woensdag 20 maart 2013

Wielen en de weg

Zeven wielen draaiden, op één na. Nummer zeven hield zich voor de anderen. Nummer zes probeerde voet aan de grond te krijgen. Nummer vijf had olie en nieuwe banden nodig maar durfde dit niet te vragen. Nummer vier probeerde de maat aan te geven. Nummer drie probeerde de anderen in het gareel te krijgen. Nummer twee stuiterde en stoof met volle vaart ver voor de anderen uit. En nummer één wilde niet van zijn plek af komen.

Als je je droom volgt, zal je veel beginnersgeluk hebben, omdat het universum wil dat je dit doet, las ik in de Alchemist van Paolo Coelho. En daarna volgt de test van je wil. Na mijn beginnersgeluk in Ecolonie heb ik drie maanden moeten werken voor mijn droom, zonder zekerheden. Eerst mijn studie opgeven, vervolgens een liefde achterna reizen, het wijkt allemaal nogal af van de normen en waarden die ik heb meegekregen uit mijn opvoeding. Vluchtgedrag, zouden ze misschien zeggen. Ironisch gezien belandde ik na al deze dingen weer terug in Sneek, burgerlijk stadje pur sang, met al zijn frustrerende beperkingen. Zie je hier toekomst in, vroegen ze. Ga je je studie nog afmaken, vroegen ze.

Ik vond geen vast werk. Maar na bijna vier maanden verveling en financiële onzekerheid, is vooral mijn relatie sterker geworden. Nu ben ik Sneek dankbaar, omdat ik hier heb geleerd dat er overal beperkingen zijn.

Er was een deur geopend, ik was erdoor gelopen, en toen ging ik weer terug. Alleen het feit dat die deur open bleef staan maakte dat de muren (die ik kende want ik had er zo lang tussen geslapen) niet verstikkend werden.

De winter duurde lang. Verlangens dreven me voort met de verbetenheid van gesloten vuisten, maar ik had mijn schat al gevonden, dus ik kon mijn handen openen. Pijn trok mijn hoofd tussen mijn schouders en legde een vlies over mijn ogen, maar ik had de stilte achter mijn schild al gevonden, dus kon ik mijn nek uitsteken.

Over 5 weken zullen we weer vertrekken, naar Groot-Brittanie ditmaal. En ik besefte dat we niet teruggaan. Dat ons lieflijke huisje in Ecolonie nooit meer zal herrijzen, dat onze vrienden niet meer in die hoedanigheid samen zullen zijn, dat die tijden niet meer terug zullen komen. Spoedig zal het tijd zijn om neer te strijken op nieuwe grond. Spoedig zal het dromen van de toekomst veranderen in het ervaren van het nu, en zal ik zien wat zich al die tijd aan het manifesteren was. Ik ben benieuwd. Laat de grond vruchtbaar zijn.

2 opmerkingen: