woensdag 30 januari 2013

Leegte

En ineens slaat het toe. De leegte. Al mijn oude verlangens zijn vervuld, ik bevind me aan de achterkant, de periferie, en kijk uit over braakliggend terrein. Mijn wielen draaien, maar ik ben stuurloos. Eindelijk. Godzijdank. Depressie, diepte, existentiële angst. Het is tijd. Ik geef me eraan over, en ik geniet ervan, want het is van mij, het is mijn ziel, die altijd weet wat ze doet, en nu rust nodig heeft, inkeer, stilte.

Het is me genoeg naar buiten te kijken en de bomen te zien. Het is me genoeg te mediteren, zachtjes te huilen, heel langzaam te bewegen volgens de wensen van mijn lichaam, en heel goed te luisteren naar alles wat er is, ook al doet het pijn.

woensdag 23 januari 2013

Lucht

Mijn leven begint op rolletjes te lopen, in naam van mijn dromen, maar mijn creativiteit heeft nogal te lijden onder de gewoonte de hele dag door facebook, mijn mail en een forum te checken. In plaats van op een dood moment in mezelf te kijken en van daaruit iets te ondernemen, neem ik voortdurend oppervlakkige informatie van buiten tot me. Soms schrijf ik iets terug.

Maar het is net alsof het lijntje tussen het rauwe materiaal (mijn leven, mijn emoties, mijn geluk, mijn ervaringen, mijn onderbewuste) en de woorden doorgesneden is. Ik vind maar moeilijk mijn weg naar het oppervlak, naar de lucht, naar de geest. Ik ontwikkel me sterk in onzichtbare gebieden, namelijk in die van spirituele waarnemingen: diepe, aardse, zintuiglijke zaken. Ik communiceer veeleer met mijn lichaam, met mijn energie, mijn handen, stiltes, aandacht. Woorden vallen daarbij in het niet.

Het rijk van de ideeën heeft niet zoveel waarde voor me. De ratio houdt mijn aandacht niet vast. De oppervlakte trekt me niet.

Maar toch, als ik nu eens alles kon uitdrukken dat in me zit. Ik héb iets te zeggen. Toch verkies ik keer op keer het leven en de zintuigen boven het analyseren, het verwerken. Dat is mijn aard. Ik heb lang genoeg de rol van de beschouwer aangenomen, en mij tegen mijn aard verzet. Niet zonder reden: dit was het systeem en mijn verdediging daartegen. Maar nu ik het sensuele leven weer heb herwonnen, laat ik het niet zomaar weer los.

Ik weet wat ik wil, en dat is in spirituele, zelfvoorzienende gemeenschappen leven. Maar naast het dagelijks werk en de sociale warmte die dat met zich meebrengt, is het voor mijn welzijn ook heel belangrijk om boven te komen voor lucht, schrijven, geest. In de individualistische maatschappij is daar genoeg ruimte voor: werk en wonen zijn gescheiden, je kunt je terugtrekken in je eigen wereldje. Maar na een paar maanden in een niet-individualistische gemeenschap te hebben geleefd, schijn ik het vermogen dit te doen te zijn kwijtgeraakt. Een aantal maanden heb ik nauwelijks tijd genomen om te schrijven, ik heb weinig tot geen foto's gemaakt, ik heb geen blogs geschreven. Geen wonder dat het verblijf daar mij begon te verstikken.

Hoezeer de maatschappij me ook tegenstond: hij heeft wel mijn individualistische geest gestimuleerd. En dat heb ik nodig, als tegenwicht voor mijn zintuiglijke oriëntatie.

Met mijn ogen kan ik tegenwoordig aura's zien. Het heeft een tijdje geduurd voor ik dat besefte. Zo van: hé, er is een náám voor, duh! Toen ik in november een chackraopening ontving, begon het: een paars waas die voor mijn ogen zweefde als ik mediteerde. Dit heeft zich ontwikkeld tot het onderscheiden van verschillende kleuren op verschillende plekken in verschillende situaties. Een grijs waas voor iemands gezicht, een zilverachtige helm, een bewegend veelkleurig schilderij van pastelkleuren in de lucht: ik weet intuïtief wat deze informatie inhoudt, maar ik zou het niet kunnen analyseren!* Misschien is het wel precies mijn uitdaging om deze twee rijken met elkaar te verbinden, want ik schijn nu eenmaal goed te kunnen schrijven, creatief te willen zijn, te kunnen schilderen en een aanleg voor zintuigelijke waarneming te hebben. Zo bezien lijken alle puzzelstukjes precies te weten waar ze horen, nu nog loslaten, en dan kunnen ze op hun plek vallen.

*Wel vind ik intuïtief meteen de juiste reactie, door iemand wat sterker tegenwicht te geven, juist rust te gunnen in een gesprek, muziek te gaan maken of tastbaar en simpel door een aanraking waarmee ik energie met mijn handen en mijn intentie in beweging breng.

donderdag 17 januari 2013

Boekenraad (over verbeelding)

In de middeleeuwen werd het geheugen behalve als bijenraat ook voorgesteld als bibliotheek. Dit vond ik wat saaier, maar er blijkt toch een verhaal in te zitten.

Ik kwam op twee verschillende plekken op het internet (hier en hier) een metaforische bibliotheek tegen. Dit sprak tot mijn verbeelding. Ik heb namelijk onlangs een meditatietechniek geleerd die werkt met de visualisatie van een bibliotheek. De bladzijden in de boeken staan daarin voor herinneringen. De plaatjes op deze bladzijden zijn een soort Harry Potter-foto's*, alleen dan nog cooler. Je duikt er namelijk in. 

Het idee dat je zelf, met geen andere magie dan die van je verbeelding, de beschikking hebt over alle herinneringen aan alle ervaringen die je ooit hebt gehad, zou regelrecht uit een fantasyboek kunnen komen. Mijn broertje, Willem, legt hier du moment dat ik dit type, een fantasyboek neer van John Barrowman (een acteur uit Doctor Who) met als tagline: imagination can be a dangerous thing

Oké, maar niet gevaarlijker dan je eigen onderbewustzijn. En, ik geef toe, daar huizen behoorlijk wat verschrikkingen. Maar het zijn jouw verschrikkingen. Je nachtmerries komen voort uit dat onderbewustzijn: ze spreken in een taal van persoonlijke en collectieve symboliek die lang niet zo raadselachtig is als je je erin verdiept. De betekenis en de bron van dit soort beelden valt te achterhalen, zodat de verschrikkelijke lading ervan verdwijnt. 

Zo heb ik een terugkerende nachtmerrie waarin de muren en het plafond op mij afkomen, waardoor ik geen lucht krijg. Ik mediteerde hierop. Ik pakte een dun rood boekje uit een lange kast in de kern van een cel in mijn schouderblad. Daarin verscheen een afbeelding waarin ik in een kerker met een laag plafond begraven lag. Ik stierf daar. Ik vond dit een moeilijke herinnering om te doorvoelen, maar de alternatief heler, die dit begeleidde, zei: 'maar je hebt dit al eens gevoeld, je hoeft er nu alleen maar naar te kijken.' Ik liet de pagina wit worden en zette het boek terug in de kast.

Deze was makkelijk, logisch en simpel. Maar er zijn ook bewerkelijker dromen.

Vannacht had ik een droom waarin ik bij mijn nek gegrepen werd door een zwarte labrador. Hij leek vriendelijk, en had me eerder geknuffeld, maar beet me nu met dezelfde beweging in mijn keel. Mijn angst werd bewaarheid. Vervolgens voltrok zich in mijn hersenen een bevredigend proces dat vergelijkbaar was met het oprollen van een DNA-herinnering, maar dan zonder het metaforische bibliotheek-gedeelte. Het was helend. Daardoor kan ik er nu moeilijker induiken (het is al afgesloten, en, om even te citeren: Books are not a mystery that you have to solve by putting all the pieces together. That’s not the point. Find the meaning you want to find in it. That’s what we do with books because that’s what we do in life. Van een tumblr genaamd justmargaret.) Ik weet wel waar het symbool van een zwarte labrador vandaan kwam: uit het boek dat ik las voor het slapengaan. Ik droom nooit over honden, laat staan dat ik bang voor ze ben. In het boek is de labrador een soort boeman: hij neemt de vorm aan die je wilt, waar je het meest bang voor bent. Voor de hoofdpersoon was dit de zwarte labrador, en die schaadt zijn vertrouwen keer op keer. Verder komt het woord 'anxiety' boven. Het doet me denken aan een oefening voor angst, uit een video over anxiety, waarin je eerst onder de koude douche moet stappen om het gevoel te determineren. Maar dan met honden. De droom was een oefening in anxiety. Ik kan me die angst nog herinneren. Verder lijkt die hond nog meer van betekenis te zeggen. Maar het is niet mijn de bedoeling alle puzzelstukjes bij elkaar te leggen. Dat is het punt niet. Het punt is de heling. De heling van de droom zelf, de heling van het terughalen en analyseren van de droom en daarmee het terughalen van het helende gevoel. De kans het mysterie op te lossen gaat hiermee verloren, maar:

Lost opportunities, lost possibilities, feelings we can never get back. That's part of what it means to be alive. But inside our heads - at least that's where I imagine it - there's a little room where we store those memories. A room like the stacks in this library. And to understand the workings of our own heart we have to keep on making new reference cards. We have to dust things off every once in awhile, let in fresh air, change the water in the flower vases. In other words, you'll live forever in your own private library.

-Haruki Murakami weet het.

*bewegend