maandag 8 april 2013

Verlangen

Er heeft zich een parel in me gevormd. Ik heb het geluk gevonden en raak het opnieuw en opnieuw aan, als ik aan hem denk, als ik bij hem ben, het is teveel om te voelen, mijn hart is bang niet elke centimeter van deze liefde te ervaren, bang voor alle iriserende momenten die verloren zouden kunnen gaan. Het is een oerkracht die opborrelt uit mijn tenen, die door me heen stroomt, die me ademloos achterlaat. Ik zie verre landen in zijn ogen. Hij voelt als een deel van me.

Ik heb idolen. Ze kenmerken zich door vezels vol leven, het licht dat zonder voorbehoud bezit van ze heeft genomen. (Hoe ze zich niet uitrekken als elastiek, hoe ze niet mijlenver vooruit zijn, hoe ze niet boven me staan, hoe ze zijn+.) Wonderbaarlijke mensen, die door louter hun aanwezigheid mijn hart paarlemoer laten huilen. Ik besta uit zuivere stemloze delen die klappen hebben gekregen en bloemen sloten zich in de winter, langzaam zullen nieuwe sappen hun kleur afgeven in alle geschrokken open vezels van mijn leven, tijd.

Tijd, en verlangen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen