vrijdag 30 november 2012

Bladeren

Vandaag ben ik thuisgekomen na 3,5 maand Ecolonie. Vanmorgen was ik nog in de eetzaal, afscheid aan het nemen van mensen met wie ik in grote mate lief en leed heb gedeeld, hoorde ik dat ik welkom ben om terug te komen, kreeg en gaf ik memorabele knuffels, wisselde ik afscheidswoorden uit met mensen die ik waarschijnlijk weer zal zien en legde ik tassen vol spullen in de auto die ik eigenlijk niet nodig heb.

Mijn ouders haalden mij halverwege op. Ik had zoveel te vertellen, maar zoals gewoonlijk de laatste tijd kwam het er niet uit, tot ik voelde hoezeer ik het getroffen heb met deze twee oneindig lieve mensen en ik thuiskwam. Ik vertelde over Thomas, mijn aandoenlijk wilde oppaskindje, over Enes, mijn enige echte vriendje, over de spannende reis met het besteleendje van Ruud en over de cursus Universele Energie die ik had gevolgd, en wat ik nu kan doen om andere mensen te helen.

Nu zit ik in de woonkamer van mijn vader, geland als een eend in het water, herenigd met mijn macbook, twee middernachtelijke pannenkoeken achter de kiezen, huispak aan, hardop luisterend naar muziek, allerlei luxes die ik mij wekenlang niet kon veroorloven. Eindelijk heb ik mijn persoonlijke rust en het is kalmerend en het is zalig.

Ik kan niet slapen. Ik heb veel ervaren, zoveel mensen door me heen laten gaan, alles gevonden wat ik zocht en tegelijk het probleem dat ik wilde oplossen niet opgelost. Maar ik ben gelukkig, en dat is het grote verschil. Ik ben sterker geworden. Ik heb ontdekt wat waar is en wat niet. Ik heb de waarden in mijn leven herijkt en ik heb een begin gemaakt met een leefstijl die beter bij me past. Ik heb iemand ontmoet die ik ken uit een vorig leven, met alle intense emoties vandien. Ik ben diep gegaan, heb de dingen aangeraakt die er werkelijk toedoen, en heb ze daarna daar gelaten, voor de volgende keer. Ik heb mijn chackra's laten openen en zie en voel alles nu helder, sterk en levend. Ik ben klaar voor een volgende fase, de fase waarin ik de dingen die ik heb geleerd verwerk en toepas. En ook de fase waarin ik mijn richt op een heel ander avontuur, namelijk dat tussen man en vrouw.

Ik heb vorige week bladeren bij elkaar mogen vegen, en om het werken te veraangenamen verdeelde ik ze in hoofdstukken. Hoofdstuk één bij de hekken, hoofdstuk twee bij de latten, hoofdstuk drie bij het balkon. Picking up the leaves... Ik heb 3,5 maand het vertrek van andere mensen moeten oppakken, en het was altijd heftig, maar het ging me gemakkelijk af, omdat ik in het moment heb leren leven. Nu sluit ik het af met het laatste hoofdstuk, dat  van mijn eigen vertrek. Ik weet niet hoe het verhaal verder gaat, daar in de Vogezen. Er zal spoedig een baby geboren worden, de andere studenten zullen zich verder ontwikkelen in de cursus Universele Energie, het renovatiewerk gaat door, de keukendiensten draaien, de wasmachines wassen, de mensen hanteren werktuigen en de kippen scharrelen rond. Muis en Dribbel sluipen over het terrein, onderweg naar belangrijke zaken zoals op precies het juiste moment opduiken op de hoek tussen de composttoiletten en de keuken waar net iemand loopt die zich verdrietig voelt, zodat ze een aai zullen krijgen waar ze spinnend van kunnen genieten. Het zal gaan sneeuwen. Mensen veranderen van kamer. Nieuwe verwantschappen worden gesmeed. Ik ben er niet meer bij. Het is mooi geweest.

Deze maand zal ik mij helemaal in mezelf keren zoals de winter van ons verlangt en samen met familie en vrienden het einde van een jaar vieren, misschien zelfs het einde van een tijdperk. Ik laat mijn bladeren vallen en droom van een nieuw begin.

donderdag 22 november 2012

Gedachten

Plots lijkt afscheid onoverkomelijk. Dan trekken de golven zich terug en kan je in alle eenzaamheid over het natte zand lopen, schuimige schelpen oprapen op een verlaten strand. Een holle stilte, een weids uitzicht.

In mijn wereld zijn ervaringen met elkaar verbonden als in een spinnenweb. Soms overlappen mensen elkaar, in harmonie of in een of andere symbiose. Een helende relatie hoeft niet altijd gezond te zijn. Pas later keert de harmonie weer. Ik dacht vroeger dat wat ons onderscheidde onze blokkades, onze fouten waren, maar nu kan ik mijn ziel in mijn eigen ogen zien.

Het komt steeds weer neer op vertrouwen, heb ik gemerkt. Zo kan je je overgeven aan andere mensen, terwijl je om te beginnen niet eens de controle had. Je kunt jezelf weliswaar beschouwen als de spin in het web, maar ook een spin doet vaak niets anders dan wachten, mediteren.

Ik zag golven paars licht voor mijn ogen pulseren. Ik voel energie door mijn lichaam gaan, ik kan het niet vastgrijpen met mijn ademhaling, maar dat geeft niet.

Melancholie is geen emotie. Melancholie is een toon, een schakering.

Kunst maak je altijd vanuit een emotionele impuls, en mensen kunnen er altijd kritiek op geven, dus proberen dat eruit te filteren is gekkenwerk. Het creeren doe je in je wezen, in je intuitieve verbeelding die aaneenrijgt en energie genereert en je hele lichaam laat tintelen van verwachting. De vorm is slechts een dovende vlam, het sterven van de creatie.

Soms spreken mensen dezelfde taal. Dat is magie.