zondag 7 juli 2013

Creatieve blokkade

Leze wie het leze wil.

Ik heb er kortgeleden één van mijn prioriteiten van gemaakt om uit te zoeken waarom ik zo'n creatieve blokkade heb, en wat het trauma is dat erachter zit.

Het zit zo: ik zie er gewoon het nut niet meer van in om te tekenen, schilderen of een visueel dagboek bij te houden. Schrijven gaat nog wel, omdat mijn innerlijke stem dan het krachtigst naar buiten komt en ik zo mijn gedachten kan uitdrukken. Mijn spreekstem is namelijk niet zo sterk en dat compenseert. Maar beeldende kunst: nada.

Kunst maken. 'Kunst'. Expressie. Creatie. Artisticiteit uiten. Schoonheid creëren. Concepten vormgeven. De fantasie vieren. Zinvol? De ultieme menselijke daad, de kroon op het leven, kunst?

Maar voor wie? Niet voor andere mensen, om indruk te maken, dat heb ik lang genoeg gedaan. Egotripperij en afhankelijkheid. Voor onbekenden? Bekenden? Mezelf? Of gewoon onbepaald laten en te pas en te onpas verspreiden als diffuse propaganda voor een onbekend doel. Zien wie het zien wil. Als het aan blijft haken alleen maar mooi.

Met wel doel? De wereld een stukje rijker maken? Kan ik dat dan? Andere mensen inspireren? Dat kan ook op andere, veel directere manieren, bijvoorbeeld door te communiceren met woorden op het moment dat iemand het nodig heeft, ook wel een goed gesprek geheten. Mezelf bevrijden? Maar dat kan ook op veel directere manieren, zoals meditatie. Mezelf te uiten? Maar ik uit alles al wat ik wil uiten!

Uit welke bron? Liefde voor het leven en de natuur? Maar die druk ik al uit door te leven en door te genieten van de natuur. Mijn emoties? Maar die druk ik al uit door te huilen, zuchten, erover te schrijven, mensen te vertellen wat ik ergens van vind als ik boos ben, en goede gesprekken te voeren. Of niet over deze vraag nadenken, en gewoon besluiten: uit wat voor bron dan ook? Maar dat betekent dat ik dat zou moeten herkennen als het zich aandient, en 'het' (de creatieve prikkel) dient zich niet meer aan. Of ik zie 'm over het hoofd, dat kan ook. Omdat ik het meteen verwerp vanuit de gedachte dat het toch geen zin heeft. Of spiritueler zien: de bron als goddelijke kracht die eeuwig inspireert? Of misschien verlangen? Maar ik verlang eigenlijk niet meer ergens naar. Mijn motor is stilgevallen en ik sta waar ik sta en ik ben er blij mee.

Waarom heb ik altijd kunst gemaakt? Uit welke pathologische ambitie? En hoe is deze pathologische ambitie doorgeprikt, de grond in gestampt, een illusie gebleken? En welke wonden moet ik eerst helen voor ik überhaupt weer dat gebied van kunst kan betreden? Wat houdt me tegen om die wonden te helen?

Waarom is kunst eigenlijk zo goed? Me dunkt dat er vooral een heleboel ego bij komt kijken, en maar een klein klein beetje pure schoonheid. Ben ik gewoon teleurgesteld door de kunstwereld omdat die zo weinig oprecht is, zo gestoord en pretentieus?

Of zou ik niet kunst moeten maken omdat het cultureel verantwoord is, maar gewoon omdat ik het wil? Maar ik wil het niet! En ik wil het wel willen omdat het zo lang deel is geweest van mijn identiteit! Omdat ik de serene flow in een creatieproces met niets kan vergelijken. Kunst maken voor het proces, niet voor het resultaat. Om je goed te voelen tijdens het maken ervan. En wat dan met het resultaat te doen? Weggooien? Op je zolder dumpen? Ik haat rommel uit het verleden! Of laten zien, weggeven, verkopen, in gebruik nemen?

Ik bedoel, het spreekt voor zich dat de kunstacademie voor mij traumatisch is geweest, het laatste jaar was ik hartstikke ziek en heb elke druppel creatieve kracht eruit geforceerd om te kunnen blijven studeren, zonder resultaat. Hoe los ik dit creatieve trauma op en wie helpt me erbij?

Ik kan inmiddels wel improviseren in muziek maken, dat kon ik voorheen nooit. Ook heb ik mijn creativiteit in het koken ontdekt en schrijf ik weer aan verhalen. Heeft mijn creativiteit gewoon even andere kanalen gekozen en is om mijn energie te verdelen het kanaal 'beeldend' tijdelijk even afgesloten? Moet ik eerst andere gebieden in mijn leven (zelfvertrouwen, muzikale expressie, genieten van het leven, relaties en liefde) ontwikkelen voor ik weer terug kan keren naar het beeldende aspect? Is er helemaal geen sprake van een trauma maar gewoon van een pauze?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen