dinsdag 25 december 2012

Een dagje Zutrecht

Het stadsbeeld van Zutrecht leent zich perfect voor een romance. Maar toen begonnen de problemen...

Dit is niet Enes' fiets, ook al doet hij vermoeden van wel. Het is de fiets van een meisje dat van sprookjes houdt en vandaag één hap van een appel heeft gegeten. Hoe we dat weten? In het mandje vonden we het restant. Toen is ze waarschijnlijk in ademnood tussen de reling door getuimeld, en meegenomen door de waterdwergen (kappa's) om in een waterdicht aquarium gevuld met slaapstof te bewaren. Ik heb hiervan geen sluitend bewijs, slechts deze foto:

 Waarschijnlijk is er een beetje slaapstof blijven hangen. Van slaapstof, onzichtbaar voor het oog, is bekend dat het je in kleine hoeveelheden kan laten niezen, en ik ben erg gevoelig voor zulke dingen: vlak nadat deze foto werd genomen, kreeg ik een enorme proestbui. 
Het pijnlijkste aan dit verhaal was dat ze op de voorkant van haar fietsje een afbeelding van Sneeuwwitje had geplakt.

Over afbeeldingen gesproken: de stokbroodman had weer toegeslagen. Als spoor laat hij overal op de ramen reflecties achter van zichzelf.

Ook steelt hij kaaswielen. Helaas is dit de enige afbeelding die we aantroffen: deze zaak hebben we overgelaten aan de Zutrechtse politie.

 In de haven, op zoek naar een onderzeeër. Enes heeft aan zijn oppaskindje uit Ecolonie verteld dat hij uit een onderwaterstad genaamd Zutrecht komt, en dat hij in Ecolonie arriveerde in een duikboot. Dit is niet helemaal waar: zijn duikboot is voor die tijd gezonken, dus zochten we een nieuwe, om een ansichtkaart te kunnen ensceneren.

Google maps werkt ook in Zutrecht. We hadden de locatie van een onderzeeër opgezocht. We waren alleen iets te laat vertrokken. Hier was het nog licht, maar spoedig werd het donker. En toen kroop deze jongen uit zijn hol:

In Zutrecht, zeggen ze wel eens, zijn de schildpadden een slagje groter. Wij hebben het aan den lijve mogen ondervinden. We wisten toevallig dat het gooien van brommeronderdelen hen tijdelijk kan afleiden, omdat schildpadden, ook al doet hun postuur anders vermoeden, verwoede nozems zijn. Het schijnt dat ze hun schild kunnen afwerpen en dan plotseling helemaal zo traag niet zijn. Wij hebben het niet zo ver laten komen. We maakten dat we wegkwamen. Die onderzeeër komt wel weer een andere keer. Je kunt niet alles overhebben voor de fantasie van een kind. Het rode fietsje heeft ons overigens wel een dienst bewezen: bepaalde bouten en moeren kunnen doorgaan voor brommeronderdelen (als je goed kijkt kun je de bout zien die Enes hem toegooide vlak voor ik de foto nam).

3 opmerkingen:

  1. Haha, mooi verhaal. Wel zielig voor dat prinsesje van het fietsje. Mijn grootste vraag blijft echter onbeantwoord: vanwaar Zutrecht?

    PS. De rest van je blog ga ik ook nog lezen als ik ergens tijd en internet vind.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zutrecht, omdat Enes in de gauwigheid niks anders kon verzinnen en dacht aan Utrecht...

    Neem je tijd :) En internet :)

    BeantwoordenVerwijderen