maandag 19 augustus 2013

Reflectie op creativiteit, loslaten en oogsten

Ik ga niet meer terug naar de kunstacademie. Het komende jaar ga ik iets anders doen.
Ook laat ik een heleboel mensen los, echt los, in het besef dat onze weg die een tijdje samen opliep tot een einde is gekomen, zonder wrok. Mensen uit Ecolonie, van mijn reizen, van mijn middelbare school.

Dit geeft allemaal een heleboel ruimte. Ik heb voor mijn hart gekozen door de kunstacademie te gaan doen, nu moet ik voor mijn hart kiezen het niet meer te doen. En echt vertrouwen op mijn hart betekent dat ik niet bang moet zijn voor die studieschuld en dat ik mijn verantwoordelijkheid daarin aanga.

Ik wil meer gaan doen met creativiteit en spiritualiteit, roep ik al een tijdje. Maar eerlijk gezegd blokkeer ik mezelf daar behoorlijk in. Ik weet niet meer hoe ik artistiek bezig moet zijn. Vanuit welke bron ik moet creëren, waarom ik het nog zou moeten, en wat. Ik haal niet meer het gevoel van voldoening uit de methodes die ik eerst had als typisch romantische kunstenaar: creëren vanuit mijn emoties, Sehnsucht, een onbestemd gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde en verlangen me te verliezen in innerlijke droomwerelden.

Ik heb niet zo vaak die Sehnsucht meer en melancholie is een zeldzaam goed geworden. Ik heb sterkere, vrij aardse ideeën gekregen over wat er tussen hemel en aarde is, ik vlucht niet meer in mijn hoofd, ik verwerk mijn emoties op een andere manier, vooral door erover te praten met mijn lief - ook een romantisch verlangen dat vervuld is. Ik heb het idee dat mijn spirituele ontwikkeling mij heeft doen inzien dat mijn drijfveer altijd pathologisch is geweest.

Ben ik nog wel een kunstenaar? Kan ik het kunstenaarschap zomaar afleggen? En wat betekent dat voor mijn identiteit? Veel kunstenaars zijn door een soortgelijke crisis gegaan, die uiteindelijk hun kunstenaarschap juist verdiepte. Deze gedachte, en mijn angst voor het onbekende, hield mij tegen de kunstacademie echt los te laten. Ook zat ik nog vast aan Ecolonie en de hoop dat anderen die ik ontmoette mij voor zouden gaan in het verwezenlijken van een zelfvoorzienend, zelfcreërend, spiritueel ingesteld leven. Maar ook al heb ik gelijkgezinden gevonden, dit moet ik nog steeds zelf doen.

Deze inzichten zijn een rijke oogst van de afgelopen anderhalf jaar, toen ik het roer omgooide en ondanks onderstromingen en tegenwind trachtte op de nieuwe koers te blijven. Nu is het aan mij dit te gaan verankeren.

1 opmerking:

  1. Ben wel benieuwd naar dat "iets anders" wat je het komende jaar gaat doen. Sehnsucht is een mooi woord, net als weltschmerz. Maar ben wel blij voor je dat je er niet zoveel last meer van hebt :)

    BeantwoordenVerwijderen