dinsdag 27 augustus 2013

Interview


Delphine, a friend who I met in Ecolonie, is doing a project on her blog. She is asking her creative friends about the ins and outs of their creative processes and she's published two interviews so far. This is mine:

http://kakurenaide.blogspot.nl/2013/08/whats-your-creative-process-series-part_26.html

I recommend you to read the other one as well, and just go along and follow her blog while you're there, because it's awesome! She lives in the middle of Brussels in a lovely home, writes songs and makes photo's and shares bits and pieces of her life on her blog. Her style of integrity, self-healing insight and fertile creativity really resonates with me. She has been an inspiration in my process of getting a grip on my own creativity again.

maandag 26 augustus 2013

aan de achterkant van

Ik heb ruimte. Laat ik daarmee de toon zetten. 

Het is niet nodig om los te laten, maar wel om stukjes van je ziel, die zijn achtergebleven, terug te roepen. En ook om ruimte te laten ontstaan, vanuit je midden, waarin je vrijelijk en genotvol kan ademen. Abstracte gevoelens echoën in een leegte die zojuist nog gevuld was. Mijn geliefde weeft me voor: en die zullen zich samenvoegen tot een herkenbare vorm. Maar eerst mag ik ermee zitten. Ik rust op mijn lauweren. 

Ik weet niets meer. Ik omhul een groot onbekende, ben zwanger van niets, opgeblazen van meer en lucht en dansend in mijn stilstand. Mijn ogen vliegen over vlindervluchten, vlechten blauwe luchten samen met autowegen, haken voor een moment vast aan een persoon, iemand met haar en blote huid en kleren, met zijn eigen keuzes en karakter en achtergrond, en verplaatsen zich dan als een gouden spoor in de lucht die ik bekijk. Mijn mond brandt van smaak. Kippenvel rolt langs mijn schouders naar beneden, naar boven. Mijn armen bevatten het verlangen omhoog te reiken. Mijn voeten gaan nergens heen, zelfs als ze bewegen.

Het genot van het aanschouwen van de wereld als je ergens bent vertrokken, en alles kan gebeuren. Je gebeurt en je mag kiezen wat je ziet. Je mag kiezen dat je de mooie dingen ziet.  

Na een reis, kort of lang, uitstappen en stilstaan, daar, waar je staat, en voelen hoe je bekken zich opent en volzuigt en leegstroomt, zoals slapende ledematen doen, voelen hoe de reis van je af dampt. 

In de spiegel kijken en niets zien dan wie je bent, heel, gewoon, prachtig. Er is niets meer om te willen, om te bereiken, om je aan te trekken. Stilte implodeert in je borstkas. Vertrekken is een beetje doodgaan. En alles wat overblijft is de schittering op metaal, als een sieraad voor je geheugen. 

De indruk die boeken uit je jeugd kunnen achterlaten




Toen ik net terugkwam uit Ierland, heb ik Heksenkind van Monica Furlong herlezen. Ik herinnerde het boek me door de geur die met de wind meegevoerd werd over het schrale land van County Clare, waar we verbleven. Het was een rare verbrande geur, en ineens viel me in: dat is turf. Hier wordt turf afgestoken. Ik herinnerde me dat uit Heksenkind, dat ik als kind gelezen heb. Een poëtische half-herinnerde zinsnede, die ergens was blijven hangen en zo ineens de werkelijkheid aanraakte.

Er kwam meer terug. Juniper. Het tweede deel van de reeks heet Juniper, en gaat over een meisje uit Cornwall, dat vernoemd is naar de struiken met gele bloemetjes en zoete geur die overal groeit. Een heideachtige, weerbarstige struik die me in Nederland niet eerder was opgevallen, omzoomde het terrein in Ierland. In de herfst zouden de gele bloemen veranderen in bessen, jeneverbessen, zo leerde ik. Juniper betekent jeneverbes.

Het helingscentrum met groentetuin in Ierland was een teleurstelling, en ik kon me niet voorstellen hoe je een bevredigend leven zou kunnen leiden op die schrale grond. Maar de herinnering aan dat boek, het op te zoeken in de boekenkast, en het te lezen, maakten het voor mij mogelijk het in een kader te plaatsen. Dát is waar mijn droom met de natuur te leven in Ierland vandaan kwam. Het boek speelde zich niet eens in Ierland af, zo bleek, maar op een eiland tussen Wales en Ierland. De hoofdpersoon, een jong meisje, werd door de plaatselijke dorpsgenezeres, de Juniper uit het eerste boek, uitgenodigd van haar de magie van het genezen te leren. Ze verhuisde naar een groot wit huis op een klif, waar altijd versgebakken brood klaarstond, en waar ze een eigen kamer had waarin ze wakker werd bij het licht van de zon. 's Ochtends moest ze de koe melken, er was een enorme cirkelvormige kruidentuin met allemaal mysterieuze kruiden en ze verbouwden groenten. Zo had ik het me voorgesteld. En toen ik zag dat dit een kinderdroom was, iets uit een vorig leven, dat ik desondanks kon aanraken via mijn fantasie, was het goed.

Soms is de verbeelding belangrijker dan de werkelijkheid.

dinsdag 20 augustus 2013

maandag 19 augustus 2013

Reflectie op creativiteit, loslaten en oogsten

Ik ga niet meer terug naar de kunstacademie. Het komende jaar ga ik iets anders doen.
Ook laat ik een heleboel mensen los, echt los, in het besef dat onze weg die een tijdje samen opliep tot een einde is gekomen, zonder wrok. Mensen uit Ecolonie, van mijn reizen, van mijn middelbare school.

Dit geeft allemaal een heleboel ruimte. Ik heb voor mijn hart gekozen door de kunstacademie te gaan doen, nu moet ik voor mijn hart kiezen het niet meer te doen. En echt vertrouwen op mijn hart betekent dat ik niet bang moet zijn voor die studieschuld en dat ik mijn verantwoordelijkheid daarin aanga.

Ik wil meer gaan doen met creativiteit en spiritualiteit, roep ik al een tijdje. Maar eerlijk gezegd blokkeer ik mezelf daar behoorlijk in. Ik weet niet meer hoe ik artistiek bezig moet zijn. Vanuit welke bron ik moet creëren, waarom ik het nog zou moeten, en wat. Ik haal niet meer het gevoel van voldoening uit de methodes die ik eerst had als typisch romantische kunstenaar: creëren vanuit mijn emoties, Sehnsucht, een onbestemd gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde en verlangen me te verliezen in innerlijke droomwerelden.

Ik heb niet zo vaak die Sehnsucht meer en melancholie is een zeldzaam goed geworden. Ik heb sterkere, vrij aardse ideeën gekregen over wat er tussen hemel en aarde is, ik vlucht niet meer in mijn hoofd, ik verwerk mijn emoties op een andere manier, vooral door erover te praten met mijn lief - ook een romantisch verlangen dat vervuld is. Ik heb het idee dat mijn spirituele ontwikkeling mij heeft doen inzien dat mijn drijfveer altijd pathologisch is geweest.

Ben ik nog wel een kunstenaar? Kan ik het kunstenaarschap zomaar afleggen? En wat betekent dat voor mijn identiteit? Veel kunstenaars zijn door een soortgelijke crisis gegaan, die uiteindelijk hun kunstenaarschap juist verdiepte. Deze gedachte, en mijn angst voor het onbekende, hield mij tegen de kunstacademie echt los te laten. Ook zat ik nog vast aan Ecolonie en de hoop dat anderen die ik ontmoette mij voor zouden gaan in het verwezenlijken van een zelfvoorzienend, zelfcreërend, spiritueel ingesteld leven. Maar ook al heb ik gelijkgezinden gevonden, dit moet ik nog steeds zelf doen.

Deze inzichten zijn een rijke oogst van de afgelopen anderhalf jaar, toen ik het roer omgooide en ondanks onderstromingen en tegenwind trachtte op de nieuwe koers te blijven. Nu is het aan mij dit te gaan verankeren.

vrijdag 9 augustus 2013

je bent dichterbij dan mijn gedachten

woensdag 7 augustus 2013

Lovebirds

Hebban olla uogala nesta hagunnan hinase hic anda thu uuat unbidan uue nu*

Enes en ik zoeken een plekje om ons te nestelen. Waar weten we nog niet. 




*De eerste zin in het Oud-Nederlands: 'Hebben alle vogels nestjes begonnen, behalve jij en ik. Waarop wachten we nu?'