maandag 25 november 2013

Hout

Er is verandering in mijn leven gekomen. De zaadjes zijn ontkiemd en de eerste groene scheuten komen boven de aarde, het element hout uit de chinese leer, dat na water (nieren) komt, de tijd van inkeer die overgaat in de tijd van de groei van nieuwe dingen.

Iets waar ik heel erg naar verlangde is in vervulling gegaan, iets wat me heel dankbaar en gelukkig maakt. Afgelopen zondag was de tweede ontmoetingsmiddag voor hooggevoelige jongeren van Willemein Hofland, weer met dezelfde groep als de eerste keer. En ik voelde die verbinding weer die ik sinds Ecolonie maar één keer heb gevoeld, dat gemeenschapsgevoel, een kring van vrienden. Ik heb me weer kunnen verbinden met gelijkgestemden. Het was heel bijzonder wat er tijdens de gesprekken gebeurde: je komt niet altijd op zulke diepe lagen uit. We gebruikten onder andere de praatstok, waarmee je als enige mag praten, en de anderen dus onbelemmerd luisteren. In zo'n openheid delen wat je op je hart hebt, wat je bezighoudt, is helend, gezellig, interessant en speciaal. Zoals ik al eerder schreef: mijn oude vrienden van de middelbare school, kunstacademie en Ecolonie zijn uit mijn leven verdwenen, op wat aanhalen van oude banden na. Ik heb een tijdlang zonder vruchtbare vriendschappen gezeten. En nu ontmoet ik mensen op zo'n manier, dat ik me echt kan verbinden.

Met het kwijtschelden van mijn studieschuld heb ik de belangrijkste hordes genomen, nog maar twee te gaan en het gaat waarschijnlijk gewoon helemaal goedkomen, verzekerde de decaan mij. En ik heb me helemaal warmgemaakt voor een nieuwe opleiding, Intuitieve Ontwikkeling, die mij handvatten zal geven om om te gaan met mijn intuïtieve ingevingen, helderziendheid, hooggevoeligheid, mezelf afschermen en van binnenuit krachtiger maken… om dit op een veilige manier te leren controleren. Zodat ik de keuze heb wat binnenkomt en wanneer ik reageer op een (onbewust) appèl van iemand anders.

Als klap op de vuurpijl heb ik bericht van de biomarktvrouw waar ik - vrij informeel - had gesolliciteerd: ze kan mijn hulp gebruiken in de kerstvakantie. Dat komt dus helemaal goed uit met mijn opleiding, die de gangbare vakanties ook aanhoudt, en zo kan ik mooi uit de reiskosten komen. Eerst was een belangrijke belemmering voor het volgen van die nieuwe opleiding het geld. Maar vanaf het moment dat ik besloot dat ik het wilde, stroomt er van alle kanten ineens precies genoeg geld toe, waardoor ik de opleiding kan betalen!
Het voelt allemaal als logische stappen vanuit mijn huidige situatie. Vorig weekend schreef ik elders over het volledig aanvaarden van mijn huidige situatie, waarbij mijn 1e chakra plotseling helemaal opende. En een week later… is verandering het thema. Pas toen ik aardde, kon die verandering weer gaan stromen.

Het leuke is ook: ik kan de helft van de week bij mijn vriend zijn, en de andere helft ben ik in Sneek. Zo zien wij elkaar ook regelmatig en hoeven we elkaar minder lang te missen.

Bewijsdrang

Ik ben net bij mijn vriend vertrokken na een heerlijke, ietwat saaie - want geen internet - vakantie van mijn familie… en meteen kom ik weer terecht in een soort innerlijke vechtkuil.
Nu ik weer dingen DOE, in plaats van alleen maar te ZIJN in die onbestemdheid en leegte en 'water'periode, komt mijn oude bewijsdrang en prestatiedruk bij mijn familie weer naar boven. Verantwoorden wat ik doe, dat ik moet bewijzen dat ik interessant, daadkrachtig en verstandig ben, en op weg naar succes, dat mijn keuzes de juiste zijn. Dit is de energie van het derde chakra, de zonnevlecht, met de kleur geel. Mijn zonnevlecht voelt soms echt als een open wond, patronen komen boven om te worden geheeld nu ik die weer heb geopend in de aanvechting van mijn studieschuld. En je zonnevlecht wordt gegeeld (haha, typefout, ik bedoel: geheeld) door je wil te testen op uitdagingen: daarmee bouw je kracht op. Je weet wel, die tekst: I asked for strength, and God gave me challenges.

Mijn blokkerende neiging is om me helemaal af te sluiten om maar niet over mijn bezigheden te hoeven praten met mijn familie. Ik krijg meteen heel sterk de wens uit huis te gaan en niet naar het op handen zijnde sinterklaasfeest te gaan etc etc. Maar dit is vluchten, binnenhouden, opkroppen, en dit veroorzaakt eczeem, het begint meteen al te jeuken. Bovendien lukt het me toch niet om helemaal stil te zijn, als er een appèl op mij wordt gedaan.

Iets wat ik juist vaak doe, wanneer ik geregeerd word door die bewijsdrang, is als een spraakwaterval mijzelf te verantwoorden en bewijzen, mezelf in bochten te wringen op jacht naar erkenning, waarna ik helemaal kwetsbaar en leeg ben. Beide manieren, afsluiten en helemaal opengooien als verbaal verweer, zijn niet echt handig. Bij de eerste manier onderdruk ik mijn emoties, bij de tweede laat ik me erdoor leiden.

Willemein kwam tijdens de ontmoetingsmiddag met een oefening, waarbij ze haar wijsheid deelde dat onze reactie op een wens vaak is om de vervulling hiervan buiten ons te zoeken. Zodra je een baan wenst, op zoek te gaan naar een baan op internet. In plaats van naar binnen te gaan, onderzoeken welk verlangen en gevoel hieraan ten grondslag liggen. Bijvoorbeeld het verlangen om je nuttig te maken. En vervolgens kom je dan uit op het gevoel van nuttigheid: hoe voelt dit, hoe zou je eruit zien als je je zo voelt, wat voor scenario kun je daarbij bedenken? En van daaruit trek je volgens de wet van resonantie aan wat bij deze oorspronkelijke wens past, als hij dan nog van toepassing is.

Eigenlijk komt die wens me me aan mijn familie te onttrekken voort uit een onderliggend verlangen naar innerlijke beheersing. Om gecontroleerd en vrolijk te kunnen communiceren over waar ik mee bezig ben als dit mij wordt gevraagd, vanuit mijn innerlijke kracht en zelfvertrouwen, zodat niets mij van mijn stuk kan brengen. En zelf kan kiezen wat ik wel en wat ik niet vertel, het in een fijne sfeer kan laten.

Terwijl ik dit schreef, had ik bovenstaande nog niet aan mijn moeder verteld. Nu heb ik haar inmiddels van al mijn stappen bijgepraat. En het ging precies zoals ik had gevisualiseerd. Na het gesprek verving ze een verwelkte roos uit de vaas voor een nieuwe mooie, juist toen ik de kosmos even bedankte. Wat een mooi teken.

vrijdag 15 november 2013

Guerilla van mogelijkheden

Ik ben mijn agenda aan het volplannen met ontmoetingsdagen, aanloopdagen, open dagen, rondleidingen, evenementen, meewerkdagen: eendagsvliegen waarmee ik in één klap mijn saaie leven opvrolijk en me praktisch oriënteer op mijn droom.

Een tijd geleden schreef ik al dat het me moeite kost om romantisch te verlangen. Ik denk dat ik meer boeken zou moeten lezen. Neil Gaiman en Arthur Japin, twee van mijn favoriete auteurs, herinnerden mij eraan dat je boeken leest om je verbeelding te prikkelen, te voelen dat er anderen zijn geweest die je worstelingen hebben gevoeld, die lessen leren waar je nog nooit van gehoord hebt, die aantonen dat de wereld niet zo hoeft te zijn als die is, maar dat er andere mogelijkheden zijn. Het veranderen van dingen begint tenslotte met het veranderen van je zienswijze, zoals een rotspartij verschuift als je een andere positie inneemt, met dank aan Japin. En alle dingen die aanwezig zijn in de kamer waarin je zit, zijn begonnen met een droom, met dank aan Gaiman.

Ik heb een weg gekozen die niet altijd even duidelijk is: die naar een zelfvoorzienend leven. Geld en het gebrek eraan steken een spaak in het wiel. En na een aantal ontmoedigende ervaringen met vrijwilligen, het verkijken op wat er allemaal bij komt kijken (een heleboel strontscheppen en akelige bazen) is het met de motivatie ook spaak gelopen.

Frappant is dat zowel ik als mijn vriend vrijwel dezelfde magere hoeveelheid geld op onze bankrekening hebben staan als een jaar geleden. Dat hier het afgelopen jaar noch iets vanaf, noch iets bijgekomen is. Het is bevroren, stroomt niet in en uit, we winnen niets, we verliezen niets.

Ik ben inmiddels op zoek gegaan naar gelijkgestemden. Dit gaat druppelsgewijs, zoals alles druppelsgewijs gaat in mijn leven, aangezien mijn tank noch halfvol, noch halfleeg is, maar ik het kraantje geregeld kwijt ben.

Veel werken kan ik dus niet. Niet dat er veel banen zouden zijn, als ik me met solliciteren bezig zou houden. Maar mijn antwoord op de crisis is toch: zelfvoorzienend gaan leven. Ik stroop de website De Omslag af, ik leen het tijdschrift Genoeg van de bibliotheek, ik verdiep me in woongroepen en ecodorpen in Nederland, ik doe aan zelfstudie in de esoterie door boeken te lezen en kennis uit te wisselen met spirituele vrienden, ik google me suf. Ik weet dat ik het kraantje van mijn energie weer zou kunnen openzetten als ik uit al deze mogelijkheden het spoor naar vruchtbaar land weet te vinden. En ik weet ook dat ik mijn tegenstribbelende lijf heel regelmatig in de ruststand moet zetten, als een zaadje in warme donkere aarde moet begraven - metaforisch gesproken dan he.

En ik heb iets gevonden. Mijn vriend zei "maar ik zie niet wat dit te maken heeft met zelfvoorzienend leven" - een opmerking die mij verwarde, omdat het voor mij klinkklaar was dat alles waarmee ik resoneer een stap in de goede richting is. Ik ben in een initiatief gestapt van een lieve pioneer van hooggevoelig netwerken. Een jongere, net als ik, die zichzelf wil openstellen voor zinvol contact met andere anderszijnden. Ze organiseert ontmoetingsmiddagen waarin je kennismaakt met een klein groepje gelijkgestemden, die resoneren met haar idee. Het initiatief staat nog in de kinderschoenen, de eerste nieuwsbrief is net verstuurd, maar ik wil meehelpen dit vruchtbare idee te doen groeien door ontmoetingsmiddagen te organiseren in het noorden des lands.

Wie weet wie ik tegenkom?