woensdag 23 januari 2013

Lucht

Mijn leven begint op rolletjes te lopen, in naam van mijn dromen, maar mijn creativiteit heeft nogal te lijden onder de gewoonte de hele dag door facebook, mijn mail en een forum te checken. In plaats van op een dood moment in mezelf te kijken en van daaruit iets te ondernemen, neem ik voortdurend oppervlakkige informatie van buiten tot me. Soms schrijf ik iets terug.

Maar het is net alsof het lijntje tussen het rauwe materiaal (mijn leven, mijn emoties, mijn geluk, mijn ervaringen, mijn onderbewuste) en de woorden doorgesneden is. Ik vind maar moeilijk mijn weg naar het oppervlak, naar de lucht, naar de geest. Ik ontwikkel me sterk in onzichtbare gebieden, namelijk in die van spirituele waarnemingen: diepe, aardse, zintuiglijke zaken. Ik communiceer veeleer met mijn lichaam, met mijn energie, mijn handen, stiltes, aandacht. Woorden vallen daarbij in het niet.

Het rijk van de ideeën heeft niet zoveel waarde voor me. De ratio houdt mijn aandacht niet vast. De oppervlakte trekt me niet.

Maar toch, als ik nu eens alles kon uitdrukken dat in me zit. Ik héb iets te zeggen. Toch verkies ik keer op keer het leven en de zintuigen boven het analyseren, het verwerken. Dat is mijn aard. Ik heb lang genoeg de rol van de beschouwer aangenomen, en mij tegen mijn aard verzet. Niet zonder reden: dit was het systeem en mijn verdediging daartegen. Maar nu ik het sensuele leven weer heb herwonnen, laat ik het niet zomaar weer los.

Ik weet wat ik wil, en dat is in spirituele, zelfvoorzienende gemeenschappen leven. Maar naast het dagelijks werk en de sociale warmte die dat met zich meebrengt, is het voor mijn welzijn ook heel belangrijk om boven te komen voor lucht, schrijven, geest. In de individualistische maatschappij is daar genoeg ruimte voor: werk en wonen zijn gescheiden, je kunt je terugtrekken in je eigen wereldje. Maar na een paar maanden in een niet-individualistische gemeenschap te hebben geleefd, schijn ik het vermogen dit te doen te zijn kwijtgeraakt. Een aantal maanden heb ik nauwelijks tijd genomen om te schrijven, ik heb weinig tot geen foto's gemaakt, ik heb geen blogs geschreven. Geen wonder dat het verblijf daar mij begon te verstikken.

Hoezeer de maatschappij me ook tegenstond: hij heeft wel mijn individualistische geest gestimuleerd. En dat heb ik nodig, als tegenwicht voor mijn zintuiglijke oriëntatie.

Met mijn ogen kan ik tegenwoordig aura's zien. Het heeft een tijdje geduurd voor ik dat besefte. Zo van: hé, er is een náám voor, duh! Toen ik in november een chackraopening ontving, begon het: een paars waas die voor mijn ogen zweefde als ik mediteerde. Dit heeft zich ontwikkeld tot het onderscheiden van verschillende kleuren op verschillende plekken in verschillende situaties. Een grijs waas voor iemands gezicht, een zilverachtige helm, een bewegend veelkleurig schilderij van pastelkleuren in de lucht: ik weet intuïtief wat deze informatie inhoudt, maar ik zou het niet kunnen analyseren!* Misschien is het wel precies mijn uitdaging om deze twee rijken met elkaar te verbinden, want ik schijn nu eenmaal goed te kunnen schrijven, creatief te willen zijn, te kunnen schilderen en een aanleg voor zintuigelijke waarneming te hebben. Zo bezien lijken alle puzzelstukjes precies te weten waar ze horen, nu nog loslaten, en dan kunnen ze op hun plek vallen.

*Wel vind ik intuïtief meteen de juiste reactie, door iemand wat sterker tegenwicht te geven, juist rust te gunnen in een gesprek, muziek te gaan maken of tastbaar en simpel door een aanraking waarmee ik energie met mijn handen en mijn intentie in beweging breng.

2 opmerkingen:

  1. Ondanks dat we er in deze maatschappij wellicht wat in zijn doorgeslagen, denk ik dat iedereen een eigen plekje nodig heeft. Een plek waar je niet gestoord wordt en zelfs niet bang hoeft te zijn dat iemand je zal storen. Samenzijn kost energie en je moet je ook weer ergens kunnen opladen. Niet vreemd dus dat het verstikkend voelde op een plek waar je (bijna) altijd samen bent met anderen.

    Klinkt interessant met die aura's. Lijkt me zelf heel raar eigenlijk. Wat je vertelt doet me haast denken aan onder invloed zijn van drugs :P Maar 't gaat natuurlijk wel wat verder dan dat.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Daar heb je zeker een punt. Dank je.

    Haha, misschien dat drugs die toestand ook opwekken, dat hoor je wel vaker, maar zelf geen ervaring mee (ik zou er waarschijnlijk ook veel te gevoelig voor zijn :P )

    BeantwoordenVerwijderen