dinsdag 24 september 2013

Sunrise

Sommige periodes in je leven zit je op het juiste spoor, maak je dingen mee, heb je geen interesse om terug te kijken naar het verleden. En sommige periodes lijkt het verleden opzoeken het enige dat toegang geeft tot sterke emoties en ervaringen. Ik probeer er niet over te oordelen. Natuurlijk is het fijner om in zo'n eerste periode te zitten, maar ik heb ervaren dat een bloeitijd wordt afgewisseld met een tijd van leegte. Zoals de herfst en de winter volgen na de zomer.

Ik heb uit de bieb een cd van Norah Jones geleend. En wanneer ik het eerste nummer opzet, is het alsof een toverspreuk alle sentimentele laatjes in mijn hoofd opentrekt en herinner ik me Thomas, de peuter waar ik op paste in Ecolonie. Ik herinner me hoe we op Sunrise aan het dansen waren, in die immer schone, want om de dag door mij gestofzuigde, rustieke kamer. Hij straalde helemaal, met zijn bolle, guitige, ondeugende gezichtje. Ik ging zitten op een poef en hij kroop op mijn schoot. Ik had mijn vriendje net gedag gezegd, voor het eerst in onze relatie waren we gescheiden, en alles was even onzeker, hing af van mijn liefde voor hem. Ik miste hem enorm, maar toch was zo gelukkig, alle energie en pijn en emotie stroomde door me heen, dat ik meezong, 'oehoeoe'... En tot mijn verbazing deed Thomas mee, normaal zo onhandig en opstandig, met een vanzelfsprekendheid en zuiverheid in zijn jonge stem die me diep raakte. Het was één van de laatste keer dat ik op hem paste.

Het lijkt alsof iedereen die ik daar ontmoet heb, verder is gegaan. Er zijn baby's geboren, nieuwe opleidingen gestart, relaties begonnen, er zijn mensen verhuisd en iedereen heeft zich verspreid en gaat helemaal op in zijn of haar nieuwe leven, heeft nieuwe vrienden, en daar hoor ik niet meer bij. Ik ben gevoelsmatig nog zo verbonden met die vier maanden in Frankrijk. Ik heb in de tussentijd nauwelijks iets van de grond gekregen. Ik heb anderhalve maand een reis naar Engeland en Ierland ondernomen, op zoek naar dezelfde ervaring. Ik heb voor twee maanden een zomerbaantje gehad, jazeker. Maar de overige 6 maanden heb ik geen reet uitgevoerd, om het maar eens onrespectvol te zeggen. Ik kon geen vast werk vinden, ik kon maar niet beslissen over de kunstacademie (waar ik overigens dit jaar niet naar terug ben gegaan) en de vruchteloze grond van mijn geboorteplaats deed mijn zintuigen verwelken.

Maar niet getreurd, als antwoord op deze blog kwam ik deze tekst tegen:



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen