donderdag 26 december 2013

Wilt u uw windei gekookt of gebakken?

Er is toch geen kip die dit leest en ik moet volgens mijn horoscoop mijn emoties uiten want dat geeft lucht

Het is alweer een tijdje geleden. De herfst werd gelukkig wat substantiëler dan de voorgaande zomer, lente en winter, getuige de voorgaande gedichten die niemand leest. Na die vertraging en losmaking en nikserigheid van het afgelopen jaar, waarin mijn lichaam moe werd gemaakt door alle golven energie, begin ik nu eindelijk weer een beetje te creëren.

Ik bedoel, ik heb nog steeds geen baan, maar ben wel begonnen met een cursus en ben betrokken bij een stichting, Hartverwarmend Wijs, waarbij ik mee zal helpen ontmoetingsmiddagen voor jongeren te organiseren. Ik heb de kwijtschelding van mijn studieschuld aangevraagd. Ik ga nooit meer terug naar de kunstacademie. Ik woon nog steeds niet samen omdat we dikke sukkels zijn die geen inkomen hebben (volgens de oude paradigma's dan… en volgens de nieuwe lukt het ook nog niet echt). En ik doe nog steeds hier en daar wat oppaswerk. Bijna zou ik op de markt gaan werken, maar dit ging om praktische redenen niet door. Hopelijk hoor ik daar nog van.

Volgens de astrologie is zelfexpressie heel belangrijk voor mij. Het niet uiten van mijn waarheid maakt me ziek. Ook moet ik zo nu en dan primair reageren, vanuit de emotie dus, al heb ik hier geen controle over en speelt dit zich voornamelijk thuis af. Rode energieën. Maar ik kan dan wel weer heel goed mijn gevoelens communiceren om alles te luchten. Gelukkig maar. Ik ben een koppige, consciëntieuze, creatieve, dienstbare steenbok, die het zichzelf heel moeilijk kan maken met zelfkritiek en perfectionisme, en een intens gevoelsleven heeft dat geuit moet worden. Over mijn kracht en mijn groei heb ik niet zoveel controle, waardoor ik soms niet op gang kan komen, en vaak moet stoppen met dingen en weer terug naar mijn gevoel moet gaan, ondanks mijn plichtsgevoel. En dan knalt er ineens weer van alles uit, maar dit speelt zich vooral thuis af. Ik heb een onzeker stukje in me dat veiligheid en erkenning nodig heeft, maar reizen maakt me juist gelukkig. Ik ben voorzichtig en wat betreft creativiteit heel gevoelig voor kritiek. En ik hou niet van oppervlakkig geklets. Getuige deze blog, lekker samen de diepte in. Gelukkig hoef ik er niet over in te zitten dat ik aan het navelstaren ben, want dat staat gewoon in mijn horoscoop!

Ik ben niet erg toegerust voor een volwassen leven in deze maatschappij, doordat ik een gerafelde lappendoek van een cv heb, omdat het schoolsysteem mij als een wrak heeft afgeleverd. Maar gelukkig geloof ik erin dat deze maatschappij aan het instorten is, dat wil zeggen, de oude paradigma's die het systeem instandhouden. Is dat even fijn voor mij?! Niet dat ik zo'n verlicht persoon ben, ook ik laat mij vaker leiden door angst dan ik zou willen. En niet dat werkeloos achteroverzitten en wachten tot het paradijs ontstaat zal helpen, beste innerlijke therapeut. Maar ik ben een stuk verantwoordelijker en hartgerichter geworden, en ik heb het grootste deel van mijn shit al opgelost toen mijn chronische ziekte anderhalf jaar geleden de pas uit rees, dus nu kan ik met een min of meer schone lei de vormgeving van de nieuwe wereld gaan co-creëren. Die chronische ziekte heeft me ondanks al mijn affirmaties niet losgelaten, en ik gebruik veelvuldig medicatie, wat veel mensen uit het spirituele wereldje veroordelen. Dat maakt me boos en verdrietig, hoe weten zij nou wat mijn lessen zijn? Maar goed, op zo'n moment zal ik dan wel weer assertief moeten zijn enzo. Ik weet het ook allemaal niet. Volgens mijn horoscoop wek ik trouwens de indruk van wel. Maar ja, dan komt daar weer die ongeaspecteerde Mars in een onderschept 4e huis op Boogschutter.

Intuïtieve inzichten ontvang ik meestal via helderweten: zomaar iets weten wat ik een moment daarvoor nog niet wist. Iedereen maakt gebruik van deze vaardigheid, al kan het ondergesneeuwd zijn, of is er een andere intuïtieve vaardigheid (zoals heldervoelen, helderhoren, helderzien) dominanter. Dat leer ik allemaal op mijn cursus Intuïtieve Ontwikkeling. En dat ga ik dan weer lekker communiceren, want dat is mijn missie. Weet ik.

De blauwe kaars had een enorm dikke tong en van dat soort dingen zou ik wel foto's willen maken om op facebook te zetten en geliked te worden, maar eigenlijk boeit dat me ook niet meer, maar er komt niets voor imponeerdrang in de plaats en dan voelt het weer leeg, meneer Boeddha, wat moet ik daarmee doen? Voor ik het weet heeft mijn pijnlichaam het als als een pacman opgevroten. Volgt iemand nog wat ik allemaal zeg? Sorry voor mijn sarcasme dan, en dat ik niet lieve en aardige blogjes schrijf, dat is mijn duistere kant. Net als die dwerghamster op Animal Planet die de lente, zomer en herfst heel koddig bloemetjes verzamelt, maar ook dode vogels, en die dan de hersenen van deze vogels in de winter leeglepelt met zijn slagtanden. De duistere kant van de dwerghamster. Al heette die eigenlijk een m-m-m-haas, maar hij zag eruit als een dwerghamster en op deze manier is het beeldender. Want ik wil tenslotte wel neurotisch eerlijk zijn, want dat doe ik graag. Dat is dan weer een eigenschap van een steenbok. Gelukkig heb ik ook de angstaanjagende duistere kant van een dwerghamster. En vind niemand dit duister sarcastisch. Denk ik. Maar ik heb mijn Tweelingen onderschept, dus hoe kan ik dat weten?

Uhm, nog meer windeieren? Wat betekent dat eigenlijk, windeieren? Die hebben je niet gelegd. Maar jij legt juist windeieren, ze leggen jou niet! Dus dat is een stomme uitdrukking. Nou, ik moet zeggen, mijn gerafelde cv legt mij heel veel windeieren. Maar gelukkig eet ik sowieso geen eieren, dus dat scheelt. Met andere woorden, ik solliciteer niet op kutbaantjes. Dat lukt niemand in deze tijden, dus waarom zou het mij wel lukken? Ik richt mijn energie liever op constructievere zaken. Zoals dus die stichting. Want ik ben stiekem wel een beetje idealistisch maar ook naïef, dus ik durf mijn idealen niet echt krachtig neer te zetten. Maar dat ga ik leren. Goeie intentie voor het komende jaar.

Nog meer woordenkots? Mwah. Verder maak ik niet zoveel mee. Behalve dan iemand met een Kundalinicrisis, dat was me een ervaring. En een gecold-turkey-de gameverslaafde. En een identiteitscrisispersoon. Enzovoort. Maar daar ga ik allemaal niet over schrijven omdat mijn sarcasme alleen mij moet treffen omdat mijn ascendant Maagd is. En bovendien zou ik ook wat fatsoen moeten hebben maar daar ben ik niet zo goed in. Ik knoei bijvoorbeeld altijd met eten en ben een hork als ik drie zoenen moet uitdelen. Zelfs nu ik een vriendje heb en enige ervaring met intimiteit. Daarom juist. Denk ik. Oei, dat was dan wel weer hartverwarmend eerlijk. Maar dat doe ik ook graag. Want daarmee maak ik mezelf lekker kwetsbaar en mijn nieuwe paradigma is dat dat een schone zaak is, kwetsbaarheid. En dat meen ik. Want ik durf best sentimenteel te zijn. Sterker nog, ik krijg vaak tranen in m'n ogen als ik naar een boom kijk. Maar dat zal mensen dan wel weer niet boeien. Dat ik bomen knuffel, is vast ook weer een brug te ver. Maar ik voel dan dus wel meteen die rust van een boom en hoe mijn chakra's geheeld worden, dank je, boom. Huilen bij een ontroerende scène naast mijn moeder op de bank gaat me dan weer wat minder goed af.

Dit is de meest eigenaardige blog die ik ooit heb geschreven. Nieuwe overtuigingen botsen op oude energie die al veel te lang op deze blog rondhangt. Ik heb overwogen om een nieuwe blog te maken, maar ik vind dat ik prima in staat ben om een nieuwe energie neer te zetten en me niet te laten bevuilen door oude energieën. Sarcasme, humor, brengt energieën weer in beweging. Da's dan wel weer bewust van me. Dat dan weer wel. Eergisteren heb ik nog gegruweld bij Hans Teeuwen z'n Beatrix (snapt iemand de brug?). Overigens was Beatrix steeds de voorbeeldhoroscoop in mijn astrologieboek, dus ik weet nu heel veel van Beatrix haar opvoedmethoden.

Eigenlijk zijn heel veel schrijvers best spiritueel in hun taalgebruik. Zoals Vrouwkje Tuinman. Maar dat was met opzet, dus dan betekent het nog niet dat ze het niet veroordeelt. Maar wat kan mij Vrouwkje Tuinman schelen? Ik ben toch superieur in mijn inzichten enzo? Onee, nu raakt het verstrikt in mijn aura omdat ik een raar verzetspatroon maak. Even Vrouwkje Tuinman als een schim door mijn glazen lichaam laten zweven zonder een indruk achter te laten. Hè, dat lucht op.

Dit is echt een vreemde blog. Sorry dat ik jullie er steeds van beschuldig dit niet met betrokkenheid te lezen, maar dat is eigenlijk een signaal van een onbewust, nu bewust, deel van mij dat zegt "je moet er zelf betrokken genoeg bij zijn om het te schrijven en lezen. Doe het voor jezelf!"

Zo, dat lucht op. Goed kerstfeest allemaal.

maandag 9 december 2013

Over artisticiteit en spiritualiteit

Uit mijn horoscoop:
You’re better off drawing inspiration from individuals in your life to continue constructing a new path for yourself, as encouraging Jupiter in your one-on-one angle connects with ambitious Saturn in your hopes house, a process that began in July and will go on until next May.

Inderdaad heb ik al sinds de zomer steeds iemand in mijn kennissenkring gehad die mij enorm inspireert. En die inspiratie is ook steeds net wat mijn weg een stukje verder legt. Die inspiratie komt van bar weinig andere terreinen in mijn leven. Eerst was het Delphine, die mijn creativiteit weer nieuw leven inblies (zie hier). En een tijdje later was het Willemein, die spirituele verbinding uitdraagt, maar zelf ook schrijft.
Ook korte ontmoetingen kunnen mij heel erg prikkelen, zoals bijvoorbeeld de kennismaking met een vriendin van mijn vriend, die in een artistiek wereldje studeert, woont en leeft.

Ik ben zelf uit een artistiek wereldje gestapt waarin ik dag in dag uit bezig was met artistieke zelfexpressie, heb een volledige ommekeer gemaakt van individualisme naar gemeenschapsbewustzijn, en sindsdien ben ik een beetje verdwaald geweest, zonder handvatten om mijn creativiteit weer te laten bruisen zoals voorheen, of dit in overeenstemming te brengen met mijn nieuwe, planeetbewuste en spirituele waarden. Ik ben enorm gaan twijfelen aan mijn identiteit als kunstenaar. Want als ik geen kunstenaar ben, wat dan? Ik ben ook geen sterke gespierde zelfvoorzienende boer! Wat heeft artistiek zijn voor betekenis, doel, richting, in het grotere geheel van deze planeet met economische en milieuproblemen die over gaat naar een nieuwe tijd? Dat soort vragen kwelden me tijdlang: mijn eigen persoonlijke weerslag van de crisis. En het zijn die ontmoetingen geweest die mij steeds een stukje van de weg lieten zien.

Delphine, de psychologe, liet zien hoe expressie zowel artistiek als helend kan zijn.
Willemein, de pionier, liet me zien dat spiritualiteit en persoonlijke creativiteit elkaar helemaal niet uit hoeven te sluiten. Interessant, want de spirituele wereld draagt toch vooral vrij uniforme, kitscherige en smaakloze beelden uit, waarin het eerder om symboliek en inhoud gaat, dan om de artistieke vorm, die mij juist zo kan prikkelen.

De innerlijke weg van occulte zaken, spiritualiteit en heling kon ik temidden van deze twijfels wel begaan, wat onder andere tot het beginnen van een cursus Intuïtieve Ontwikkeling heeft geleid. En nu dat goed en wel is ingestroomd in mijn leven, lukt het me ook weer om 'wereldjes' te scheppen en te genieten van mijn fantasie. Ik schrijf regelmatig aan een verhaal, en doe er het liefst zo lang mogelijk over, niet omdat het als een opgave voelt, maar juist omdat ik zo lang mogelijk van die wereld wil genieten. Ik heb nog wel die schrijfwedstrijd in mijn achterhoofd waar ik sinds 2006 al mijn comeback in wil maken, maar ik schrijf het vooral voor mezelf, en wie weet zend ik het uiteindelijk wel helemaal niet in. En dat is een flinke verandering.

Ik doe al een jaar over een schetsboekje en zo bij elkaar verzameld lijkt één schetsboekje met voornamelijk slechte tekeningen een schamele oogst voor een "kunstenares", maar ik hoef het aan niemand te laten zien, en langzamerhand ga ik ook in mijn beeldende werk naar zelfexpressie toe. Want laten we wel wezen, op de kunstacademie was ik vooral veel bezig met de mening van anderen, waardoor ik met mijn aanvankelijke goede intentie toch was verdwaald. Ik hoef nu helemaal geen artistieke kunstenares meer te zijn, is dat niet heerlijk?

Ik kan beter door de nepheid van een artistieke wereld heen prikken en zien waar het echt om moet gaan - volgens mij dan hè, want natuurlijk is dit weer helemaal individueel. Ik heb een krachtiger intentie tot zelfexpressie: mensen helpen dichter bij hun intuïtie te komen - of dit nu via de weg van alternatieve genezing is, of via de weg van mijn creatieve uitspattingen.

Want zeg nou zelf: ik, een gespierde, fysiek ingestelde boerin die tevreden is met een simpel leven? Doe mij maar het eindeloze en fascinerende rijk van de creativiteit en spiritualiteit, laat mij maar de diepte in zweven... Als ik het spiritueel bekijk, heb ik vanuit mijn bovenste chakra's helemaal naar beneden moeten reizen, om de verbinding met de aarde weer te maken, en nu ben ik er weer bovenop aan het komen, en hervind ik mijn creativiteit, verbeelding en gedachtegoed weer, maar ditmaal met een stevige verankering.

maandag 25 november 2013

Hout

Er is verandering in mijn leven gekomen. De zaadjes zijn ontkiemd en de eerste groene scheuten komen boven de aarde, het element hout uit de chinese leer, dat na water (nieren) komt, de tijd van inkeer die overgaat in de tijd van de groei van nieuwe dingen.

Iets waar ik heel erg naar verlangde is in vervulling gegaan, iets wat me heel dankbaar en gelukkig maakt. Afgelopen zondag was de tweede ontmoetingsmiddag voor hooggevoelige jongeren van Willemein Hofland, weer met dezelfde groep als de eerste keer. En ik voelde die verbinding weer die ik sinds Ecolonie maar één keer heb gevoeld, dat gemeenschapsgevoel, een kring van vrienden. Ik heb me weer kunnen verbinden met gelijkgestemden. Het was heel bijzonder wat er tijdens de gesprekken gebeurde: je komt niet altijd op zulke diepe lagen uit. We gebruikten onder andere de praatstok, waarmee je als enige mag praten, en de anderen dus onbelemmerd luisteren. In zo'n openheid delen wat je op je hart hebt, wat je bezighoudt, is helend, gezellig, interessant en speciaal. Zoals ik al eerder schreef: mijn oude vrienden van de middelbare school, kunstacademie en Ecolonie zijn uit mijn leven verdwenen, op wat aanhalen van oude banden na. Ik heb een tijdlang zonder vruchtbare vriendschappen gezeten. En nu ontmoet ik mensen op zo'n manier, dat ik me echt kan verbinden.

Met het kwijtschelden van mijn studieschuld heb ik de belangrijkste hordes genomen, nog maar twee te gaan en het gaat waarschijnlijk gewoon helemaal goedkomen, verzekerde de decaan mij. En ik heb me helemaal warmgemaakt voor een nieuwe opleiding, Intuitieve Ontwikkeling, die mij handvatten zal geven om om te gaan met mijn intuïtieve ingevingen, helderziendheid, hooggevoeligheid, mezelf afschermen en van binnenuit krachtiger maken… om dit op een veilige manier te leren controleren. Zodat ik de keuze heb wat binnenkomt en wanneer ik reageer op een (onbewust) appèl van iemand anders.

Als klap op de vuurpijl heb ik bericht van de biomarktvrouw waar ik - vrij informeel - had gesolliciteerd: ze kan mijn hulp gebruiken in de kerstvakantie. Dat komt dus helemaal goed uit met mijn opleiding, die de gangbare vakanties ook aanhoudt, en zo kan ik mooi uit de reiskosten komen. Eerst was een belangrijke belemmering voor het volgen van die nieuwe opleiding het geld. Maar vanaf het moment dat ik besloot dat ik het wilde, stroomt er van alle kanten ineens precies genoeg geld toe, waardoor ik de opleiding kan betalen!
Het voelt allemaal als logische stappen vanuit mijn huidige situatie. Vorig weekend schreef ik elders over het volledig aanvaarden van mijn huidige situatie, waarbij mijn 1e chakra plotseling helemaal opende. En een week later… is verandering het thema. Pas toen ik aardde, kon die verandering weer gaan stromen.

Het leuke is ook: ik kan de helft van de week bij mijn vriend zijn, en de andere helft ben ik in Sneek. Zo zien wij elkaar ook regelmatig en hoeven we elkaar minder lang te missen.

Bewijsdrang

Ik ben net bij mijn vriend vertrokken na een heerlijke, ietwat saaie - want geen internet - vakantie van mijn familie… en meteen kom ik weer terecht in een soort innerlijke vechtkuil.
Nu ik weer dingen DOE, in plaats van alleen maar te ZIJN in die onbestemdheid en leegte en 'water'periode, komt mijn oude bewijsdrang en prestatiedruk bij mijn familie weer naar boven. Verantwoorden wat ik doe, dat ik moet bewijzen dat ik interessant, daadkrachtig en verstandig ben, en op weg naar succes, dat mijn keuzes de juiste zijn. Dit is de energie van het derde chakra, de zonnevlecht, met de kleur geel. Mijn zonnevlecht voelt soms echt als een open wond, patronen komen boven om te worden geheeld nu ik die weer heb geopend in de aanvechting van mijn studieschuld. En je zonnevlecht wordt gegeeld (haha, typefout, ik bedoel: geheeld) door je wil te testen op uitdagingen: daarmee bouw je kracht op. Je weet wel, die tekst: I asked for strength, and God gave me challenges.

Mijn blokkerende neiging is om me helemaal af te sluiten om maar niet over mijn bezigheden te hoeven praten met mijn familie. Ik krijg meteen heel sterk de wens uit huis te gaan en niet naar het op handen zijnde sinterklaasfeest te gaan etc etc. Maar dit is vluchten, binnenhouden, opkroppen, en dit veroorzaakt eczeem, het begint meteen al te jeuken. Bovendien lukt het me toch niet om helemaal stil te zijn, als er een appèl op mij wordt gedaan.

Iets wat ik juist vaak doe, wanneer ik geregeerd word door die bewijsdrang, is als een spraakwaterval mijzelf te verantwoorden en bewijzen, mezelf in bochten te wringen op jacht naar erkenning, waarna ik helemaal kwetsbaar en leeg ben. Beide manieren, afsluiten en helemaal opengooien als verbaal verweer, zijn niet echt handig. Bij de eerste manier onderdruk ik mijn emoties, bij de tweede laat ik me erdoor leiden.

Willemein kwam tijdens de ontmoetingsmiddag met een oefening, waarbij ze haar wijsheid deelde dat onze reactie op een wens vaak is om de vervulling hiervan buiten ons te zoeken. Zodra je een baan wenst, op zoek te gaan naar een baan op internet. In plaats van naar binnen te gaan, onderzoeken welk verlangen en gevoel hieraan ten grondslag liggen. Bijvoorbeeld het verlangen om je nuttig te maken. En vervolgens kom je dan uit op het gevoel van nuttigheid: hoe voelt dit, hoe zou je eruit zien als je je zo voelt, wat voor scenario kun je daarbij bedenken? En van daaruit trek je volgens de wet van resonantie aan wat bij deze oorspronkelijke wens past, als hij dan nog van toepassing is.

Eigenlijk komt die wens me me aan mijn familie te onttrekken voort uit een onderliggend verlangen naar innerlijke beheersing. Om gecontroleerd en vrolijk te kunnen communiceren over waar ik mee bezig ben als dit mij wordt gevraagd, vanuit mijn innerlijke kracht en zelfvertrouwen, zodat niets mij van mijn stuk kan brengen. En zelf kan kiezen wat ik wel en wat ik niet vertel, het in een fijne sfeer kan laten.

Terwijl ik dit schreef, had ik bovenstaande nog niet aan mijn moeder verteld. Nu heb ik haar inmiddels van al mijn stappen bijgepraat. En het ging precies zoals ik had gevisualiseerd. Na het gesprek verving ze een verwelkte roos uit de vaas voor een nieuwe mooie, juist toen ik de kosmos even bedankte. Wat een mooi teken.

vrijdag 15 november 2013

Guerilla van mogelijkheden

Ik ben mijn agenda aan het volplannen met ontmoetingsdagen, aanloopdagen, open dagen, rondleidingen, evenementen, meewerkdagen: eendagsvliegen waarmee ik in één klap mijn saaie leven opvrolijk en me praktisch oriënteer op mijn droom.

Een tijd geleden schreef ik al dat het me moeite kost om romantisch te verlangen. Ik denk dat ik meer boeken zou moeten lezen. Neil Gaiman en Arthur Japin, twee van mijn favoriete auteurs, herinnerden mij eraan dat je boeken leest om je verbeelding te prikkelen, te voelen dat er anderen zijn geweest die je worstelingen hebben gevoeld, die lessen leren waar je nog nooit van gehoord hebt, die aantonen dat de wereld niet zo hoeft te zijn als die is, maar dat er andere mogelijkheden zijn. Het veranderen van dingen begint tenslotte met het veranderen van je zienswijze, zoals een rotspartij verschuift als je een andere positie inneemt, met dank aan Japin. En alle dingen die aanwezig zijn in de kamer waarin je zit, zijn begonnen met een droom, met dank aan Gaiman.

Ik heb een weg gekozen die niet altijd even duidelijk is: die naar een zelfvoorzienend leven. Geld en het gebrek eraan steken een spaak in het wiel. En na een aantal ontmoedigende ervaringen met vrijwilligen, het verkijken op wat er allemaal bij komt kijken (een heleboel strontscheppen en akelige bazen) is het met de motivatie ook spaak gelopen.

Frappant is dat zowel ik als mijn vriend vrijwel dezelfde magere hoeveelheid geld op onze bankrekening hebben staan als een jaar geleden. Dat hier het afgelopen jaar noch iets vanaf, noch iets bijgekomen is. Het is bevroren, stroomt niet in en uit, we winnen niets, we verliezen niets.

Ik ben inmiddels op zoek gegaan naar gelijkgestemden. Dit gaat druppelsgewijs, zoals alles druppelsgewijs gaat in mijn leven, aangezien mijn tank noch halfvol, noch halfleeg is, maar ik het kraantje geregeld kwijt ben.

Veel werken kan ik dus niet. Niet dat er veel banen zouden zijn, als ik me met solliciteren bezig zou houden. Maar mijn antwoord op de crisis is toch: zelfvoorzienend gaan leven. Ik stroop de website De Omslag af, ik leen het tijdschrift Genoeg van de bibliotheek, ik verdiep me in woongroepen en ecodorpen in Nederland, ik doe aan zelfstudie in de esoterie door boeken te lezen en kennis uit te wisselen met spirituele vrienden, ik google me suf. Ik weet dat ik het kraantje van mijn energie weer zou kunnen openzetten als ik uit al deze mogelijkheden het spoor naar vruchtbaar land weet te vinden. En ik weet ook dat ik mijn tegenstribbelende lijf heel regelmatig in de ruststand moet zetten, als een zaadje in warme donkere aarde moet begraven - metaforisch gesproken dan he.

En ik heb iets gevonden. Mijn vriend zei "maar ik zie niet wat dit te maken heeft met zelfvoorzienend leven" - een opmerking die mij verwarde, omdat het voor mij klinkklaar was dat alles waarmee ik resoneer een stap in de goede richting is. Ik ben in een initiatief gestapt van een lieve pioneer van hooggevoelig netwerken. Een jongere, net als ik, die zichzelf wil openstellen voor zinvol contact met andere anderszijnden. Ze organiseert ontmoetingsmiddagen waarin je kennismaakt met een klein groepje gelijkgestemden, die resoneren met haar idee. Het initiatief staat nog in de kinderschoenen, de eerste nieuwsbrief is net verstuurd, maar ik wil meehelpen dit vruchtbare idee te doen groeien door ontmoetingsmiddagen te organiseren in het noorden des lands.

Wie weet wie ik tegenkom?

woensdag 9 oktober 2013

En dan de herfst

Lieve herfst, wil je me voeden
geduldig, met je wegebbende rode warmte
en me herinneren aan de kooltjes
en niet aan de kapotte rug?
ik ben voor het eerst in mijn leven
substantie aan het oogsten
nu mijn hartekreten en al wat ik verder nog bedacht
mijn identiteit niet meer vormgeven
voor het oude komt niets nieuws in de plaats
maar ik blijf voortbestaan
zoekend en een heel klein beetje
tastend
als een dikke slak.

IJle zomer

warmte sijpelt traag als opgebruikte zuurstof
mijn lichaam binnen
onder mijn voeten vormt zich een zanderig opstapje
naar een uitgewrongen toekomstbeeld
wacht - ik loop te snel
en herwin mijn pas
de samencirkel is rond, nu kunnen we echt beginnen, zoals altijd
en verzadigd van leegte
blijf ik twee kopjes vullen -
een slechte gewoonte
maar ik oogst tenminste slangenvellen
en voed mijn koude bloed
nog te ijl voor deze zomer

Lege lente

de plant is ongestut, glijdt weg
klaplong
ik kon mezelf niet meer overeind houden en
een ijselijke leegte drong mijn buikholte binnen
opgehangen aan de kapstok van een ruggengraat
dagen als elastiek, de rek eruit
en over dit alles heen hult
de geest van de lente
mijn gezicht in een waanzinnige glimlach

Winter - een grijze massa

en dan wordt het taai, 
uiteengetrokken als draadjesvlees
een grijze massa
ontdaan van sappen
beenderen werpen kleurloze schaduwen op een wang
ogen zijn verzadigd en leeg
ronde vlakke cirkels
zacht en koud als sneeuw
eieren kunnen alleen een beetje tegen elkaar aanrollen
kapotbreken en dan
de ultieme versmelting:
dood.

dinsdag 24 september 2013

Sunrise

Sommige periodes in je leven zit je op het juiste spoor, maak je dingen mee, heb je geen interesse om terug te kijken naar het verleden. En sommige periodes lijkt het verleden opzoeken het enige dat toegang geeft tot sterke emoties en ervaringen. Ik probeer er niet over te oordelen. Natuurlijk is het fijner om in zo'n eerste periode te zitten, maar ik heb ervaren dat een bloeitijd wordt afgewisseld met een tijd van leegte. Zoals de herfst en de winter volgen na de zomer.

Ik heb uit de bieb een cd van Norah Jones geleend. En wanneer ik het eerste nummer opzet, is het alsof een toverspreuk alle sentimentele laatjes in mijn hoofd opentrekt en herinner ik me Thomas, de peuter waar ik op paste in Ecolonie. Ik herinner me hoe we op Sunrise aan het dansen waren, in die immer schone, want om de dag door mij gestofzuigde, rustieke kamer. Hij straalde helemaal, met zijn bolle, guitige, ondeugende gezichtje. Ik ging zitten op een poef en hij kroop op mijn schoot. Ik had mijn vriendje net gedag gezegd, voor het eerst in onze relatie waren we gescheiden, en alles was even onzeker, hing af van mijn liefde voor hem. Ik miste hem enorm, maar toch was zo gelukkig, alle energie en pijn en emotie stroomde door me heen, dat ik meezong, 'oehoeoe'... En tot mijn verbazing deed Thomas mee, normaal zo onhandig en opstandig, met een vanzelfsprekendheid en zuiverheid in zijn jonge stem die me diep raakte. Het was één van de laatste keer dat ik op hem paste.

Het lijkt alsof iedereen die ik daar ontmoet heb, verder is gegaan. Er zijn baby's geboren, nieuwe opleidingen gestart, relaties begonnen, er zijn mensen verhuisd en iedereen heeft zich verspreid en gaat helemaal op in zijn of haar nieuwe leven, heeft nieuwe vrienden, en daar hoor ik niet meer bij. Ik ben gevoelsmatig nog zo verbonden met die vier maanden in Frankrijk. Ik heb in de tussentijd nauwelijks iets van de grond gekregen. Ik heb anderhalve maand een reis naar Engeland en Ierland ondernomen, op zoek naar dezelfde ervaring. Ik heb voor twee maanden een zomerbaantje gehad, jazeker. Maar de overige 6 maanden heb ik geen reet uitgevoerd, om het maar eens onrespectvol te zeggen. Ik kon geen vast werk vinden, ik kon maar niet beslissen over de kunstacademie (waar ik overigens dit jaar niet naar terug ben gegaan) en de vruchteloze grond van mijn geboorteplaats deed mijn zintuigen verwelken.

Maar niet getreurd, als antwoord op deze blog kwam ik deze tekst tegen:



woensdag 4 september 2013

Verzamelen

kamille, rustgevend en ontkrampend

De nazomerzon straalde vandaag in een diepblauwe lucht. 's Ochtends vroeg sprong ik op mijn fiets, en toen sprong ik nogmaals op mijn fiets, omdat ik eerst mijn band moest oppompen, en ging uit foerageren. Onderweg zag ik een haveloos geklede, bekende langharige kop, met een al even haveloze hond aan zijn zijde: mijn filosofiedocent van de kunstacademie, verdiept in één of andere existentiële kwestie, die mij het verschil tussen de rationele en de artistieke kenwijze heeft bijgebracht, college's waar ik dierbare herinneringen van koester. Hij bleek ergens aan de weg te wonen.

 guldenroede, goed voor de nieren, diuretisch en ontzurend

De baan van de zon begint al zichtbaar te zakken en wordt roder van toon, waardoor alle kleuren opvlammen. Dit is de natuur op haar weelderigst. De eerste blaadjes zijn geel geworden en afgevallen, maar de temperaturen zijn nog heel zomers, vlinders fladderen rond uitbundig bloeiende bloemen, en de ene na de andere fruitsoort is rijp om te plukken. 

 bramen om jam van te maken en om in te vriezen voor smoothies, en afgevallen appels voor appelmoes

Ik ben op zoek gegaan naar een aantal kruiden die ik graag gebruik om thee van te zetten. Kamille, guldenroede en frambozenblad hebben alledrie een heerlijk zachte en zoete smaak, en bovendien hebben ze prettige eigenschappen die op dit moment bij me passen, hetgeen ik voornamelijk met mijn artistieke kenwijze heb gededuceerd. 

frambozenblaadjes (samentrekkend, maar staan er vooral om bekend goed bij zwangerschap te zijn, iets waar ik op dit moment overigens geen last van heb) die op zolder hangen te drogen 
Na 5 km begon mijn binnenband op een angstwekkende manier door mijn buitenband heen te stulpen (helemaal gaar) en even later was het *pang* en mocht ik lekker teruglopen door het Friese platteland in mijn warme lange broek. De gedachte 'dit zal ik nog gaan missen in de winter' spookte even door mijn hoofd, maar de nazomer brengt deze melancholie nog ruim in balans met haar overvloedige gaven. 

dinsdag 27 augustus 2013

Interview


Delphine, a friend who I met in Ecolonie, is doing a project on her blog. She is asking her creative friends about the ins and outs of their creative processes and she's published two interviews so far. This is mine:

http://kakurenaide.blogspot.nl/2013/08/whats-your-creative-process-series-part_26.html

I recommend you to read the other one as well, and just go along and follow her blog while you're there, because it's awesome! She lives in the middle of Brussels in a lovely home, writes songs and makes photo's and shares bits and pieces of her life on her blog. Her style of integrity, self-healing insight and fertile creativity really resonates with me. She has been an inspiration in my process of getting a grip on my own creativity again.

maandag 26 augustus 2013

aan de achterkant van

Ik heb ruimte. Laat ik daarmee de toon zetten. 

Het is niet nodig om los te laten, maar wel om stukjes van je ziel, die zijn achtergebleven, terug te roepen. En ook om ruimte te laten ontstaan, vanuit je midden, waarin je vrijelijk en genotvol kan ademen. Abstracte gevoelens echoën in een leegte die zojuist nog gevuld was. Mijn geliefde weeft me voor: en die zullen zich samenvoegen tot een herkenbare vorm. Maar eerst mag ik ermee zitten. Ik rust op mijn lauweren. 

Ik weet niets meer. Ik omhul een groot onbekende, ben zwanger van niets, opgeblazen van meer en lucht en dansend in mijn stilstand. Mijn ogen vliegen over vlindervluchten, vlechten blauwe luchten samen met autowegen, haken voor een moment vast aan een persoon, iemand met haar en blote huid en kleren, met zijn eigen keuzes en karakter en achtergrond, en verplaatsen zich dan als een gouden spoor in de lucht die ik bekijk. Mijn mond brandt van smaak. Kippenvel rolt langs mijn schouders naar beneden, naar boven. Mijn armen bevatten het verlangen omhoog te reiken. Mijn voeten gaan nergens heen, zelfs als ze bewegen.

Het genot van het aanschouwen van de wereld als je ergens bent vertrokken, en alles kan gebeuren. Je gebeurt en je mag kiezen wat je ziet. Je mag kiezen dat je de mooie dingen ziet.  

Na een reis, kort of lang, uitstappen en stilstaan, daar, waar je staat, en voelen hoe je bekken zich opent en volzuigt en leegstroomt, zoals slapende ledematen doen, voelen hoe de reis van je af dampt. 

In de spiegel kijken en niets zien dan wie je bent, heel, gewoon, prachtig. Er is niets meer om te willen, om te bereiken, om je aan te trekken. Stilte implodeert in je borstkas. Vertrekken is een beetje doodgaan. En alles wat overblijft is de schittering op metaal, als een sieraad voor je geheugen. 

De indruk die boeken uit je jeugd kunnen achterlaten




Toen ik net terugkwam uit Ierland, heb ik Heksenkind van Monica Furlong herlezen. Ik herinnerde het boek me door de geur die met de wind meegevoerd werd over het schrale land van County Clare, waar we verbleven. Het was een rare verbrande geur, en ineens viel me in: dat is turf. Hier wordt turf afgestoken. Ik herinnerde me dat uit Heksenkind, dat ik als kind gelezen heb. Een poëtische half-herinnerde zinsnede, die ergens was blijven hangen en zo ineens de werkelijkheid aanraakte.

Er kwam meer terug. Juniper. Het tweede deel van de reeks heet Juniper, en gaat over een meisje uit Cornwall, dat vernoemd is naar de struiken met gele bloemetjes en zoete geur die overal groeit. Een heideachtige, weerbarstige struik die me in Nederland niet eerder was opgevallen, omzoomde het terrein in Ierland. In de herfst zouden de gele bloemen veranderen in bessen, jeneverbessen, zo leerde ik. Juniper betekent jeneverbes.

Het helingscentrum met groentetuin in Ierland was een teleurstelling, en ik kon me niet voorstellen hoe je een bevredigend leven zou kunnen leiden op die schrale grond. Maar de herinnering aan dat boek, het op te zoeken in de boekenkast, en het te lezen, maakten het voor mij mogelijk het in een kader te plaatsen. Dát is waar mijn droom met de natuur te leven in Ierland vandaan kwam. Het boek speelde zich niet eens in Ierland af, zo bleek, maar op een eiland tussen Wales en Ierland. De hoofdpersoon, een jong meisje, werd door de plaatselijke dorpsgenezeres, de Juniper uit het eerste boek, uitgenodigd van haar de magie van het genezen te leren. Ze verhuisde naar een groot wit huis op een klif, waar altijd versgebakken brood klaarstond, en waar ze een eigen kamer had waarin ze wakker werd bij het licht van de zon. 's Ochtends moest ze de koe melken, er was een enorme cirkelvormige kruidentuin met allemaal mysterieuze kruiden en ze verbouwden groenten. Zo had ik het me voorgesteld. En toen ik zag dat dit een kinderdroom was, iets uit een vorig leven, dat ik desondanks kon aanraken via mijn fantasie, was het goed.

Soms is de verbeelding belangrijker dan de werkelijkheid.

dinsdag 20 augustus 2013

maandag 19 augustus 2013

Reflectie op creativiteit, loslaten en oogsten

Ik ga niet meer terug naar de kunstacademie. Het komende jaar ga ik iets anders doen.
Ook laat ik een heleboel mensen los, echt los, in het besef dat onze weg die een tijdje samen opliep tot een einde is gekomen, zonder wrok. Mensen uit Ecolonie, van mijn reizen, van mijn middelbare school.

Dit geeft allemaal een heleboel ruimte. Ik heb voor mijn hart gekozen door de kunstacademie te gaan doen, nu moet ik voor mijn hart kiezen het niet meer te doen. En echt vertrouwen op mijn hart betekent dat ik niet bang moet zijn voor die studieschuld en dat ik mijn verantwoordelijkheid daarin aanga.

Ik wil meer gaan doen met creativiteit en spiritualiteit, roep ik al een tijdje. Maar eerlijk gezegd blokkeer ik mezelf daar behoorlijk in. Ik weet niet meer hoe ik artistiek bezig moet zijn. Vanuit welke bron ik moet creëren, waarom ik het nog zou moeten, en wat. Ik haal niet meer het gevoel van voldoening uit de methodes die ik eerst had als typisch romantische kunstenaar: creëren vanuit mijn emoties, Sehnsucht, een onbestemd gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde en verlangen me te verliezen in innerlijke droomwerelden.

Ik heb niet zo vaak die Sehnsucht meer en melancholie is een zeldzaam goed geworden. Ik heb sterkere, vrij aardse ideeën gekregen over wat er tussen hemel en aarde is, ik vlucht niet meer in mijn hoofd, ik verwerk mijn emoties op een andere manier, vooral door erover te praten met mijn lief - ook een romantisch verlangen dat vervuld is. Ik heb het idee dat mijn spirituele ontwikkeling mij heeft doen inzien dat mijn drijfveer altijd pathologisch is geweest.

Ben ik nog wel een kunstenaar? Kan ik het kunstenaarschap zomaar afleggen? En wat betekent dat voor mijn identiteit? Veel kunstenaars zijn door een soortgelijke crisis gegaan, die uiteindelijk hun kunstenaarschap juist verdiepte. Deze gedachte, en mijn angst voor het onbekende, hield mij tegen de kunstacademie echt los te laten. Ook zat ik nog vast aan Ecolonie en de hoop dat anderen die ik ontmoette mij voor zouden gaan in het verwezenlijken van een zelfvoorzienend, zelfcreërend, spiritueel ingesteld leven. Maar ook al heb ik gelijkgezinden gevonden, dit moet ik nog steeds zelf doen.

Deze inzichten zijn een rijke oogst van de afgelopen anderhalf jaar, toen ik het roer omgooide en ondanks onderstromingen en tegenwind trachtte op de nieuwe koers te blijven. Nu is het aan mij dit te gaan verankeren.

vrijdag 9 augustus 2013

je bent dichterbij dan mijn gedachten

woensdag 7 augustus 2013

Lovebirds

Hebban olla uogala nesta hagunnan hinase hic anda thu uuat unbidan uue nu*

Enes en ik zoeken een plekje om ons te nestelen. Waar weten we nog niet. 




*De eerste zin in het Oud-Nederlands: 'Hebben alle vogels nestjes begonnen, behalve jij en ik. Waarop wachten we nu?'

woensdag 31 juli 2013

two hearts and a daisy flower

When I walked on the beach, the same thought occured to me three times.
Everytime I looked down, I found something


dinsdag 30 juli 2013

rest now, little moth


this city, no matter how lovely, is not where you belong

zondag 28 juli 2013

Aapjes

to be senseless, to change my plans for you

Mijn vriendje en ik blijken keer op keer dezelfde weg te volgen, uiterlijk en innerlijk. We zijn klaar met reizen zoals we tot nu toe hebben gedaan: ergens naartoe gaan, voor onbepaalde of bepaalde tijd sloven in een zelfvoorzienende gemeenschap, en dan weer terug naar onze ouders gaan. Het boerenwerk ligt ons niet. We willen weg bij onze ouders. En we willen meer met onze creativiteit, spiritualiteit en heling doen.

Op één van onze reizen kwam er een Zuid-Amerikaanse man naar ons toe, die zei dat Enes ogen vol leven had, en dat hij er jaloers op was dat we samen onze reis door het leven maakten.

We zitten in een fantastische bubbel, maar hoe kunnen we het leven naar buiten brengen dat we samen delen?

zaterdag 13 juli 2013

Lichaam

Daar, waar je adem niet gaat
en je verlangen onbestendig pulseert,
klein leven ontstaat
zonder ooit te ontstaan zonder te sterven

Daar, op je rug - een fontein
bruisend bronwater stroomt
zoals haar zich van zichzelf ontdoet
en bladeren groen ruisen zonder van plaats te veranderen
skeletten en bloedeloze nerven

Daar, in kraters van vergleden hoop,
datgene wat je zoekt en nooit vindt
berusting tot op het bot

Daar, waar handen drukken
groeit dankbaarheid, zo gemakkelijk vergeten
als confetti in een hoek
of een pot zonder deksel

Daar, tussen scherven kristal
waar tred doorheen waadt zonder te voelen
omdat het niet stil is,
het is nooit stil

Daar, in een zilveren chaos
ontdaan van zichzelf
een gevoel van treunis achterlatend.

zondag 7 juli 2013

Wat ik vandaag heb gegeten (of: een culinaire santenkraam)

 Fruitsmoothie met macapoeder, kokosmeel en amandelmelk - en het eerste framboosje uit de tuin!

 Gazpacho en rijstwafels met veganistische kruidenboter en pompoenpitpasta 

 Een sneetje glutenvrij brood met teffmeel en boekweitkorrels

Quinoa met asperge, zongedroogde tomaatjes, olijven en pijnboompitten

En ook heb ik een rijstpudding gemaakt die ik om 6 uur half heb opgegeten omdat ik nog geen zin had om te koken. Dus.

Creatieve blokkade

Leze wie het leze wil.

Ik heb er kortgeleden één van mijn prioriteiten van gemaakt om uit te zoeken waarom ik zo'n creatieve blokkade heb, en wat het trauma is dat erachter zit.

Het zit zo: ik zie er gewoon het nut niet meer van in om te tekenen, schilderen of een visueel dagboek bij te houden. Schrijven gaat nog wel, omdat mijn innerlijke stem dan het krachtigst naar buiten komt en ik zo mijn gedachten kan uitdrukken. Mijn spreekstem is namelijk niet zo sterk en dat compenseert. Maar beeldende kunst: nada.

Kunst maken. 'Kunst'. Expressie. Creatie. Artisticiteit uiten. Schoonheid creëren. Concepten vormgeven. De fantasie vieren. Zinvol? De ultieme menselijke daad, de kroon op het leven, kunst?

Maar voor wie? Niet voor andere mensen, om indruk te maken, dat heb ik lang genoeg gedaan. Egotripperij en afhankelijkheid. Voor onbekenden? Bekenden? Mezelf? Of gewoon onbepaald laten en te pas en te onpas verspreiden als diffuse propaganda voor een onbekend doel. Zien wie het zien wil. Als het aan blijft haken alleen maar mooi.

Met wel doel? De wereld een stukje rijker maken? Kan ik dat dan? Andere mensen inspireren? Dat kan ook op andere, veel directere manieren, bijvoorbeeld door te communiceren met woorden op het moment dat iemand het nodig heeft, ook wel een goed gesprek geheten. Mezelf bevrijden? Maar dat kan ook op veel directere manieren, zoals meditatie. Mezelf te uiten? Maar ik uit alles al wat ik wil uiten!

Uit welke bron? Liefde voor het leven en de natuur? Maar die druk ik al uit door te leven en door te genieten van de natuur. Mijn emoties? Maar die druk ik al uit door te huilen, zuchten, erover te schrijven, mensen te vertellen wat ik ergens van vind als ik boos ben, en goede gesprekken te voeren. Of niet over deze vraag nadenken, en gewoon besluiten: uit wat voor bron dan ook? Maar dat betekent dat ik dat zou moeten herkennen als het zich aandient, en 'het' (de creatieve prikkel) dient zich niet meer aan. Of ik zie 'm over het hoofd, dat kan ook. Omdat ik het meteen verwerp vanuit de gedachte dat het toch geen zin heeft. Of spiritueler zien: de bron als goddelijke kracht die eeuwig inspireert? Of misschien verlangen? Maar ik verlang eigenlijk niet meer ergens naar. Mijn motor is stilgevallen en ik sta waar ik sta en ik ben er blij mee.

Waarom heb ik altijd kunst gemaakt? Uit welke pathologische ambitie? En hoe is deze pathologische ambitie doorgeprikt, de grond in gestampt, een illusie gebleken? En welke wonden moet ik eerst helen voor ik überhaupt weer dat gebied van kunst kan betreden? Wat houdt me tegen om die wonden te helen?

Waarom is kunst eigenlijk zo goed? Me dunkt dat er vooral een heleboel ego bij komt kijken, en maar een klein klein beetje pure schoonheid. Ben ik gewoon teleurgesteld door de kunstwereld omdat die zo weinig oprecht is, zo gestoord en pretentieus?

Of zou ik niet kunst moeten maken omdat het cultureel verantwoord is, maar gewoon omdat ik het wil? Maar ik wil het niet! En ik wil het wel willen omdat het zo lang deel is geweest van mijn identiteit! Omdat ik de serene flow in een creatieproces met niets kan vergelijken. Kunst maken voor het proces, niet voor het resultaat. Om je goed te voelen tijdens het maken ervan. En wat dan met het resultaat te doen? Weggooien? Op je zolder dumpen? Ik haat rommel uit het verleden! Of laten zien, weggeven, verkopen, in gebruik nemen?

Ik bedoel, het spreekt voor zich dat de kunstacademie voor mij traumatisch is geweest, het laatste jaar was ik hartstikke ziek en heb elke druppel creatieve kracht eruit geforceerd om te kunnen blijven studeren, zonder resultaat. Hoe los ik dit creatieve trauma op en wie helpt me erbij?

Ik kan inmiddels wel improviseren in muziek maken, dat kon ik voorheen nooit. Ook heb ik mijn creativiteit in het koken ontdekt en schrijf ik weer aan verhalen. Heeft mijn creativiteit gewoon even andere kanalen gekozen en is om mijn energie te verdelen het kanaal 'beeldend' tijdelijk even afgesloten? Moet ik eerst andere gebieden in mijn leven (zelfvertrouwen, muzikale expressie, genieten van het leven, relaties en liefde) ontwikkelen voor ik weer terug kan keren naar het beeldende aspect? Is er helemaal geen sprake van een trauma maar gewoon van een pauze?

zondag 16 juni 2013

The Boghill Centre

I don't really want to go back into this experience, but it keeps bugging me, until I write it down. The Bughill - sorry, Boghill Centre was not a nice place and a disappointment.

From Monkton, we travelled for 3 days to get to County Clare, Ireland. First we went up to Liverpool, which we both liked. We spent a night in a easy-going hostel, got a 8 persons room for only the two of us and lay two matresses on the ground. Then we went to Dublin and had a great vegan dinner in a Hare Krishna restaurant and saw this guy:

ha ha

Which probably has been the expression we wore most of the time we spent in Boghill.

The Bughill Centre (I know I shouldn't repeat my puns but it's just so UGLY!)

When we arrived, we were hastily pointed to our room, a 8 persons hostel room, with bunk beds. They knew we were a couple. Couples don't spend one month sleeping separated in a bunk bed in a room they share with other people. When we asked if there were other rooms, they showed us a room with one bunk bed and no windows, called 'The Potato Room'. When we asked leadenly if there wasn't something with double beds, we were taken to the edge of the grounds, to a log cabin that functioned as a dump for unwanted furnishings. After a while, a van came to take them away and we were being told that someone would help us with the mattresses. We had to clean out the whole place, if we wanted to stay there. We had to ask again for the mattresses. By that time the owners were nowhere to be found, and we met some other volunteers, who helped us.

Our rather nice shed, and Jack the dog who came to comfort us

There was also a caravan with a bad case of mold, in which the volunteers could watch movies and get a headache

When we saw the owners again (there were three of them, the rudest a Dutch hag) we still hadn't gotten a proper tour of the place. Again, we depended on the other volunteers, to show us everything. We had to clean the first morning, and had to ask, ask, ask. We thought, well, maybe this afternoon we will get an explanation.
'Is there work for the afternoon?' we asked. 
'Well, there's always something to do, but no, if you want, you are free this afternoon. We expect you to be self-motivated here.' 
Confusing. Before they had really given us something from themselves (a tour, a proper explanation), we were already expected to be self-motivated. That's not how it works and it's certainly not how it has to be. I think they wanted us to take the work from their hands, so that they could hide in their house up the road. They literally said this thing about hiding. 

By then, we knew we wouldn't spend one month there. We soon discovered 'bog' means 'swamp', and there were many flies, called midge's. We were so fed up that afternoon that we wanted to leave immediately. But there was a problem. We didn't have a car. We were dependable on those people to get us to the station AND to book a train ticket for us online (there wasn't a public computer and with our cards, we couldn't book). And then what? Go someplace else? No, we didn't want to start something new again - we had decided to stay for a month here for a reason. It was confusing, because the Irish centre we wanted to go to first, cancelled last minute, and when we emailed Boghill, the also got a last minute cancellation and we were very welcome to come, so it seemed to fit perfectly, but didn't turn out well! 

We decided to stay for one more week, to rest from the journey and let things settle in, and then tell them we would leave after another week. After two days, I spoke to the Dutch hag, and said I found it difficult that I didn't know what was expected of me. She said they usually let the volunteers freewheel for a few days, but that apparently I needed more guidance. In practice, 'guidance' meant that when she incidentally bumped into me (two times), she asked if I was alright and gave me work. After one week, we said to them this was not what we were looking for and made it clear that we wanted to leave. 

Weeding in midge hats

The polytunnel, full of shot lettuce and cabbage

Apparently, the weather had been terrible. Only now they could prepare the heavily neglected garden, in June! 

Group picture of the volunteers: me, Enes, Raul (a nice, rather factual Estonian who would answer the question 'do you want water with your dinner?' with 'no, I only drink water before or after a meal. Or both.), Gemma and Albert (two Catalan friends)

All the pictures were made on sunny days, but it also rained a lot. Enes, with his Moroccan blood, was having trouble handling the ongoing wind and the chilliness. The smell reminded me of my happy childhood vacations on Terschelling, so that was comforting and unsettling at once. Sigh. Irish weather. Don't underestimate. 

Truth to be told, after the first two days we weren't putting much effort in it anymore. We complained, judged, were lazy. We also hid in our shed most of the time (think we were inspired by certain someones). Soon we found an unused tv, dvd-player and cd-player. I have spent a lot of afternoons sleeping, even though I wasn't tired. We didn't go somewhere, because the surroundings were barren and uninviting, and we were rather passive about it as well. We were missing Monkton a lot, this felt like a punch in the stomach. We were bored, bored, bored.

BUT. The last weekend, the sweat lodgers arrived. They took over the place, as the owners announced, adding 'we will hide in our house'. We were told that we could help with the work (building up, kitchen work) and could join in with the ceremony for free. And when those people arrived, suddenly the whole tension was relieved, our hearts were opened again, and we let the flow of healing excitement take us along. We worked with pleasure and we worked hard. 

Sweat lodge

All the intentions I had this winter, the dream of learning about healing, have been focussed on the Irish healing centre. To learn from a mentor, to encounter shamanism, to speak with many healers, to learn yoga and 5 rhythm dance and meditate with a group, to be guided and all that stuff. And a big part of that dream came true: learning more about shamanism, undergoing a ritual. The universe gave me a present and a lesson in humility and self-guidance that I took to heart. Carl Big Heart, the shaman, also talked about this. I was reminded that the lesson you get is not always the lesson you want, but always the lesson you need. My whole being was touched and cleansed. 

And after one last day (also the first) of garden work, we were relieved and could finally fly away. 

The last picture: punching the scarecrow

On a final note, a comparison with Ecolonie (of course). Just as Boghill, Ecolonie had a core that didn't feel good. The difference was that Ecolonie rather strict, orderly, patriarchal and gave almost no room for initiative and creativity. The work load was big (40 hours a week, filled in by the manager) and there was a lot of male energy and activity. Here, the energy was mostly female and passive. The work load was low (25 hours a week, filled in mostly by yourself), the cohesion lacking, the organisation matriarchal and you had to use all your initiative and creativity. Order versus chaos - I prefer none. 

Old Hall and Monkton maintained a good - although different - balance, which I came to respect highly. Now I can recognize this balance better, and appreciate it. Thanks.

So that was the end of our journey, and it was a good one. Old Hall was about opening up and relaxing, Monkton was about actively and creatively taking part and Boghill was about getting more confidence. I'm often struggling with speaking up for myself and being independent, and I've grown a little bit stronger now.

zaterdag 8 juni 2013

Monkton Wyld Court

On my journey, I didn't get the chance to continue my blog. But still I want to write about the remaining two places of our journey. This one is the wrapping up of Monkton. It was without doubt the best community-typed place I've ever visited. The goodbye at Old Hall was only a little teary, and the train journey was short. We paid way too much money because we didn't know about the commercial train companies and that you really should book tickets in advance to avoid high prices, just so you know. 

Monkton: a neo-Gothic building from 1848 that was a boarding school once and still focuses on education

How can I begin describing that it turned out even better than expected? And high expectations we had! Tale-telling is that I didn't have a special hiding place, like I had in Old Hall (the apple orchard) and Boghill (the Stone Circle). I felt comfortable everywhere.

It began when we met up again with Nora, our German friend from Ecolonie. In the four months we stayed there last fall, she visited Ecolonie two times. After that, we saw each other two times this long and dreary winter. Most Ecolonie people have disappeared from my life, but with her, the bond stayed strong. Meetings with Nora always open me up to speak about anything spiritual that has happened to me. 

The first evening, still in my traveling clothes, sniffing a delicious gluten free dessert, with Nora behind me at the door

The photo that was taken the morning after we arrived: we were digging in the garden while Nora read to us about gnomes and other nature spirits

And then Nora left us and we were caught up in a quickly-moving stream of events, interesting trips and lessons. We learned about biodynamic agriculture and how it works with cosmic influences. Some days are better for dealing with fruit, some days are root days, it's all influenced by astrologic constellations. One evening, we were busy stirring water in buckets for an hour. 

Stirring

There was a bit of horn manure in the water: manure that had stayed in a cow's horn in the ground for 6 months. We had to stir spirals in the water so that the cosmic energy could enter the water, and then turn the other way around to make chaos. After a while the water acquired a 'muscular viscosity'. Michael, the gardener with the brown curls, compared it anything that you beat air into. 

Rowena was applying for the Housekeeping function, a busy bee that was often mumbling to herself but showed to have a surprisingly clear spiritual vision

Chloe and Amandine spraying the potato beds

After the stirring, the liquid was distributed over the grounds with a brush. This way, the dug-in and damaged earth would heal and be susceptible again to cosmic energy.

A tipi 

The pub

They also gave courses in natural building, led by a broad-shouldered Walesman who built a beautiful house for his family on the grounds, seen below. In a week the course attendants built this 'pub', where you could drink a pint after a hard day's work.

It looked out over the valley, had a leaded/stained glass window and a curious little pair of blinds, maybe in the bedroom of the little boy

Down below, there was the farm with some cattle: two (after a week, one) pigs, some chickens and two cows that looked very thin. 

Cow

Simon, the farmer, lived and ate in a Monkton building, in exchange for milk, cheese and butter. 

The farm

Every Thursday, the volunteers would work for Simon. It was hard work that often included digging, digging and digging, whether it was muck, a to-be-made potato bed or dock, a very insisting weed that you could use to ease nettle stings, but is not being eaten by cows. 

On a day off, we went out to Bridport, a small nearby town with an alternative feel to it: on the market was a local organic stand, and there were three shops with organic products. Also, there was the Red Brick Cafe, where you could eat gluten free brownies and listen to street artists. 

In front of the Red Brick Cafe with the group

And then there was Lyme Regis. This has been the most beautiful coast place I've ever visited!

On our way to Lyme Regis

 The famous cobb on which the end scene of The French Lieutenants' Woman was shot (never heard of it but rented the movie as soon as I got home)

Enes and Chloe

Lyme Regis

More Lyme Regis

We went there three times, a 3 miles' walk away (beautiful! through the valley), and we only had three days off, so go figure. We didn't take a camera, because the walk was heavy enough. But one evening we went by car, to watch the sea. It filled me with longing. It might be a universal thing, the sea filling us with longing. It think the sea is full of undines, elementals that change shape constantly in a dreaming state.

Also, in Lyme Regis we met up again with Richard and Sarah. They are a couple we met in Ecolonie too, two of the people I thought parted ways with me. They happened to live close-by. They reacted on my facebook status that they were in Lyme Regis that day, and we were having a day off and intending to go there anyway, and so we posted. Didn't hear anything, but we felt no worry. We just went to the beach and sat there, thinking: if we are meeting, it will be here. And after a while they walked by, sunglassed (both) and pregnant (Sarah) so we didn't recognise them at first, but then there was a lot of hugging and beaming and exchanging stories.

They were going away from Ecolonie to set up a community of their own in Spain. This we knew. But working on a farm nearby the plot of land they had an eye on, turned out a bit of a flop, Richard told us. After that, they went back to England, and now they miss community life. I don't know what happened, and how about their dream for living in a community, there was no time to get into that because they had to catch a bus. They always were sort of a archetypical presence for me, when I left Ecolonie to be with Enes. "The couple that would start a community." Like, if they would build something I would be there. Enes and me are looking for a place to live, and not really seriously considering setting up something of ourselves - we are way too inexperienced for that - but if there are friends, like-minded and like-goaled people we meet on our journey, we would be really committed to gather and create, somewhere in the future.

This was a really inspiring meeting. Enes and me talked a lot about our dreams and our future afterwards, you know, the stuff that matters. Creating our own story, just as we heard some of theirs again, and staying connected.

(Pregnant! Imagine that! Sarah wore dungarees (tuinbroek). In Ecolonie I had dungarees, and she told me she wanted one as well. I was so happy for her! Her pregnancy, I mean.)


And then there was the cooking. It was done by two inspired, creative cooks that used a lot of non-soaked legumes (and you know what that means!) and were kind enough to put a genuine effort in making gluten and dairy free alternatives for me. The cooks were Catherine and Chloe. The food was lovely. And after I had been in the kitchen a couple of days, they asked for someone to cook for a dinner without guests (so it didn't have to be perfect) and me and Enes volunteered. 

Taking a break on the heated and rushing but very enthusiastic cooking afternoon

Enes making rice pudding for dessert

Happiness

And of the food itself I didn't make pictures because I couldn't think anymore. But it was lovely. I made exotic purple-brown aduki bean-cashew burgers with a lovely fennel and five spices seasoning, Enes made a white stir-fry of cauliflower, onion and white cabbage, and then there was the carbohydrates department: a green-yellow potato-leek-barley leftover from lunch that I warmed up and managed to throw on the ground just before serving. Ten points for that. Luckily, a lot of it was saved but I felt very bad about it. Mostly about not telling. 

The result of cooking on another day, when I assisted Chloe and made savory quinoa with garlic and roasted nuts (which of course was called 'misery sand again' by Rocky, who hated couscous and the like)

Rocky

I learnt a lot about cooking in those two weeks, like matching colors. I've been loving cooking for over a year, when I discovered vegan and gluten free cooking. Surprisingly, for me this seemed to have more tasty possibilities than cooking with meat, dairy and wheat. Now, I got the chance to put this into practice. I've had so much space for my own creativity and initiative in this kitchen that I feel a smily mellow gratitude every time I think about it, and a desire to go back and give and learn even more. On my last day I made a strawberry almond cake, although it was my day off and I had to plan the travelling. But my heart refused to let go. It was the extra day that wasn't planned but we decided to take because we needed to book the next step in our journey, and rest, and enjoy. I ate lots and lots of strawberry cake to cope. 

A goodbye shot in front of the breakfast view

It was so, so, so hard to leave. The evening before, in a cafe in Lyme Regis with our friends Liana, Chloe and Amandine, I just couldn't stop sobbing. I felt like I had to go to the healing centre in Ireland to be true to my dream, but it was like my heart already knew what was coming, and was right to be frightened for it. I still feel a piece of my heart stayed in Monkton. I have to go back to get it.


A group photo in the garden: Catherine (cook and household), Rocky (maintenance), Enes, me, Liana (garden assistant), Chloe (cook) and Michael (gardener)

Only one disadvantage of Monkton Wyld Court was that physically I cannot do it for long. I learnt that in Ecolonie, where I worked 4 months for 40 hours a week and had never time to fully recover, because I have eczema and need more rest than the average person. Here, we worked for 35 hours and just as hard, phsyical farmers' work. But just like in Ecolonie, I was so enthusiastic and motivated that I managed. And on top of that, the choking regime in Ecolonie* wasn't present here, so it was better altogether. Decision was made by consensus and educating people in the work in a respectful manner was high in standard. But the search goes on. The more I experience, the more detailed my intention gets, and the more fitting the places I visit. 

In the next place, Enes and me talk about that image exhaustingly, because we didn't have much else to focus on. Soon to follow... 

*Yes, still dealing with Ecolonie-trauma, which was why meeting Nora, Sarah and Richard has been so healing to me