dinsdag 24 september 2013

Sunrise

Sommige periodes in je leven zit je op het juiste spoor, maak je dingen mee, heb je geen interesse om terug te kijken naar het verleden. En sommige periodes lijkt het verleden opzoeken het enige dat toegang geeft tot sterke emoties en ervaringen. Ik probeer er niet over te oordelen. Natuurlijk is het fijner om in zo'n eerste periode te zitten, maar ik heb ervaren dat een bloeitijd wordt afgewisseld met een tijd van leegte. Zoals de herfst en de winter volgen na de zomer.

Ik heb uit de bieb een cd van Norah Jones geleend. En wanneer ik het eerste nummer opzet, is het alsof een toverspreuk alle sentimentele laatjes in mijn hoofd opentrekt en herinner ik me Thomas, de peuter waar ik op paste in Ecolonie. Ik herinner me hoe we op Sunrise aan het dansen waren, in die immer schone, want om de dag door mij gestofzuigde, rustieke kamer. Hij straalde helemaal, met zijn bolle, guitige, ondeugende gezichtje. Ik ging zitten op een poef en hij kroop op mijn schoot. Ik had mijn vriendje net gedag gezegd, voor het eerst in onze relatie waren we gescheiden, en alles was even onzeker, hing af van mijn liefde voor hem. Ik miste hem enorm, maar toch was zo gelukkig, alle energie en pijn en emotie stroomde door me heen, dat ik meezong, 'oehoeoe'... En tot mijn verbazing deed Thomas mee, normaal zo onhandig en opstandig, met een vanzelfsprekendheid en zuiverheid in zijn jonge stem die me diep raakte. Het was één van de laatste keer dat ik op hem paste.

Het lijkt alsof iedereen die ik daar ontmoet heb, verder is gegaan. Er zijn baby's geboren, nieuwe opleidingen gestart, relaties begonnen, er zijn mensen verhuisd en iedereen heeft zich verspreid en gaat helemaal op in zijn of haar nieuwe leven, heeft nieuwe vrienden, en daar hoor ik niet meer bij. Ik ben gevoelsmatig nog zo verbonden met die vier maanden in Frankrijk. Ik heb in de tussentijd nauwelijks iets van de grond gekregen. Ik heb anderhalve maand een reis naar Engeland en Ierland ondernomen, op zoek naar dezelfde ervaring. Ik heb voor twee maanden een zomerbaantje gehad, jazeker. Maar de overige 6 maanden heb ik geen reet uitgevoerd, om het maar eens onrespectvol te zeggen. Ik kon geen vast werk vinden, ik kon maar niet beslissen over de kunstacademie (waar ik overigens dit jaar niet naar terug ben gegaan) en de vruchteloze grond van mijn geboorteplaats deed mijn zintuigen verwelken.

Maar niet getreurd, als antwoord op deze blog kwam ik deze tekst tegen:



woensdag 4 september 2013

Verzamelen

kamille, rustgevend en ontkrampend

De nazomerzon straalde vandaag in een diepblauwe lucht. 's Ochtends vroeg sprong ik op mijn fiets, en toen sprong ik nogmaals op mijn fiets, omdat ik eerst mijn band moest oppompen, en ging uit foerageren. Onderweg zag ik een haveloos geklede, bekende langharige kop, met een al even haveloze hond aan zijn zijde: mijn filosofiedocent van de kunstacademie, verdiept in één of andere existentiële kwestie, die mij het verschil tussen de rationele en de artistieke kenwijze heeft bijgebracht, college's waar ik dierbare herinneringen van koester. Hij bleek ergens aan de weg te wonen.

 guldenroede, goed voor de nieren, diuretisch en ontzurend

De baan van de zon begint al zichtbaar te zakken en wordt roder van toon, waardoor alle kleuren opvlammen. Dit is de natuur op haar weelderigst. De eerste blaadjes zijn geel geworden en afgevallen, maar de temperaturen zijn nog heel zomers, vlinders fladderen rond uitbundig bloeiende bloemen, en de ene na de andere fruitsoort is rijp om te plukken. 

 bramen om jam van te maken en om in te vriezen voor smoothies, en afgevallen appels voor appelmoes

Ik ben op zoek gegaan naar een aantal kruiden die ik graag gebruik om thee van te zetten. Kamille, guldenroede en frambozenblad hebben alledrie een heerlijk zachte en zoete smaak, en bovendien hebben ze prettige eigenschappen die op dit moment bij me passen, hetgeen ik voornamelijk met mijn artistieke kenwijze heb gededuceerd. 

frambozenblaadjes (samentrekkend, maar staan er vooral om bekend goed bij zwangerschap te zijn, iets waar ik op dit moment overigens geen last van heb) die op zolder hangen te drogen 
Na 5 km begon mijn binnenband op een angstwekkende manier door mijn buitenband heen te stulpen (helemaal gaar) en even later was het *pang* en mocht ik lekker teruglopen door het Friese platteland in mijn warme lange broek. De gedachte 'dit zal ik nog gaan missen in de winter' spookte even door mijn hoofd, maar de nazomer brengt deze melancholie nog ruim in balans met haar overvloedige gaven.