Toen ons werd gevraagd om ons kritische stemmetje aan te zetten, was dit iets dat ik erg fijn vond. Even licht werpen op mijn schaduwkant om die ook mee te nemen in mijn ontwikkeling. Ja, was dat het? Of zat er een staartje aan? Gelukkig is mijn hoofd niet zo kakeldruk met destructieve gedachten. Ik kon me dus rustig focussen op een diepere overtuiging die naar boven kwam. Dat verklaarde mijn ambivalentie: 'ik ben het niet waard'. Al die positieve dingen, mijn positieve week: ik ben het niet waard. Gelukkig zijn, flowen, vrouwelijkheid stromen, mijn licht uitstralen: ik ben het niet waard. Daardoor kwam deels ook die 'ontspanning' toen ik me mocht focussen op de negatieve dingen. Dat kwam immers overeen met de lagere trilling van 'ik ben het niet waard'. Dit soort overtuigingen dragen veel mensen met zich mee. Vooral de collectieve vrouw, denk ik. Niet voor niets zegt die ene cosmeticareclame 'omdat je het waard bent', om de vrouw te laten denken dat zij iets van buitenaf nodig heeft om haar eigenwaarde te voelen. Deze diepgewortelde overtuiging liet me tijdens alle mooie en inspirerende gebeurtenissen van de week een ongemakkelijke ondertoon voelen. In de plaats hiervan kwam een eigenwaarde-versterkende affirmatie in me op. En zie, daar heb je helemaal geen cosmetica voor nodig. (Niet dat ik dat draag, trouwens, DOE MIJ MAAR DE NAAKTE ZIEL). Sindsdien heb ik deze elke dag bij het wakker worden voor mezelf opgezegd.

Ik ontspan me, want ik ben gezond, leuk en gelukkig. 

Door er helemaal op in te voelen kon ik de dag beginnen met een hoge energie. Het was een tip van Willemein, die zei dat je 's ochtends erg ontvankelijk bent, voor je verstand je levensverhaal aan jezelf gaat vertellen over wie je bent en waar je staat. Dat verstand doet het half-bewust en automatisch, en voor je het weet zit je weer in je beperkende verhaal over je leven, je mogelijkheden en je toekomst. Dus als je jezelf wilt veranderen, is bewust herprogrammeren vlak na het wakker worden een mooi moment. Sindsdien heb ik na het wakker worden niet meer het gevoel dat ik iets vergeten ben.


Hoofdstuk 5 - Grote Droom

Zaterdag naar een lezing over de Mayakalender. Enes en ik wilden kennismaken met de eigenaren van Lothlorien, een vredescentrum in Frankrijk. Ja, het Lothlorien uit Tolkien: een magische plek temidden van de natuur, waar je je kunt opladen, helen en tot rust komen. Daar willen deze twee hobbits wel naartoe. De kleinschalige gemeenschap bevindt zich in dezelfde bloedmooie streek als Ecolonie. Je kunt er ook vrijwilligen, tegen kost en inwoning. Het was een warme ontmoeting, met warme mensen. Ze gaven ons bij het weggaan een knuffel. De energie voelde zuiver. We hadden ook een leuk gesprekje met een meisje dat er al eerder was geweest. Hier wil ik wel een weekje langskomen! En dat terwijl ik eigenlijk helemaal niet zoveel meer bezig ben met mijn Grote Droom. Ik focus me juist op het creëren van een stevige basis hier in Nederland. Dat lijkt tegenstrijdig, en het legde me ook tijdelijk in een spagaat, tot ik besefte dat daardoor mijn Grote Droom juist meer kans van slagen heeft. Beide dingen kunnen namelijk naast elkaar bestaan: 1) mijn verlangen te reizen naar paradijsjes in het buitenland, en 2) mijn verlangen om mezelf in Nederland (professioneel) te ontwikkelen en meer in het leven te durven staan in plaats van erbuiten. Er bestaan namelijk vakanties, waarin ik naar het buitenland kan gaan. Om mezelf en mijn leven nog meer te verdiepen.

Dit alles werd mogelijk gemaakt door die prim(er)a energieverhoging uit de vorige blog. Zo heb ik me opengesteld voor alle mooie ervaringen, omdat ik zelf al zo'n positieve energie uitstraalde. Serieus, zo werkt het echt. Wat binnen je leeft, leeft buiten je. Voorheen was ik ook wel met affirmaties bezig, alleen niet genoeg. Nu ontdek ik hoezeer het werkt om jezelf 'op te vangen' zodra je een gedachte denkt waarvan je energie omlaag gaat - een tip van Kiesha Crowther. En om deze meteen om te draaien. Soms spiraal je een heel eind naar beneden, en soms vang je jezelf meteen op. Het voelen van de zon in je helpt om je gedachte vervolgens te transformeren met zachtheid en erkenning. En zo word ik langzaam mijn eigen rolmodel EN ben ik dankbaar voor alle inspirerende mensen die ik ontmoet. Want ook dat kan naast elkaar bestaan.

Hoofdstuk 6 - positief!

En ach ja, soms zijn dingen gewoon echt niet positief. Dat geef ik grif toe. De maandag erna werden er bomen gekapt achter het huis. Daarmee ook de nesten van vogels, en wie weet wat voor beestjes nog meer. Daar kon ik echt niets positiefs in ontdekken. Daar kwam mijn zon niet in. De boosheid, machteloosheid en triestheid die ik voelde, nadat ik besefte dat het geluid dat mij wakker maakte een kettingzaag was, en ik al die mooie bomen zag vallen… au. Dat was pas een nare start. Ik ben werkelijk de hele dag verdrietig geweest. Een hele uitdaging om op dat kettingzaagmoment mijn affirmaties te blijven zeggen.

Deze bomen zijn niet meer

Maar ik deed het toch. Ik bleef me verbinden met mijn zon, liefde, en de intentie om een zuiver geweten te hebben. En daar komt de positieve wending die ik hierdoor gecreëerd had: vlakbij deze werkplaats der destructie is de stadstuin waar ik op diezelfde maandag ook werk. Ik wou eigenlijk niet gaan, door mijn negatieve boomkap-stemming, maar zette mezelf ertoe. En serieus, drie keer raden wat mijn taak van de dag was: boompjes planten! Er brak weer een zonnetje door. De leidster vertelde me ook dat het oorspronkelijke plan was om op de plek van de stadstuin een parkeerplaats aan te leggen. Zij is met het tegenvoorstel gekomen voor de stadstuin, om de buurt meer te verbinden. Jaaa! Aarde voor baksteen! Fruitbomen voor flats! Alweer een rolmodel, voor de macht in eigen hand nemen om bij te dragen aan een natuurlijke aardebewoning.

Hoofdstuk 7 - eczeem

Over negatieve spiralen gesproken, een week later ging mijn les over gezondheid. Ik deed mijn Kiesha-steen in mijn broekzak als steuntje. Je moest een fysiek ongemak kiezen en ik koos voor mijn eczeem. Een gevoelig onderwerp, waar ik me ondanks mijn masochistische openheid op deze blog nog steeds over geneer. Het was een pittige voor mij. Mijn zo gecultiveerde opwaartse spiraal ging naar beneden door pijn en drama en voor ik het wist vertelde mijn hoofd mij weer een welbekend verhaal vol zelfmedelijden. De boodschap van eczeem gaat over weerstand. Woede over het ego/de vervuiling in deze wereld, waar mijn mannelijke energie tegen wil uitslaan. Je kent Jung's animus en anima? Een vrouw heeft een animus, dat is het mannelijke deel in haar, dat ze onbewust projecteert op de man in haar leven. Als je die animus integreert, kan je een gelijkwaardige relatie aangaan met een ander, waarin je de mannelijke en vrouwelijke energie in balans heb gebracht in jezelf.

Maar die animus van mij slaat niet écht uit tegen de ego-vervuiling (in bijvoorbeeld woede-uitbarstingen of misdadig gedrag) omdat ie dat niet echt liefdevol vindt - vandaar dat deze woede gaat binnenvetten en er fysiek uit komt, met alle passief-agressieve frustratie van dien. Woede ook over de afscheiding (huid) van de bron. De docente zei dat die afscheiding helemaal niet bestaat, en maakte me duidelijk hoe ik door de dualiteit heen kan kijken, wat een gigantische mentale inspanning was, waar ik uiteindelijk toch in slaagde, waarna ze prompt 'doeg' zei en de les afgelopen was. Een kleine stap voor haar, maar voor mij was het een hele ommezwaai. Van weerstand naar eenheid. Wauw. Dat is niet niks. Ja, eenheid. Toen ik dit gevoel had geduid, besefte ik ook dat dat het gevoel was dat de Kiesha-steen me gaf. Vandaar dat die steen het hele universum in zich draagt. Zulke poëtische uitspraken doe ik niet voor niets.

De symboliek waarmee mijn onderbewuste mij deze boodschap gaf appelleerde aan mijn middeleeuwse fantasy-esthetische voorkeur. Mijn animus reed namelijk te paard - ja, ik ben mijn eigen prins op het witte paard - om zijn voetjes niet vies te maken, om hoog en droog te zitten in het bos. (Angst voor vervuiling = allergieën). Het bos staat hierbij voor de wereld. Hij reed met getrokken zwaard. Klaar om uit te slaan tegen alles wat hem niet aanstond (uitslag, ontsteking). Tja, ook ik heb een bomenkapper in me. Hij stopte het zwaard pas in de schede en stapte af toen hij bij het kasteel kwam. Het kasteel staat hierbij voor de energetische barrière rond mijn lichaam. Een logge, onneembare vesting die mij afscheidt van de natuur, van de rest van de wereld, en van de hemel. Want de animus lag in het midden van het lege kasteel op de grond, op te kijken naar de stralend blauwe lucht. Verlangend om één te worden met de hemel. Terwijl het kasteel om hem heen tot ruïnes afbrokkelde. Typerend. Zorg voor je lichaam, daar vind je de hemel ook in. En ook in alle andere dingen. Zelfs in de mensen die bedacht hebben om al die bomen te kappen.

Ik mag mijn vrouwelijke kant uitnodigen om naast me te lopen en als een grote zonnevlinder spontane liefde uit te laten waaieren om me te verbinden met alles om me heen. Want dat is de beste bescherming toch, dat had ik immers zelf gezegd in de Primera-blog? Je eigen licht uitstralen, in plaats van een muurtje om je heen bouwen? Die vrouwelijkheid is hierin voor mij de oplossing, en het voelen van de eenheid. Ik draag de Kiesha-steen inmiddels niet meer. Misschien heb ik hem nog een paar keer nodig, maar de energie is al een heel stuk geïntegreerd.

Hoofdstuk 8 - conclusie

Ik kan nog wel een week wachten op die foto's van dat concert, en ondertussen blijven de ervaringen zich opstapelen. Van ruw materiaal vol rauwe emoties integreren ze tot mooi afgeronde, zinvolle levenslessen. En ondertussen hoop ik anderen te inspireren met precies dit voortdurende proces, want om één of andere reden schuilt daarin mijn kracht. Bedankt, Romy, voor het niet-opsturen van de foto's, want daardoor heb ik de puzzelstukjes in dit verhaal op hun plek kunnen laten vallen. Doeg.

vrijdag 28 november 2014

Prim(er)a energie

Het was maandagochtend. Ik liep door een parkje, en voelde de herfstzon op mijn gezicht. Ik bleef even stilstaan.
Mijn bestemming was de Primera, om een pakje op te sturen. Er liep een hondenbezitter langs, die naar me keek. Ik bleef staan waar ik stond en begrensde mijn aura. Ik begon op te zien tegen het bezoek aan de Primera, in een beetje een armoedige wijk met veel allochtonen en tienermoeders. Terwijl ik daar zo in de zon stond wapende ik me alvast met een extra dikke rand tegen het tl-licht, de straling en de winkelmedewerkers. Ik voelde me al snel een beetje gedeprimeerd. Had ik me weer laten inpalmen door de negatieve energie, aangestoken door de hondenbezitter?

Maar ik had die zon naar binnen laten komen. Flow, ruimte en moeiteloosheid in mijn hart. En ineens had ik een inzicht. Het gaat er bij energetische bescherming niet om dat je datgene van buiten niet binnen laat komen, met alle muurtjes en weerstand vandien. Het gaat erom dat je je eigen licht naar buiten laat stralen. Je zon is de beste bescherming. Zo creëer je innerlijke ruimte, energetische ruimte, die gevuld is met zoveel positieve energie, dat er geen plek meer is voor negatieve energie van buitenaf. En daarmee verhoog je ook nog eens de energie waar je gaat.

Aldus verlicht liep ik de Primera binnen. Als ik in mijn specifieke (tl-licht, straling, ongelukkige winkelmedewerkers) weerstand was gebleven, had ik ongetwijfeld de angst voor een negatief gebeuren in de Primera waargemaakt en vooral tl-licht, straling en ongelukkige winkelmedewerkers waargenomen. Nu glimlachte ik naar de winkelbediende, zei haar gedag en bedankte vriendelijk voor het bonnetje, zonder iets terug te verwachten, gewoon vanuit het plezier om dat lichte ruime gevoel in mijn borst te voelen en naar buiten te laten komen. Ze glimlachte terug en reageerde erop. Het was een fijn en licht contact. Ik liep de Primera uit met een verhoogde energie, in plaats van met een verlaagde.

donderdag 13 november 2014

Knollenparade

Een tijdje terug plaatste ik bovenstaande foto van de overweldigende voorraad knollen die wij in de herfstmaand hebben geoogst. Inmiddels hebben we al heel wat klaargemaakt, en niet alleen maar stamppotten. Er zijn overigens nog geen inzendingen voor 'Kwestie Stamppot', dus bij deze blaas ik het project af. Ik vind de vraag of er wel mooie foto's van stamppotten kunnen worden gemaakt bij nader inzien toch niet zo interessant. Er is zoveel meer in de wereld dan stamppot. Dus, om een kleine greep aan mogelijkheden te laten zien, speciaal voor u, een knollenparade. 


Allereerst: deze aardperen kwamen de gelederen versterken. 

Koolraap - wortelstamppot. Bij deze: de slechtste stamppotfoto ooit. Je kunt niet zeggen waar het bord ophoudt en de stamppot begint. Sinds deze oninteressante maaltijd (zelfs de augurken, appelmoes en tofu hielpen niet) ben ik eventjes stamppot-af. Gelukkig voerde mijn reis me verder in knollenland. 

Pompoen-worteltaart. In het echt was hij veel oranje'er. Maar de bodem blijft grijs: die is gemaakt van boekweitmeel. Ik kreeg er veel negatieve reacties op. Onder andere van de kettingrokende vriendin van mijn schoonmoeder, die zonder het te vragen een stuk had gegapt. Ha. Ik vond het een heerlijke, gezonde taart.

Pastinaakfrietjes. Als in 'chips'. Niet als in 'patat'. Met venkel en dragon. Hier gingen drie pastinaakwortels in. Chips maken is de perfecte manier om van je overschot aan knollen en wortels af te komen. Het water verdampt door het bakken op hoge temperatuur. Ik heb deze achter elkaar opgegeten, zo lekker waren ze.

Meiknollen-kerriechips. Bij deze verklaar ik de meiknol tot de goorste knolgroente die ik ken. Scherp, koolachtig, radijsachtig. Het doet me denken aan die keer dat ik in mijn studententijd onder het mom van experimenten (ja, ik heb ook mijn ruwe periodes gehad) een enorme rettich op de markt kocht. Die vervolgens een stille dood stierf, als een walvis aangespoeld in mijn koelkast. Die koelkast waar ik overigens nooit geld voor heb gekregen toen ik daar weg ging. Tja, soms blijven zulke dingen jeuken…

Aardpeer-pastinaaksoep, met boterbonen en tahin. Ik wist niet goed wat ik van de smaak van de aardpeer moest vinden, of wat ik ermee moest doen, culinair gezien. De leidster van de stadstuin raadde me aan er om toetjes mee te maken. Maar ik denk dat zelfs ik niet zover zou gaan. Brr. Na deze soep voelden ik en mijn vriendin ons allebei nogal zwaar en moesten we even gaan liggen.

Knolselderij-peer-gembersoep, met kikkererwten en venkel. Deze was daarentegen verrukkelijk zacht, licht, kruidig en verwarmend.

Daarnaast heeft mijn vriend nog een keer een tajine met pompoen gemaakt, voor het eerst in zijn leven. Maar dat was op een avond dat ik ongesteld was en er gasten waren en daar had ik mijn handen al vol aan, dus ik heb geen foto gemaakt. De bietjes hebben geen bestemming gevonden, behalve als aas voor fruitvliegjes.

dinsdag 11 november 2014

Niet-weten

Ik kom vaak mensen tegen die niet weten wat ze willen. Overigens kom ik mezelf daarin ook vaak tegen. Liever ontmoet ik dan andere mensen. Want als ik mezelf tegenkom, moet ik het advies dat ik aan hen geef, waarmaken, en dan sterf ik een heel klein beetje.

Dit betreft: iets klopt niet in je leven. Je voelt een leegte, of je doet juist iets wat niet bij je past. Stoppen of doorgaan? Wat is de juiste weg? Wat wil je eigenlijk? Wat speelt er allemaal mee aan omgevingsfactoren? Hoe kan je hierin toch weer bij jezelf komen?

Het kan zijn dat alles even klopt, maar dan komt er vanzelf wel weer iets dat niet klopt. Dit is inherent aan het ego, dat altijd maar van alles WIL, en dus is het inherent aan het mens-zijn, en dus is het inherent aan de ontwikkeling van de ziel. Het is de kunst om op die laag te komen. Want alleen uit die laag, de laag van je ziel, kun je tot echte ontwikkeling komen.

Maar eerst is er een periode van leegte nodig. Dit is tegengesteld aan hoe de maatschappij in elkaar zit. Daarin word je immers geadviseerd om zo snel mogelijk met een alternatief te komen. Dat zegt al genoeg over het verlies van het contact met de natuur in deze maatschappij. Ik bedoel: alsof de winter, waarin de grond braakligt en al het leven in winterslaap of inkeer gaat, niet mag bestaan, terwijl deze onmisbaar is in de cyclus. Om dit te onderstrepen, heb ik een aantal citaten voor je, die het mooier zeggen dan ik zelf kan:

"Sta jezelf het niet-weten toe en ontdek wat er uit de vruchtbare bodem van het niet-weten wil oprijzen."
 - Spirituele Inzichtkaarten

"Let those questions you can't answer create a standing vacuum in your brain that sucks information in through your senses."
 - Jon Young

"Be patient toward all that is unsolved in your heart and try to love the questions themselves, like locked rooms and like books that are now written in a very foreign tongue. Do not now seek the answers, which cannot be given you because you would not be able to live them. And the point is, to live everything. Live the questions now. Perhaps you will then gradually, without noticing it, live along some distant day into the answer."
 - Rainer Maria Rilke

Je weet niet wat je wilt? Mijn advies: laat maar.

Ik meen het. Zeg het na, en voel wat het doet: laat maar.

Zo simpel is het.

woensdag 5 november 2014

Lunchcafé de Verleiding #3

Het Lunchcafé waar ik twee maanden heb gevrijwilligd, is niet meer. Ik had het verwacht, maar niet zo snel. Het liep namelijk niet: er waren nauwelijks klanten. De winkel waar het was opgezet, Inspiratiewinkel Ana Sofia, heeft niet de middelen om zoiets lang vol te houden. Ze zouden het nog tot december de kans geven, maar het is met ingang van deze week gestopt. Geeft niet, ik was mijn bakens al aan het verzetten.


Het was een fijne ervaring, en een nuttige. Eentje waar ik zeker nog wat aan ga hebben, voel ik. In mijn eentje in het diepe gegooid te worden, maakte me weerbaar. En om bijna onbeperkt mijn creativiteit te mogen gebruiken, in een fantastische winkel met lieve mensen en bijzondere ontmoetingen, is iets waar ik heel dankbaar voor ben. Ik ben ervan overtuigd, dat wanneer je iets creëert, wat het dan ook is en hoe klein het ook is, dit altijd goed is. Beter nog, het is een heldendaad, en niets minder dan dat. Niet dat het nou zo ongelooflijk moeilijk is. Maar - hoe zal ik dit zeggen - omdat alles wat gecreëerd wordt, een expressie is van liefde. Soms is die liefde er wat moeilijker in terug te vinden, dat klopt, maar het is altijd iets wat gemanifesteerd werd door iemand die dacht dat hij of zij het juiste deed. Iedereen denkt altijd dat hij of zij het juiste doet. Daar, een wegwijzer naar non-dualiteit.


De vrijheid om onbeperkt te creëren, is in mijn ogen het grootste geschenk wat iemand kan geven. En deze vrijheid te gebruiken, te ontvangen, en vanuit vreugde in daden om te zetten, is een bijzondere prestatie. Er kunnen namelijk heel wat stemmetjes tussen zitten. Angst, normen en waarden, overtuigingen, belemmeringen. Je kent het wel. Voor je persoonlijke groei is het spannend om te zien wat er gebeurt als je die dingen aangaat. Als je ondanks de angst, gewoon doorbuffelt. Niet in ontkenning of stoerdoenerij, maar in acceptatie. Als die angst vervolgens weer wegebt - grijp 'm niet vast en hij doet dat vanzelf - kun je merken hoe belangrijk deze stap voor je was. Nadat ik zonder horeca-ervaring voor het eerst een sandwich had opgediend, voelde ik me als een kind dat voor het eerst op de kabelbaan was geweest. Exhilarated.



Al snel was ik in mijn element. Ik bedacht elke week een recept voor op Facebook, en elke donderdag zorgde ik dat het op voorraad was. Zo heb ik gember-citroenbonbons gemaakt, notenpasta en cashewkaas. De bonbons bleven liggen, maar het potje pecan-amandelpasta was helemaal leeggeschraapt, met het dringende verzoek om meer. De cashewkaas heeft helaas geen kans gehad, maar die vindt z'n weg nog wel. 


De afgelopen twee maanden was mijn leven ingevuld zoals ik het graag wil zien. Echt, ik kon me niet meer wensen! Ik heb vertrouwen gekregen in mijn innerlijke stem, die zegt dat ik nu niet moet pushen om een inkomen te krijgen. Ik heb de intentie, ik heb de motivatie, ik doe de dingen. Het komt vanzelf wel goed. Soms is het maar beter dat je niet weet wat de volgende stap is, las ik ergens (bedankt Stefan ;) ). Ik wacht rustig met lege handen, en ben dankbaar voor wat ik heb ontvangen. 

woensdag 29 oktober 2014

Dubbelspi en het Reliëf van het Moment

deze blog bevat filosofische gedachten en een accumulatie van oneliners en een beetje onzin

Hallo beste mensen, ik wou het vandaag met jullie hebben over dubbelspi en de intense groenheid ervan. Allereerst: wat is dubbelspi? Velen van jullie lopen al enige tijd met deze vraag te worstelen. Welnu, talm niet langer op de drempel van de kennis, maar neem mijn hand en stap eroverheen. Dubbelspi is de naam van mijn favoriete detoxsmoothie. Hij bevat fruit, spirulina en spinazie. Soms, als ik mezelf heb herinnerd aan het Reliëf van het Moment, voel ik dat ik de dubbelspi weer nodig heb. Even een shot alkaliserende voedingsmiddelen, weet je. Met de juiste voedsel krijg ik grip op mijn aarde-element.

Deze foto maakt inzichtelijk dat spirulina een alg is. En een soort groen monster. 

Daarbij is spinazie het enige dat rijmt op de achternaam van mijn vriendje. Het wordt tijd dat ik hiermee mijn voordeel doe in een sinterklaasgedicht. En verder geeft het woord dubbelspi mij gewoon een badass-gevoel.

Dan, wat betreft het Reliëf van het Moment. Misschien dat ik deze term heb opgepikt in een mindfullness-gerelateerd artikel. Maar als ik het google, vind ik niks, behalve dan talloze hits met 'relief' als Engels woord voor opluchting. Dus misschien heb ik het ergens gehoord. Of gedroomd. Doet er ook niet toe, het bestaat en heeft nu een functie. Voor mij het betekent het dat alles wat er in het moment is, nodig is om dat moment te vormen. Het goede en slechte, het lichte en donkere: het Reliëf van het Moment. Zie het als een soort Romeins beeldhouwwerk met veel clair-obscur. Dat is handig, voor een beelddenker. Als je eens je aandacht richt op wat er allemaal is op dit moment, kan je het voor jezelf opsommen. Dat is weer erg handig voor een lijstjesmens. Bijvoorbeeld, eentje van gisteravond:

Donker: mijn buik zeurt (ik heb onregelmatig gegeten vandaag)
Dieper stukje donker: ik maak me zorgen om mijn financiële situatie (ik moet dit, moet dat)
Schaduwen hier en daar: ik voel dit, voel dat (deze emoties zijn nog niet geïntegreerd, moet ik ermee aan de slag?)
Grijs plateau: ik zit in de stoel
Lichte toppen: de muziek is prachtig
Stralend licht: het lamplicht is van goud

Even kort door de bocht: door het te accepteren, geef je je eraan over. Niet alles hoeft egaal te zijn, of goed. Je mag de donkere stukjes benoemen zoals ze zijn. En het moment wordt gloedvoller en dieper dan daarvoor. Je haalt je verstrooide aandacht terug en bundelt deze in een bewustzijn dat plots een omvattende kwaliteit heeft. En dat is lekker. Alles waar je je bewustzijn op richt, wordt groter. Hierbij moet gezegd worden, dat het de kunst is om je tijdens dit proces niet te verliezen in bovenstaande parenthesen. (Parenthese betekent: datgene wat tussen haakjes staat. Dit is een parenthese.) De gedachten over wat je waarneemt, voelt en denkt. De gedachten over de gedachten over wat je waarneemt, voelt en denkt. De verhalen die je hoofd maakt. Maar als het gebeurt, accepteer dat dan toch ook weer als een onderdeel van dit Reliëf. Het heeft geen zin om je te verzetten tegen wat er al is. Let wel, het Reliëf van het Moment leidt nergens toe. Het is een manier om het 'nu' te verdiepen. Ik vind het zelf al fijn genoeg om de woorden te denken en dan gaat de rest inmiddels vanzelf. Misschien dat het Reliëf een stukje lichter is geworden nadat je dit hebt gedaan, maar dat is niet het doel. Want als het je doel is, zal het je niet lukken.

Dan nog even over Stamppot Augurkje. De eindstand is 2 tegen 5 in het nadeel van de stamppotfoto's. Ik moet zeggen, dit betreur ik zeer. Ik had gehoopt dat de lezers van mijn blog toleranter zouden zijn ten opzichte van stamppot met augurken in een bloemetjesbord. Die hebben ook bestaansrecht, weet je. Oké, wat een onzin, sorry jongens. Maar het is sowieso stamppottentijd. Enes en ik hebben nog heel wat knollen en andere wortelgroentes liggen. Veel ervan heeft hij meegenomen van zijn stage, waar beschadigde of te kleine groentes worden meegegeven aan de stagiaires en medewerkers van het bedrijf. Een soort kromkommer-idee.

pompoen, zoete aardappel, wortel, knolselderij, meiraap, koolraap, pastinaak, aardappel, bietjes

Dus mocht ik weer eens stamppot gaan maken (zoals bijvoorbeeld Hete Bliksem), dan zal ik niet nalaten de foto's hiervan te delen en kun je weer 'ja' of 'nee' klikken. Met als centrale vraag: kunnen stamppotten er wel appetijtelijk uitzien? Als je inzendingen hebt, mail ze naar roosstokkel@hotmail.com onder vermelding van het codewoord 'kwestie stamppot'. Dan kunnen we de kwestie van alle kanten bekijken. Een bloemetjesbord is niet verplicht.

Goed, bedankt, dat was het weer voor vandaag. Ik hoop dat je er wijzer en ook een beetje minder wijs van bent geworden, want zeg nou zelf, is het niet heerlijk om af en toe je lange witte baard af te scheren?

maandag 27 oktober 2014

Fan

deze blog is spoilervrij

Ik ben tot over mijn oren verliefd. Mijn ziel is in beroering gebracht. Mijn wereld heeft plots kleur gekregen en een behoefte is vervuld waarvan ik voorheen niet wist dat ik hem had.* En na amper drie dagen een magische tijd samen te hebben beleefd, werd mijn hart gebroken door het afscheid. In die drie dagen heb ik emotioneel trauma geleden, levenslessen geleerd en ben ik in verrukking gebracht door geliefde ontmoetingen, spannende ontwikkelingen en opgetild door verbeelding waarvan ik niet wist dat deze mogelijk was. En niemand weet ervan. Op het oog lijkt het alsof er niets is gebeurd. Alleen mijn letterlijke ademloosheid blijft achter als een echo van mijn ervaringen.


Ik heb het over een boek. En het is lang geleden sinds een boek zo voor mij tot leven is gekomen. Vroeger**, toen ik nog een tiener was, die zich geen raad wist met de wereld en liever vluchtte in haar verbeelding, heb ik mijn hart opgehaald aan de boeken van Robin Hobb. Ze schrijft lijvige fantasyboeken vol diepgaande emoties en levensechte personages. Vooral de boeken over het personage Fitz spraken me aan. Fitz is de bastaardzoon van een kroonprins, voor wie een lot als moordenaar is weggelegd, een instrument van de intriges aan het hof. Hij wordt verliefd, blijkt over magie te beschikken (beide soorten!) en dan ontrafelt zich een epische plot over profetieën en hoe het lot van de wereld van hem afhangt, want:

It's all connected. When you save any part of the world, you've saved the whole world. In fact, that's the only way it can be done.

Uit het boek: De gouden nar. 


de nar en Fitz, 2009

De nar is een ander personage dat mijn hart heeft gestolen. Een bleke, slanke figuur met een vlijmscherpe tong, mysterieuze uitspraken en een groot hart. Hij is een Witte Profeet, niet helemaal menselijk. De band tussen Fitz en de nar gaat diep, hoewel Fitz zo menselijk is als iemand maar kan zijn. Hij is een typische lompe man, gekweld door pijnen uit zijn verleden, bij tijd en wijle geleid door zijn dierlijke, wolfachtige kant, maar ook met een diep en rijk gevoelsleven. Fitz heeft geleerd zich te vermommen, maar de manier waarop de nar maskers opzet, waarbij hij verschillende facetten van zijn persoonlijkheid laat spreken, is, tja, HEEL ERG SEXY. (Sorry, ik liet me even gaan.) Die facetten zijn wel een thema van Hobb. Ik vond het in dit boek vooral interessant te lezen hoe bepaalde personages verschillende delen van Fitz kunnen geven wat hij nodig heeft. Dat heeft me wel aan het denken gezet: bij elke geliefde of naaste haal je iets anders, maar kun je het uiteindelijk allemaal wel in jezelf vinden, dat wat die ander in je aanspreekt? Het zou onverstandig zijn je geluk compleet te laten afhangen van een ander, maar die voegt zeker wel wat toe, en als je iemand moet missen die zo'n wezenlijk deel van jou tot leven heeft gebracht, is dat als een litteken dat bij de seizoenswisselingen altijd zal blijven trekken. Fitz heeft een neiging tot zelfmedelijden en trekt zich dan terug op zijn schrijfkamer, waarbij hij zichzelf van alles kwalijk neemt. Dat is zo ongeveer de toon van de boeken. Heerlijk om je mee te identificeren op donkere avonden.

Daarnaast eten ze veel stoofpotten, hompen brood met kaas en roomboter, vlees aan het spit, soep met wortels en uien, gedroogd fruit en noten geroosterd in een honinglaagje. Ik vind dat allemaal heel lekker klinken en zou bijna een keer vlees aan het spit willen eten, als ik niet in het echt een soort veganist zou zijn geweest. De mode die werd beschreven sprak mij als tiener zo aan, dat ik mijn oorschelpen opmaakte met oogschaduw - iets wat mijn vader toentertijd maar een rare bedoening vond, een dochter met groene oren. Ik had een narrenmuts, gekocht op een middeleeuws event, en droeg deze naar festivals zoals Castlefest en de Elf Fantasy Fair, waarbij ik strepen over mijn ogen tekende en zelf ruitenpakjes naaide uit t-shirts met verschillende kleuren. En ik maakte fanart. Heel veel fanart. Autocorrectie maakt 'fanaat' van dat woord, en dat klopt ook wel een beetje. Hoe kan je aan niet-lezers beschrijven wat een goed boek met je doet?

Hobb heeft drie trilogieën geschreven over de wereld van de Zes Hertogdommen, waarvan twee over Fitz en de nar gaan, en een tetralogie (van vier boeken) en de andere trilogie gaan over de terugkeer van de draken. Het blijkt allemaal met elkaar verweven te zijn. Na de tweede trilogie over Fitz en de nar, stopte ze met hun verhaal, tot teleurstelling van vele fans. En nu, jaren later, keert ze er weer naar terug. Toen ik in één van haar boeken een stapeltje verloren gewaande boekenbonnen vond, heb ik stante pede dit nieuwe boek gekocht. Ik las vooral 's nachts, droomde een stressdroom over het einde, herlas de ochtend na mijn nachtbrakerij een aantal cruciale passages, en schreef er geestdriftig over in mijn dagboek waarbij ik woorden als 'goddelijke ervaring' gebruikte. Tja, je bent hooggevoelig of je bent het niet, hè. En nu zit ik in een zwart gat, dat ik probeer op te vullen door deze blog te schrijven. Maar ja.

Narrin en Kester

Dan nog iets anders: de laatste keer dat ik haar boeken heb herlezen, is zo'n vijf jaar geleden. Dat was voor mij de aanleiding tot het begin van het een fantasy-epos van eigen hand. Na een paar hoofdstukken groeide het me boven het hoofd. Maar het blijft dierbaar voor me, anders dan mijn andere pogingen tot schrijverij. De hoofdpersonen in mijn verhaal heten Narrin en Kester. Hun queeste betreft het terugbrengen van de magie in de wereld. Daarbij krijgen ze hulp die zich uitstrekt over de eeuwen, via een briefwisseling van twee tragische vorsten, die eerdere incarnaties van hen blijken te zijn. Narrin is een klein, bleek, blond meisje met pluizig haar, dat heel gevoelig is en niet wordt begrepen. (Ha, de drie verwijzingen in deze zin! Wie ze raadt, krijgt één van mijn boekenbonnen!) Dat is maar goed ook, want ze beschikt over een gevaarlijke magie. Ze wordt gered uit haar netelige leefsituatie door Kester, de hofnar van de koning, en opgeleid tot assistent-nar. Nu ik dit boek heb gelezen, weet ik niet of ik dat verhaal ooit zal afmaken. Hoe kan ik ooit zo'n rijke ervaring recreëren als ik zelf de schrijver ben, en vervelende zaken als research moet doen? Maar het viel me op dat ik inmiddels veel weet over het boerenleven en het leven in gemeenschappen, en dus wel wat uit mijn mouw kan schudden wat middeleeuwse samenlevingen betreft. Daarnaast is mijn cursus natuurlijk een afspiegeling van magie, of, in een groter geheel bezien, andersom. Dus ik heb inmiddels wel wat meer toepasselijke levenservaring. Misschien moet ik dat manuscript toch eens afstoffen. Me onderdompelen in de elementen uit deze verbeeldingswereld die mijn ziel zo bewogen. Zelf creëren als een rebound-relatie.

*als ik het goed hebt, vindt deze zin, die tot mijn repertoire behoort, zijn oorspong in één van Hobbs boeken
**=nu (who am I kidding?)

maandag 20 oktober 2014

Permacultuur

Gisteren las Enes iets voor over meloenen, dat om een of andere reden mijn tuindrift triggerde. Je eigen meloenen kweken, stel je voor, een hele zomer lang meloenen eten uit eigen tunnelkas… Plotseling kon ik niet meer wachten om mijn droom te vervullen. Een verterend verlangen vrat aan mijn zonnevlecht, tezamen met de angst of het ooit wel zal gaan lukken en iedereen om me heen doet leuke dingen en wat doe ik aaah. Ik kalmeerde mezelf door even in meditatieve staat te verzinken. Want het heeft geen zin om te verlangen. Het heeft wel zin om het te voelen alsof het er al is - de wet van aantrekking. En het heeft ook zin om te kijken wat je in het hier en nu kunt doen om alvast wat dichter bij de realisatie van die droom te geraken - manifestatie. Ook al is het maar een kleine stap. Dat verlangen heb ik al vaak genoeg gevoeld: dat ken ik nu wel, dus zaak om het als propeller te gebruiken wanneer het opduikt. 


Vandaag heb ik dus gestudeerd in een boek over permacultuur. De hele ochtend. Eten. En een stuk van de middag. Ik heb geleerd over verhoogde bedden en het inbrengen van biomassa, en hoe je hiermee niet alleen een zuurstofrijke grond creëert, maar ook een natuurlijke windwal. Ik heb geleerd over de talud en het terras, en de beste hoek voor leem en droge grond (respectievelijk 60 tot 75 graden en 45 graden), omdat leem verzadigd kan raken van water en je de kans loopt dat het verzakt als je een minder steilere helling neemt. Ik heb geleerd dat in de permacultuur aanwezig water altijd gebruikt wordt op de plek waar het voorkomt. Ik heb geleerd waarom monocultuur zo ziekmakend is voor een ecosysteem. Ik heb geleerd hoe polycultuur en groenbemesting van elke grondsoort een bloeiend ecosysteem kunnen maken. (In het kort: plant zonnebloemen). Ik kwam de wortelknolletjes weer tegen waar mij ooit over verteld is in een ANW-les door meneer Peijnenborg, die deze gebruikte om nutriëntenarme grond in Colombia rijk aan stikstof te maken, door vlinderbloemigen te planten die in symbiose met de bacterie Rhizobium leven. Toentertijd vond ik meneer Peijnenborg maar een raar ventje dat veel te dicht bij je kwam staan, maar nu denk ik: wat geniaal dat hij dat deed. Echt, ik hou van permacultuur, het is geweldig.


Aldus volgestouwd met informatie heb ik twee uur geholpen in de stadstuin, die ook ontworpen is volgens de principes van de permacultuur. Deze wordt geleid door een drukke hippie met hennahaar. Ze is nogal chaotisch. Al pratend beent ze naar de andere kant van de tuin, zonder om te kijken. Hele verhalen. Onverstaanbaar. De tweede keer dat dit gebeurde zei ik 'sorry?' en toen ving ik nog net de uitleg op van het oogsten van de rucolazaden.

Zaadjes zeven 

Na het zeven mocht ik de rucola wel afsnijden en tussen de aardperen leggen. 'Ah, als mulch,' zei ik slim. 'Jij hebt er verstand van!' zei hennahaar. Ik vertelde dat ik net in een boek over permacultuur had gelezen. Ik voelde me een 'studie' die een aai over haar bol had gekregen. Maar even serieus: dit is dus wel echt de beste manier om te leren. Ook zag ik een aantal verhoogde bedden in aanmaak. Net zoals in het boek, bestonden deze uit stammetjes en struiken, met daaroverheen een laag aarde. Op deze manier blijft informatie wel hangen, en bouw ik echt kennis op voor mijn droom van later. Voor nu is het ook de perfecte manier van leven: ik voel me eigenlijk al zoals ik me wil voelen, later. Ik ben lekker in de tuin bezig, ik doe dingen volgens mijn passie, ik deel deze met mijn vriendje - wat wil je nog meer? Alle positieve ionen die ik had veroorzaakt door een dag binnenzitten, ontlaadden zich samen met mijn angst of mijn droom ooit wel gemanifesteerd zal worden via mijn handen weer in de aarde.

Paksoi, pompoen, meiknollen, prei, snijbiet en rucola en een blije Roos

Toen ik thuiskwam na twee uur noeste arbeid, was Enes er ook net weer. Hij loopt stage bij een biodynamisch bedrijf. We hadden allebei een armvol groenten meegenomen als beloning voor ons werk. Hij had twee kleine pompoentjes, ik een grote. Hij had bietjes, ik had meiknollen. Enzovoort. Waarschijnlijk ben ik de enige die hier hyperactief enthousiast van wordt. 

Een worm in onze compost!

Aangestoken door ons beider enthousiasme, gingen we samen nog even aan het werk in de achtertuin, om deze winterklaar te maken. 

Ons zwarte goud, van een jaartje composteren

Onze compost is nog niet helemaal vergaan: er zaten nog takjes en blaadjes in. Maar dat is niet erg, wist ik te vertellen, want dat is biomassa, en voor het doel dat wij voor ogen hadden juist alleen maar goed. We wilden ons gerooide bed namelijk beschermen tegen de weersomstandigheden in de winter. Als je dit niet doet, en er komt een fikse storm of vorst overheen, dan spoel je het bodemleven weg of je bevriest het zelfs. Beter kun je deze een beetje warm houden door biomassa (plantaardig materiaal zoals struiken, bladeren) te laten composteren en dit dan toe te dekken. Daardoor kan de bodem in de winter ook actief blijven en zich herstellen van het gebruik. Ook is het raadzaam om niet diep te ploegen, maar de aarde alleen even los te maken. Dit omdat je anders het hele bodemleven omgooit en verstoort. Met een vork kan je gaten maken en deze even heen en weer wrikken - dat is genoeg om de grond weer wat los te maken zodat er weer zuurstof in komt.

Onze mulchlaag bestaat uit compost en snijbiet - zie ook onze slakkenkantelen (die overigens geen soelaas hebben geboden)

 Ook ons zielige kleine oostindische kersje werd toegedekt met snijbiet

We kunnen de groenten uit de tuin niet meer eten, aangezien er pal naast een flat is gesloopt en er rijkelijk kalk en weet ik veel wat aan andere enge stofjes (ze gingen in asbestpakken naar binnen - ieh) in onze tuin is gestrooid - en daarmee bedoel ik ook echt rijkelijk. Dat het er wit van zag. Dus gebruiken we alles als mulchlaag. En hopen we dat het evenwicht zich in het voorjaar heeft hersteld, en de natuurlijke processen de kalk en de andere stofjes onschadelijk hebben gemaakt of iets dergelijks. Nou ja, dat zien we dan wel weer. 

 En kijk eens aan, wat mijn liefje nog meer had meegebracht: een boeketje bloemen! 

En toen gingen we patatjes eten. Einde. 

zondag 19 oktober 2014

Zondagwerk


De dag begon met pompoenmuffins. Ik had laatst koekkruiden gekocht en heb al een tijdje een pompoencraving, en nu zat ik nog voor mijn yoga oefeningen al in de racestand. Het was de eerste keer dat ik zonder recept muffins daadwerkelijk heb laten slagen, met een krokant korstje en een zachte binnenkant. 

Nee, eigenlijk begon de dag met een droom dat ik sinaasappels plukte, omdat het nog zulk mooi weer buiten was. Jammer dat ik die sinaasappels niet had meegenomen, want de schil had vast heel lekker gesmaakt in de muffins. 

Recept voor glutenvrije vegan pompoenmuffins

Kook ongeveer 1/4 pompoen in stukjes. Aangezien ze in grootte verschillen: ga uit van ongeveer 1 cup puree. Maal 2 el lijnzaad, meng dit met 4 el water en laat even staan. Maal ondertussen 3/4 cup havermout tot meel, en voeg hier 3/4 cup (glutenvrij) meel, 2 tl bakpoeder, 1 el koekkruiden, een snufje zout en 1 tl Ogran no-egg aan toe. Pulse om te mengen. Roer het lijnzaadmengsel. Meng ondertussen 2 el zachte margarine (of kokosolie) met 1 el amandelpasta en 3/4 cup kokosbloesemsuiker. Doe het lijnzaad hierbij. Pureer de pompoen en doe het bij de natte massa. Meng dan de natte en droge delen. Schep in muffinvormpjes (ik had genoeg deeg voor 9) en bak 25 min op 220 graden Celsius. Voila. 



Maak dan een foto die zo flets is dat je hem gigantisch moet bewerken om de muffins iets minder grijs te maken. 


Na de muffins gingen we naar het Engelse Werk, een park/stadsbos aan de rand van Zwolle. Ik had snel nog wat tortilla's met bonenpuree in elkaar geflanst en een salsa om in te dippen. Ik zat eigenlijk nog steeds in de racestand. Hoe meer ik aan het kokkerellen ben bij het Lunchcafé, hoe meer ideeën ik heb voor thuis. 


Het recept voor maistortilla's heb ik hier gevonden. Alleen heb ik er geen rode bonenpuree, salsa, geitenkaas en chili-olie op gedaan (wat echt verrukkelijk klinkt) maar alleen zwarte bonenpuree - gekruid met mexicaanse kruiden en sambal natuurlijk. En ik had een klein weckpotje gevuld met verse salsa.


Mexicaans werk.


donderdag 16 oktober 2014

Stamppot

Oké. Ik ga je nu een paar foto's laten zien die ik er persoonlijk heel smakelijk uit vind zien. Maar ik ben bevooroordeeld, aangezien dat bord nu in mijn buik zit (ja niet het bord, maar… goed) en het echt dus HEUL LEKKER was. 

Daarom, om eens even te kijken hoe smakelijk jullie het eruit vinden zien, heb ik een idee. Onderaan deze blogpost zie je twee opties 'ja' en 'nee'. Je kunt stemmen. Het is anoniem. Vind je dit er lekker uit zien of niet? Dit is je kans om je mening te laten tellen!*

een studie in mosterd

joepie, van de andere kant

En wie had gedacht dat hollandse stamppot zo Ayurvedisch kon zijn? Jep, ik ga deze blogpost een informatief randje meegeven. De Ayurveda is een hindoeïstische gezondheidsleer uit India. De gezondheid wordt daarin op een holistische manier vanuit o.a. lichaamstype, yoga en levenswijze benaderd. Koud water drinken wordt in de Ayurveda afgeraden, aangezien je dan je spijsverteringsvuur blust. Ook is het raadzaam om in elke warme maaltijd alle zes smaken te vertegenwoordigen. (Al is dit ook afhankelijk van je lichaamstype/constitutie en het seizoen.) Massages met heel veel warme olie zijn typisch ayurvedisch, maar je krijgt er wel vet haar van. Ik spreek niet uit ervaring. Helaas. Goed, daar komt ie, de zes smaken in een hollandse stamppot:  

- zoet (appelmoes, zoete aardappel, aardappel)
- samentrekkend (nootmuskaat, aardappel)
- zuur (augurk, mosterd, tempeh, tamari, balsamicoazijn)
- zout (aardappel, keltisch zeezout en nog wat andere soorten minder keltisch zout, bijv. uit de mosterd)
- scherp (mosterd, peper, knoflookpoeder, paprikapoeder) 
- bitter (andijvie)

Maar goed, zo hollands is ie nou ook weer niet, met die tempeh. En die mosterd. En die augurken. Zijn augurken hollands? Ik ga het opzoeken. Hm, ook Indiaas. Daar is het inleggen van groenten ontstaan. Het wordt Acar of Atjar genoemd, wat 'zuur' betekent. Al heet de smaak 'zuur' in de Ayurveda Amla. Weetje dat ook weer.

*voor wat? Misschien dat ik, indien er een volmondig 'ja' ontstaat, besluit vaker stamppotten op de foto te zetten. En indien er een volmondig 'nee' ontstaat, zal ik uit pure opstandigheid alsnog foto's van stamppotten maken, MAAR DAN MEER. Nou, daar zou ik het wel voor doen.

woensdag 15 oktober 2014

Een blog over de Picknick met allemaal foto's, alleen niet van de Picknick zelf

Afgelopen weekend had ik een picknick bij Oud Amelisweerd naast Utrecht. We hadden die met z'n drietjes vanuit Jong Bewust georganiseerd. Vanwege het weer gingen we toch maar niet picknicken op het landgoed, maar eten bij de Veldkeuken. Het is daar erg leuk. Biologisch, lokaal (ze hebben zelf ook een moestuin) en zelfs een vegan en glutenvrij optie: SOEP! Omdat het vanaf 1 uur regende dat het goot, konden we alleen onderdak zoeken op plekken waar we al snel overprikkeld en verkleumd waren. Toch vond ik het een heerlijke dag. Veel van mijn favoriete mensen waren bij elkaar, waaronder een dierbare vriendin uit Ecolonie. Zij voelt voor mij als een zusje, en is sinds een tijdje weer terug in Nederland, en ook in mijn leven, wat nog steeds een beetje onwerkelijk aanvoelt. Waarschijnlijk omdat ik in Ecolonie geen foto's maakte, ben ik op die dag per abuis ook mijn cameliaatje vergeten. Zucht, ik bedoel natuurlijk cameraatje. Maar als ik in de natuur ben, in een spontane flow, vind ik het toch al niet prettig te moeten overschakelen op een andere mindset. Dan laat ik het nu liever uitdijen en tijdloos worden, in plaats van te willen vangen met mijn camera. Misschien dat deze dingen elkaar niet uitsluiten voor natuurtalenten in de fotografie, maar wel voor mij. 

Op een gegeven moment zaten we naast elkaar (met z'n achten) op een bruggetje. We waren aan het praten en gaven een bakje meloen door, met onze voeten bungelend over de rand. Ik stelde voor om te mediteren en in de stilte te zinken. Dat was zo fijn, omdat we sowieso al met elkaar verbonden waren. Omdat we zoveel herkenning voelen en allemaal hooggevoelig zijn, resoneren we, onze aura's sluiten op elkaar aan, zonder dat er een dissonante noot tussen zit. Ik vind het altijd weer bijzonder om dit te merken met Jong Bewust. Het stelt me in staat om in mijn kracht te gaan staan en dat soort dingen voor te stellen. 

Naderhand gingen we met een klein groepje vrienden in Zwolle afhaalthai halen en met kaarsjes opeten op de grond. Dat wil zeggen, we aten de kaarsjes niet op. God, het verhaal wil vandaag niet echt vlotten. Nu zit er kaarsvet in de vloerbedekking, maar dat wou ik er niet bij zeggen, omdat ik de romantische glow van het verhaal niet wilde verstoren, maar daar is het nu dus toch al te laat voor. Jongens jongens toch. Gelukkig hebben we een strijkbout. Daarmee schijn je kaarsvet uit de vloerbedekking te kunnen strijken. Moet je er wel een servetje tussen doen, voor het geval je meteen enthousiast gaat DIY-en. 


Deze heb ik op de picknick-die-geen-picknick-was van een vriendin gekregen en hangt nu bij het raam, om me te beschermen tegen ongewenste energieën. Het is van drijfhout gemaakt, gebrand en versierd met een venusschelp. Ik vind hem echt heel erg mooi. Ik heb nog nooit zoiets gekregen en het doet me denken aan een amulet. Als ik wakker word, kijk ik ernaar. Zo'n lief cadeautje! Je kunt dus zulke pennen kopen, om in hout tekeningen te branden. Dat kan me altijd wel charmeren vanwege het ets-achtige sepiakarakter, dus misschien ga er ik ook wel één kopen.


Ik heb thuis bij mijn ouders veel kwalitatief goede tekenspullen, maar nu was ik bij Enes en gebruikte ik kinderstiften en -kleurpotloden. En omdat ik niet meer op de kunstacademie zit, durf ik deze tekening  'de levensboom' te noemen, want dat is hoe ik rol, deze dagen.


Dit kaartje heb ik Enes anderhalf jaar geleden gestuurd. Ik ben het zelf, op het strand op Terschelling, waar we vroeger bijna elke zomer op vakantie gingen. Toentertijd was ik erg trots op mijn regenbooglaarzen, en eigenlijk vind ik ze nu nog steeds leuk. Kinderdingen zijn sowieso eigenlijk leuk. Behalve dan als je schoonmoeder jou en je vriend aanroept met 'Kinderen! Het eten is klaar!' Want wij zijn immers 24 en 28 jaar schoon aan de haak, en bovendien koken we liever zelf. Maar ja, laat ik me maar focussen op de woonsituatie die ik wél wil. Overigens stuur ik Enes niet alleen maar kaartjes waar ik zelf op sta. Ik heb hem ook wel eens een kaartje gestuurd waar hij op staat. Dat was toen hij zwaar werk moest doen en veel heen en weer moest lopen, waarop hij als troost de dansbenen van de gluur-naar-mij heeft, uit de laatste film van Michel Gondry.


Overigens zag ik gisteren ook een film met Audrey Tautou (bruggetje!) een ouwe al, over een uitwisselingsstudent van Erasmus, iets van 'de spaanse herberg', maar dan in het Spaans. Die was erg leuk. Ik had kaartjes gemaakt voor Enes en mij, omdat we elke keer falen als we ons voornemen om samen een film te gaan kijken. Hoezeer we het ook 'een date' noemen en tegen elkaar zeggen 'we gaan vanavond naar de film' - tegen de avond meanderen we overal naartoe, maar niet naar het zien van een film. De kaartjes mochten ook niet baten, zoals je ziet: ze waren voor maandag, maar gisteren keken we pas een film, en bovendien was het een andere. Gelukkig was de prijs 'un bisou' (Enes volgt een cursus frans dus ik help hem waar ik kan met sneaky overhoor-guerilla's) en konden we dus makkelijk nieuwe 'kopen'. Tien puntjes voor schattigheid… 


Koekjesss!!! Met noten en jam. Van een recept waar veel chiazaadjes in moesten, en ze hebben die visachtige omega-3 smaak als je teveel kauwt, maar verder zijn ze wel lekker. Ik heb ze opgegeten toen ze nog warm waren. Dat is het hele punt van zelf koekjes bakken. Mijn schoonmoeder zei dat dit niet goed is, omdat je hoofdpijn krijgt van het eten van warme koekjes. Hier mag je zelf een mening over vormen. Ik doe dat in ieder geval wel. Misschien vorm ik een beetje te veel een mening. Daar krijg je pas hoofdpijn van. Maar goed. Zucht. Focussen op de woonsituatie die ik wél wil, laat ik dit maar zien als een bruggetje… Dat visualiseren helpt tenslotte ook met het geld, ja, het werkt echt. Ik heb sinds mijn vorige blog namelijk al twee dealtjes op marktplaats gesloten, ding ding ding ding ding! 

zondag 12 oktober 2014

Bonbons (op verzoek)



Cacao-carobe: voor 10-15 bonbons


Begin met een papje van een handje cashews, een lepel kokosolie en wat water. Doe hier een paar eetlepels carobepoeder doorheen. Dit is de peul van de johannesbroodpitboom, een chocoladevervanger die voor zo'n 50 procent uit natuurlijke suikers bestaat. Je kunt dit in natuurvoedingswinkels kopen. In combinatie met cacao versterken de smaken elkaar. Je kunt natuurlijk ook gewoon cacaopoeder nemen, maar doe er dan wel een of twee lepels agavesiroop bij. Een snufje cayennepeper gaat goed samen met chocoladesmaak en samen met de carobe wordt de bonbon dan net even wat pittiger en rijker van smaak dan een gewone chocoladebonbon. Voeg dan wat gemalen cashewnoten of amandelmeel toe tot het stevig genoeg is om te rollen. Strooi pure hagelslag op een plankje en rol elke bonbon hierin. Als je het recept echt rauw en suikervrij wilt houden, rol ze dan in cacaonibs of cacaopoeder.  


Citroen-gember: voor 10-15 bonbons

Twee handjes cashewnoten malen tot 'meel'. Dan de blender leeghalen en een handje cashewnoten met een lepel agavesiroop, een lepel kokosolie, rasp van 1/2 citroen (biologisch! anders zit er een waslaag omheen) en een beetje sap van de citroen blenderen tot een papje. Voeg zo weinig mogelijk water toe. Dit met de cashewmeel vermengen, tot het zo stevig is dat je het kan rollen tot bonbons. Als je ze niet stevig genoeg kan krijgen, voeg dan wat havervlokken toe. Die zuigen ook vocht op, en je kunt ze zo eten, omdat ze bij het persen al gestoomd zijn (ze zijn dus niet echt rauw). Strooi wat gemberpoeder op een plankje en rol elke bonbons erin tot ie mooi bedekt is met een goudgeel laagje. 

Als je allergisch bent voor cashewnoten, kun je deze prima vervangen door witte amandelen. Dit geeft in dit recept een sterkere bitterkoekjessmaak dan de neutralere cashewnoten, maar dat is alleen maar lekker, denk ik. Misschien moet je dan wel wat meer citroen en agavesiroop, of eventueel wat kokosmeel, toevoegen om de smaken uit te balanceren. 


sorry, ze waren al op, maar ter visualisatie: ze waren lichtbruin met pitjes

Vijg-dadel-amandel: voor 10-15 bonbons

Twee gedroogde vijgen en 6 gedroogde dadels blenderen. Als je een zwakke blender hebt kun je ze eerst 10 minuten laten weken in warm water, of wat water toevoegen. Dan een handje amandelen toevoegen, met of zonder schil, en een halve lepel amandelboter. Omdat ze bij mij nu te vochtig waren om goed te rollen, deed ik er chiazaadjes doorheen (die zijn gezond, smaakloos, zuigen vocht op & vormen een gel-achtige massa) en wat gemalen cashewnoten die ik over had, maar dit kan natuurlijk ook met amandelmeel, of amandelen die je zelf maalt. Ik deed er een flinke theelepel kaneel doorheen. Ik zette het mengsel een kwartiertje in de koelkast, zodat het op kon stijven en de chiazaadjes vocht konden opzuigen, voordat ik de bonbons ging rollen. 

De pitjes van de vijgen en chiazaadjes lijken qua bite op elkaar, wat ik om één of andere reden een erg bevredigend feit vond. Daarom heb ik ze in dit recept met elkaar laten trouwen, maar je kunt ook gewoon meer notenmeel toevoegen als je niet zo'n maffe koppelaar bent.

Bewaar de bonbons in de koelkast maar haal ze er voortijdig uit als je niet van koud eten houdt. Doe ze er dan wel weer in voor je ze allemaal opeet. De bonbonpapiertjes kun je bij Dille & Kamille kopen, 1 euro voor 75 papiertjes.